บทที่ 451 กลายเป็นแฟนคลับไปแล้ว เมื่ออยู่ต่อหน้าสามี!

เมื่อพวกผู้หญิงไปรุมกันที่นักบาสเกตบอล พวกผู้ชายก็เข้ามาหาพวกเธอจากทางด้านหลัง

ฮีลตันมองเวอเรียนซึ่งอยู่ติดกับสนาม แล้วเขาก็มองไปยังนักบาสเกตบอล "พวกนั้นน่าสนใจขนาดนั้นเลยเหรอ?"

เวอเรียนบอกได้เลยว่า อารมณ์ของฮีลตันเปลี่ยนไป เพราะเธอมัวแต่สนใจแต่ผู้เล่นหมายเลขสิบ เจอร์ซี่ เธอเชียร์เขาอย่างตื่นเต้น เมื่อผู้เล่นจับลูกบาสยัดลงห่วง

"โว้ว มันเจ๋งมากเลยล่ะ! ผู้เล่นหมายเลขสิบดูหล่อมากเลย!"

เวอเรียนไม่ได้สนใจฮีลตันเลย เธอมัวแต่ถ่ายรูปนักบาสเกตบอล

ฮีลตันรู้สึกน้อยใจ...

คาร์เตอร์ก็ดูน้อยใจเหมือนกัน

เมื่อเห็นว่าพวกเขาท้าทาย คาร์เตอร์ก็หันไปมองฮีลตัน

ไทเลอร์เห็นความน่ากลัวแผ่ออกมาจากพ่อของเขาและลุงฮีลตัน เมื่อพวกเขาพุ่งเข้าไปในสนาม

ไทเลอร์ดึง เจลลี่ บีนที่ยืนอยู่ข้างเขา “เชอรีช ดูเหมือนพ่อของพวกเรากำลังจะไปหาเรื่องพวกเขานะ พวกเขามีตั้งห้าคน แต่พ่อของพวกเรามีแค่สองคนเอง! เราควรไปช่วยมั้ย?"

ไทเลอร์กลอกตา "บ้าจริง! ดูแม่ของพวกเราสิ! พ่อของพวกเราไม่หึงแย่เหรอ!"

เจลลี่ บีนบอกเขา "แต่การทำร้ายคนอื่นมันผิดนะ"

เวอเรียนกับเฮเลน เห็นว่าสามีของพวกเธอเดินเข้ามาในสนาม เธอเห็นว่าพวกเขาคุยกับกลุ่มผู้เล่นบาสเกตบอล และผู้เล่นก็พยักหน้า

เวอเรียนกับเฮเลน มองหน้ากันกันด้วยความแปลกใจ

"พวกเขาทำอะไรน่ะ?"

มุมปากของเวอเรียนกระตุก "พวกเขาอายุสามสิบกันแล้ว คงไม่อยากจะไปแข่งกับเด็กนักเรียนหรอกนะ?"

เฮเลนไม่อยากจะยอมรับเรื่องวุ่นวายนี้เลย...

ดูเหมือนว่าจะเป็นอย่างที่พวกเธอคาดเดากันเอาไว้

ฮีลตันกับคาร์เตอร์ อยากจะแข่งขันกับเด็กนักเรียนพวกนั้น พวกเขาอยากจะแข่งกันชู๊ตลูกลงห่วงกันตัวต่อตัว

แล้วเวอเรียนก็ตะโกนเข้ามาจากข้างนอกสนาม "ส่งพวกนั้นลงนรกไปเลย ที่รัก!"

แล้วฮีลตันก็ทำคะแนนได้ทันที

เจลลี่ บีนปรบมือก่อนจะมองไทเลอร์ "พ่อของฉันไม่ได้จะไปหาเรื่องพวกเขา คุณพ่อกำลังเล่นบาสเกตบอลกับพวกเขาต่างหากล่ะ!"

ไทเลอร์พูดไม่ออก

แล้ว เจลลี่ บีนก็ตะโกนออกมา "สู้เขานะคะคุณพ่อ! คุณพ่อดูเท่มากเลย!"

เฮเลนรู้สึกอาย เมื่อเธอได้ยินเสียงเชียร์ของเวอเรียน แต่เมื่อคาร์เตอร์ทำแต้มได้สามคะแนน เธอก็กระโดดขึ้นมา แล้วส่งเสียงเชียร์ "ดีมาก คาร์เตอร์!"

ไทเลอร์มองแม่ของเขา ที่ส่งเสียงเชียร์พ่อของเขา แล้วเขาก็กอดอกและทำหน้าบึ้ง เขาไม่อยากจะส่งเสียงเชียร์เพราะมันน่าอาย มันควรจะเป็นหน้าที่ของเชียร์ลีดเดอร์ที่ต้องทำเรื่องโง่ ๆ แบบนั้นสิ

ผู้ชายที่มี 'อายุมาก' ใน วัยสามสิบแล้ว มาแข่งกับเด็กนักเรียนในสนาม แต่ด้วยความเป็นผู้ใหญ่ พวกเขาจึงดูน่าสนใจมากกว่า

ร่างกายของพวกเขาไม่ได้เสื่อมลง เพราะนั่งอยู่แต่ในห้องทำงานมาหลายปี พวกเขาดูว่องไวเมื่อเล่นบาสเกตบอล พวกเขาดูแตกต่างกันมาก เมื่อสวมชุดเครื่องแบบนักธุรกิจ

ราวกับว่าหัวใจสีชมพู หลุดออกมาจากสายตาของเวอเรียน เธอเคยคิดว่าฮีลตันดูน่าหลงไหลที่สุด ตอนที่เขาใส่ชุดทำงาน แต่เขาดูน่าหลงไหลยิ่งกว่า เมื่อใส่ชุดเครื่องแบบนักกีฬา เขาดูทันสมัยกว่าปกติ และยังดูหนุ่มขึ้นอีกด้วย

ในทางกลับกัน เฮเลนไม่เคยเห็นด้านนี้ของสามีที่พูดน้อยและเก็บตัว แม้ว่าเธอจะแต่งงานกับเขามาแล้วสามปีและมีลูกกับเขา ความสัมพันธ์ของเธอกับสามี ก็ไม่ได้ลึกซึ้งเหมือนกับเวอเรียนและฮีลตัน

เฮเลนหัวเราะ แล้วพูดกับเวอเรียน "ฉันคิดว่าฮีลตันจะเล่นไม่เป็นซะอีก เพราะเขาอยู่แต่ในที่ทำงาน กลายเป็นว่าเขาก็เล่นบาสเก่งเหมือนกันนี่"

เล่นไม่เป็นงั้นเหรอ?

เวอเรียนหน้าแดง เธอไม่ยอมรับคำพูดนั้นในใจ แม้ว่าเธอไม่รู้ว่าฮีลตันจะเล่นกีฬาเก่งแค่ไหน แต่เขาก็เก่งเรื่องบนเตียง…

"บอกตัวเองเถอะ เธอบอกฉันเองไม่ใช่เหรอว่าสามีของเธอเป็นแค่มนุษย์เงินเดือนธรรมดาน่ะ? มนุษย์เงินเดือนธรรมดา ที่ทำงานอยู่กับคอมพิวเตอร์ทั้งวัน ไม่ได้ออกกำลังกายบ้างเหรอ? ฉันคิดว่าคาร์เตอร์ก็เล่นเก่งเหมือนกันนะ"

"ฉันก็ไม่คิดเหมือนกัน ฉันไม่เคยเห็นเขาเล่นบาสเกตบอลเลย"

เวอเรียนรู้สึกแปลกใจ ที่พวกเขาไม่ค่อยรู้จักกันมากเท่าเธอกับฮีลตัน