บทที่ 453 ชายที่ซ่อนตัวอยู่ในบ้าน

"เซรีน ลุดด์!"

"มีอะไรคะแม่?"

เซรีนรีบเข้าไปในห้องน้ำ และเห็นว่าแม่ของเธอกำลังถือมีดโกนหนวดอยู่ในมือ!

'โอ้ ซวยละสิ! ฉันตายแน่!'

"นี่มันมีดโกนหนวดของใครกัน?" แม่ของเธอถาม พร้อมกับทำหน้าสงสัย

เซรีนตกใจไปสักพัก ก่อนจะคว้ามีดโกนหนวดมา แล้วหัวเราะคิกคัก "แม่คะ นี่มีดโกนหนวดของหนูเอง!"

"นี่ลูกเอามีดโกนหนวดมาทำอะไร? ลูกมีหนวดรึไง?"

เซรีนหน้าแดงแล้วตอบ "แม่ไม่เข้าใจหรอก หนูต้องใส่เสื้อแขนกุดตอนอากาศร้อน หนูก็ควรดูแลรักแร้ด้วยสิ"

แม่ของเธอยังคงสงสัยคำตอบ แต่ก็เลือกที่จะเชื่อเซรีน แล้วเธอก็มองไปที่แปรงฟันสีฟ้าอย่างน่ากลัว "แล้วลูกมีนิสัยใช้แปรงฟันสองอัน ตอนที่อยู่คนเดียวด้วยเหรอ?"

"เวอเรียนมานอนด้วยเมื่อวันก่อน นั่นมันแปรงฟันของเธอ หนูลืมเอาไปเก็บไว้"

"เวอเรียน? ใครคือเวอเรียน?" แม่ของเธอไม่รู้จักชื่อนั้น

เมื่อเซรีนลากแม่ของเธอมาที่ห้องนั่งเล่น เธอก็เปลี่ยนเรื่องคุย "เพื่อนของหนูที่เรียนด้วยกัน ตอน ม.ปลายไงคะ เรานั่งโต๊ะเดียวกัน แม่ลืมไปแล้วเหรอ หนูเคยบอกแม่เรื่องเธอแล้วนะ? เพื่อนคนรวยที่ชอบเลี้ยงอาหารดี ๆ หนูไง"

"อ้อ เวอ...มอนท์..."

"ใช ใช่ ใช่แล้ว! เวอเรียน มอนท์ ไงคะ!"

แม่ของเธอขมวดคิ้วแล้วถาม "ทำไมเธอถึงมานอนที่นี่ล่ะ?"

"เรื่องมันยาว ตอนนี้เธอแต่งงานแล้ว แล้วเธอก็ทะเลาะกับสามี เลยมานอนกับหนู"

ในตอนนั้น เวอเรียนจามอยู่ที่คฤหาสน์ตระกูลฟัดด์ เธอสงสัยว่าใครนินทาเธออยู่

หลังจากที่เซรีน เบี่ยงเบนความสนใจของแม่เธอได้สำเร็จ เธอก็โดนแม่ของเธอสั่งสอน "อย่าไปยุ่งกับเรื่องทะเลาะกันของคนอื่นให้มากนักล่ะ? ลูกก็จะเป็นเหมือนผีตัวนึงตอนที่เขาคืนดีกันแล้ว"

"หนูไม่เอาตัวเองเข้าไปยุ่งหรอกค่ะแม่ พ่อคะ กินข้าวเช้ามากันรึยังคะ?"

"เรากินมาแล้ว เพื่อน ม.ปลายของลูกก็แต่งงานกันไปแล้ว แล้วลูกไม่ห่วงตัวเองบ้างเหรอ?"

"แม่..." เซรีนรู้สึกสิ้นหวังมาก

พ่อของเซรีนบอกให้ภรรยาของเขาหยุดพูด "คุณหยุดก่อนได้มั้ย? คุณมาที่นี่เพื่อจะมาบ่นเรื่องแต่งงานของลูกรึไง? เซรีน พ่อได้กลิ่นอะไรหอม ๆ ลูกทำอะไรไว้น่ะ?"

พ่อของเซรีนเปลี่ยนเรื่องได้สำเร็จ เซรีนรีบตอบทันที "หนูทำโจ๊กไว้ พ่อกินมั้ยคะ?"

"กินสิ พ่อขับรถและหิวมาตลอดทางเลย"

เซรีนถือโจ๊กมาให้เขา พอเธอหันหลังไป ก็ไม่เห็นแม่ของเธออยู่ที่ห้องนั่งเล่นแล้ว เธอตกใจแล้วหันมาถามพ่อ "พ่อคะ แม่ไปไหนแล้ว?"

"แม่เข้าไปในห้อง บอกว่าจะทำความสะอาดและจัดเสื้อผ้าให้น่ะ"

"กินเถอะค่ะ พ่อ"

เซรีนรีบส่งถ้วยโจ๊กให้พ่อของเธอ ก่อนจะรีบไปที่ห้องของเธอ

แม่ของเซรีนหันหลังให้ตู้เสื้อผ้า เธอกำลังจัดเสื้อผ้าของลูกสาวให้เรียบร้อยอยู่บนเตียง โชคดีที่เสื้อผ้าของวิลสันไม่ได้กองรวมกัน ไม่อย่างนั้น มันคงจะดูแปลกสำหรับเธอ

เซรีนมองตู้เสื้อผ้าด้วยความรู้สึกผิด ก่อนจะรีบเข้าไปหาแม่ของเธอ "แม่คะ ไม่ต้องทำให้หนูหรอก แม่ไม่ได้มาที่นี่บ่อย ให้หนูพาไปเที่ยวในเมืองนะคะ อย่าเสียเวลาทำความสะอาดให้หนูเลย"

"บ้านของลูกสกปรกมาก แค่มองดูก็รู้ ตอนนี้อายุเท่าไหร่แล้ว? ลูกใช้ชีวิตแบบนี้ได้ยังไง? แล้วจะแต่งงานได้ยังไงถ้าไม่เก็บของ และทำความสะอาดของตัวเองให้เรียบร้อย? แม้ว่าคุณยายจะไม่อยากให้อยู่ด้วย มันก็สมควรแล้ว ดูกองเสื้อผ้าพวกนี้สิ นี่ลูกยังเป็นผู้หญิงอยู่รึเปล่า?"

"เอาอย่างนั้นก็ได้ค่ะแม่ ดูบ้านหลังนี้สิสะอาดแค่ไหน หลังจากที่แม่มาทำให้ แม่ของหนูเก่งที่สุดเลย!"

แม่ของเซรีนมองเธอ "แม่ยังทำไม่เสร็จ ยังมีหลายอย่างที่ต้องทำ พาพ่อออกไปข้างนอกก่อนก็แล้วกัน แม่จะอยู่ทำความสะอาดบ้านที่นี่ แล้วจะทำกับข้าวเตรียมไว้รอ ตอนที่สองพ่อลูกกลับมา แล้วเราค่อยกินข้าวกลางวันกัน พ่อกับแม่ไม่อยู่นานหรอก เราจะกลับไปตอนเย็น จะได้ไม่ต้องรบกวนลูก"

"แม่คะ หนูจะปล่อยให้แม่ทำกับข้าวอยู่ที่นี่ได้ยังไง? แม่ก็ไม่ได้มาบ่อย หนูจะพาพ่อกับแม่ออกไปกินข้าวข้างนอกนะ!"

เธอต้องกันแม่ของเธอให้ออกห่างจากตู้เสื้อผ้า เซรีนมองไปที่ตู้เสื้อผ้า ด้วยหัวใจที่เต้นแรง

แม่ของเซรีนมองเธอ เซรีนเป็นลูกสาวของเธอ เธอรู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ ถ้าเซรีนทำตัวแปลก ๆ พ่อของเธออาจจะไม่รู้ แต่เธอเป็นแม่ของเซลีน เธอจึงแน่ใจในเรื่องนั้น

เซรีนทำตัวแปลก ๆ หลังจากที่พวกเขาก้าวเข้ามาในบ้าน