บทที่ 46 ใครกันที่ผิด?

ก่อนที่ เวอเรียน จะตอบโต้ต่อสิ่งที่เขาอ้างถึง ร่างกายของเธอก็ถูกยกขึ้นพาดบ่า หน้าท้องของเธอถูกดันเข้าอย่างแรงกับกระดูกไหปลาร้าที่ยื่นออกมาของเขา ศีรษะของเธอหันเข้าหาพื้นและเลือดไหลย้อนลงในทิศทางเดียวกันอย่างรวดเร็ว เธอพยายามอย่างหนักด้วยการชกไปที่หลังกว้างของเขา ในขณะที่รู้สึกถูกฉีกหน้าและหยามเกียรติ “ฮีลตัน! คุณกำลังจะทำอะไร! วางฉันลง! คุณได้ยินฉันไหม! วางฉันลง… อา!”

ขณะที่เธอเริ่มดิ้นรนร่างกายของเธอก็ถูกโยนลงบนเตียงนุ่มขนาดใหญ่นั้นอย่างรุนแรง ดวงตาสีดำมุกคมเข้มของเขาจ้องมองเธออย่างแหลมคมและล้ำลึก การจ้องมองที่ร้อนแผดเผาน่ากลัว ราวกับจ้องมองไปที่เหยื่อตัวเล็ก ๆ โดยสัญชาตญาณ เวอเรียน ถอยห่างออกไป อย่างไรก็ตามเขาเร็วกว่าเธอเพียงก้าวเดียว แขนขนาดใหญ่ของเขาคว้าที่เอวของเธอจากด้านหลังอย่างรวดเร็ว ในเวลาเดียวกันริมฝีปากทั้งสองข้างที่มีกลิ่นบุหรี่จาง ๆ ก็กดลงบนริมฝีปากอันนุ่มของเธอมันรู้สึกหนัก จูบนั้นได้อธิบายอย่างถูกต้องมากขึ้นว่านี่คือการลงโทษโดยเจตนาจากความชั่วร้าย

“ฮีล... ฮีลตัน… ปล่อยฉันออกไป…”

เธอดันไปที่หน้าอกของเขาด้วยแรงทั้งหมดที่เธอมี ด้วยมือทั้งสองข้าง ความแข็งแกร่งเพียงเล็กน้อยของเธอจะส่งผลกระทบต่อ ฮีลตัน ได้มากแค่ไหน เขาแนบอยู่บนร่างกายของเธอและเธอก็รู้สึกได้ถึงการเต้นของหัวใจที่ดังสนั่นและเต้นแรงราวกับกลอง แม้ว่าเขาจะสนิทสนมกับเธอมาก แต่สายตาของเขาก็เหมือนจะทำให้เธออับอายเป็นอย่างมาก

เธอไม่ได้มีอะไรมากไปกว่าเป็นผู้หญิงอายุยี่สิบสี่ปีที่อยู่ต่อหน้าเขา การบังคับที่ก้าวร้าวของเขาทำให้น้ำตาจากความอัปยศอดสูไหลออกมาจากมุมตาของเธอ ขณะที่ความหึงหวงและความโกรธเข้าครอบค ฮีลตัน ฟัดด์ จึงขาดความยับยั้งชั่งใจอย่างสิ้นเชิง เขาฉีกชุดของเธอออกด้วยมือใหญ่ของเขา เขาไม่ได้หยุดการกระทำเหล่านั้น

เวอเรียน ยกมือขึ้นตั้งใจที่จะตบหน้าเขา ข้อมือเรียวบางของเธอ ถูกฮีลตันจับไว้กลางอากาศ เขาคว้าข้อมือทั้งสองข้างของเธอด้วยมือเดียว ในขณะที่มือใหญ่อีกข้างนึงกำลังปลดเน็คไทตรงรอบคอของเขาออกอย่างไม่สบอารมณ์ เขามัดมือเธอไว้เหนือขึ้นหัวด้วยเน็คไท เวอเรียนกำลังดิ้นรนอย่างสิ้นหวัง ใบหน้าของเธอแดงก่ำ เธอกำลังร่ำไห้ “ฮีลตัน… คนสาระเลว !

เขาถอดเสื้อผ้าที่ปกคลุมร่างกายของเธอออกจนหมด และบดขยี้ร่างกายของเธออย่างรุนแรง ราวกับไฟปรารถนานี้กำลังลุกโชน เผาไหม้ร่างกายของทั้งคู่!

ดวงตาสีดำมุกคมเข้มของเขาจ้องไปที่ใบหน้าเล็ก ๆ ที่อยู่ภายใต้ร่างกายของเขา เขาพูดทีละคำอย่างชัดเจนว่า “เวอเรียน มอนท์ มองดูใกล้ ๆ สิว่าเราสองคนมีความสัมพันธ์แบบไหนกัน!”

…

ที่ด้านนอกของประตู แนนซี่ แซนเดอร์ ขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวเป็นจังหวะจากห้องนอน

เจลลี่ บีน ที่เพิ่งออกมาจากห้องเด็กเล่นบนโถงทางเดินชั้นสองกำลังถือพู่กันสีน้ำ กระดาษและกล่องศิลปะและกำลังมองหาเวอเรียน “คุณป้าคะ เห็นมอนตี้ไหม?”

แนนซี่ แซนเดอร์ ตกตะลึงขณะที่เธอปกปิดความกลัวไว้ที่ดวงตาของเธออย่าง เธอยิ้มให้หนูน้อย เจลลี่ บีน สั้น ๆ และพูดว่า “มอนตี้ อยู่ในห้องของคุณพ่อ หนูอยากไปเข้าไปหาเธอไหมจ๊ะ เจลลี่ บีน”

เจลลี่ บีน พยักหน้าเล็กน้อยแล้วพูดว่า “ค่ะ”

…

ในห้องนั่นมันวุ่นวายมาก ทันใดนั้น เสียงของนางฟ้าตัวน้อยก็ดังขึ้นมาจากอีกด้านหนึ่งของประตู

“มอนตี้? มอนตี้! คุณอยู่ในนั้นหรือเปล่า? เจลลี่ บีน อยากวาดรูปกับคุณ!”

เจลลี่ บีน ยกแขนเล็ก ๆ ของเธอเพื่อเคาะประตู

เวอเรียน กำลังต่อสู้อย่างหมดหวัง เธอเตือนเขาจากดวงตาสีแดงของเธอ “เจลลี่ บีน กำลังจะเข้ามาที่นี่แล้ว... ฮีลตัน ฟัดด์… ลุกขึ้นและปล่อยฉันไปเถอะ… ตอนนี้ เจลลี่ บีน อยู่ข้างนอก…”

หลังจากไม่ได้ยินเสียงตอบรับจากด้านใน เจ้าตัวดีก็เม้มริมฝีปากของเธอแล้วพูดว่า “มอนตี้ ถ้าคุณไม่เปิดประตู เจลลี่ บีน จะเข้าไปตอนนี้นะคะ โอเค!”

เขาที่กำลังกดดันเธอดูเหมือนจะไม่เต็มใจที่จะปล่อยเธอไป เวอเรียน ร้องไห้และโวยวาย “เจลลี่ บีนกำลังจะเข้ามา… คุณอยากให้ เจลลี่ บีน เจอเราสภาพแบบนี้จริง ๆ เหรอ…”

เขาดูเหมือนว่าเธอจะพูดและคิดมากเกินไป เขาจึงลดศีรษะลงเพื่อปิดปากเล็ก ๆ ของเธอไว้

ร่างกายของเธอรู้สึกเบาและถูกอุ้มไปในอ้อมแขนของเขา