บทที่ 464 ความอวดดี

เมื่อสามีของคุณนายไวท์มาถึง เธอก็เริ่มร้องไห้

"ที่รัก ดูลูกชายของเราสิคะ ดูสิว่าเขาถูกรังแก พวกเขาโยนความผิดให้ลูกชายของเรา! พวกเขาบอกว่าลูกชายของเราล่วงละเมิดลูกสาวเขา! ลูกชายของเรายังเป็นเด็กอยู่ เขาจะรู้จักการทำเรื่องแบบนั้นได้ยังไง?"

คุณไวท์ก็เป็นคนหยิ่งยโสเหมือนกัน เขามองฮีลตัน "คุณเป็นพ่อของเด็กคนนี้เหรอ? ดูสิว่าลูกคุณทำร้ายลูกชายผม คุณควรขอโทษมาซะ!"

ฮีลตันแค่ยื่นนามบัตรให้เขา เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่ต่างจากเดิม "ทนายของผมจะติดต่อคุณเร็ว ๆ นี้"

"อะไรนะ? ทนายเหรอ?"

นี่มันเป็นเรื่องเล็กน้อย ทำไมต้องมีทนายเข้ามาเกี่ยวข้องด้วยล่ะ?

เบื้องหลังของผู้ชายคนนี้เป็นยังไงกันแน่?

คุณไวท์ขมวดคิ้ว และมองนามบัตร ดวงตาของเขาสั่นเมื่อเห็นชื่อที่อยู่บนนามบัตร ฮีลตัน ฟัดด์ เป็นชื่อจริงของเขา และรองลงมาจากชื่อจริงก็คือตำแหน่ง 'ประธานบริษัท ฟัดด์ กรุ๊ป'

คุณไวท์เปลี่ยนท่าทีอย่างรวดเร็ว เขารีบปั้นรอยยิ้มบนใบหน้า แล้วอธิบายกับฮีลตัน "ท่านประธานฟัดด์ครับ ผมผิดเองที่จำคุณไม่ได้ ลูกชายผมไม่ได้ตั้งใจแกล้งลูกสาวคุณนะครับ มันแค่เป็นเรื่องทะเลาะกันของเด็ก อย่าคิดมากเลยนะครับ"

ขณะที่ เจลลี่ บีนกอดคอของฮีลตัน เธอบอกเขา "คุณพ่อคะ ชาร์ลส์ยังใช้กรรไกรตัดผมของหนูด้วย หนูบอกเขาว่าห้ามตัด แต่เขาก็ยังตัดอยู่"

ชาร์ลส์รีบปฏิเสธทันที "ไม่ ฉันไม่ได้ทำ! เชอรีช เธอโกหก!"

ไทเลอร์รีบบอก "ลุงฟัดด์ครับ เชอรีชไม่ได้โกหก ผมเห็นชาร์ลส์กำลังใช้กรรไกรตัดผมของเธอครับ"

ฮีลตันทำหน้าดุยิ่งกว่าเดิม "คุณไวท์ ผมยกโทษให้ลูกชายคุณได้ ที่มาแกล้งลูกสาวผม บางทีอาจเป็นอย่างที่คุณพูด มันก็แค่เรื่องทะเลาะกันของเด็ก แต่ภรรยาคุณก็เป็นผู้ใหญ่แล้ว เธอเกือบผลักภรรยาของผมที่กำลังท้องได้หกเดือนตกบันได ถ้าผมไม่ได้รับเธอไว้ทันเวลา ภรรยาผมคงได้อยู่ในรถพยาบาลแล้วตอนนี คุณคิดว่ายังไง? คุณจะชดใช้ยังไง?"

คุณไวท์กับคุณนายไวท์กลัวจนหน้าซีด พวกเขามองฮีลตันด้วยความกลัว "ท่านประธานฟัดด์ ทั้งหมดเป็นความผิดของภรรยาผมเอง นี่คุณ! รีบขอโทษคุณนายฟัดด์สิ"

"คุณนายฟัดด์ ฉันขอโทษค่ะ ฉันขอโทษจริง ๆ"

เวอเรียนมองฮีลตัน เธอขี้เกียจต่อรองกับพวกเขาอีกแล้ว ที่จริงแล้ว เหตุการณ์นี้มันเป็นความผิดของคุณครูที่จัดการเรื่องนี้ผิด คุณครูควรสั่งสอนชาร์ลส์ เพราะเขาเป็นคนดึงเสื้อของ เจลลี่ บีน แต่ดูเหมือนว่าคุณครูจะไม่ได้สนใจว่าใครเป็นคนผิดหรือถูก เธอแค่ไม่อยากให้ใครผิด

ฮีลตันมองเวอเรียน "คุณอยากจัดการเรื่องนี้ยังไง?"

เวอเรียนตอบเขา "เด็กไม่ควรทำร้ายใคร แต่เขาหรือเธอก็ไม่ควรทำร้ายคนอื่นเหมือนกัน ฉันหวังว่าคุณจะกลับบ้านและสั่งสอนลูกชายคุณให้ดี อย่าตามใจลูก และอย่าปล่อยให้เขาไปดึงเสื้อของเด็กผู้หญิงคนอื่นอีกนะคะ"

"ได้เลย! คุณนายฟัดด์พูดถูกแล้ว เราจะสั่งสอนลูกชายตัวร้ายของเรา เมื่อกลับไปถึงบ้าน!"

เมื่อพวกเขาออกมาจากโรงเรียนอนุบาล เวอเรียนก็บอกฮีลตัน "ฮีลตัน เราไปส่งเฮเลนกับไทเลอร์กลับบ้านกันก่อนเถอะ"

ฮีลตันพยักหน้า

เฮเลนรู้สึกอายจึงรีบพูด "ไทเลอร์กับฉัน เราขึ้นรถไฟใต้ดินกลับบ้านก็ได้"

"ไม่เป็นไรหรอก ตอนนี้คนเยอะมันไม่สะดวกหรอก ที่เธอจะขึ้นรถไฟใต้ดินกับไทเลอร์"

เฮเลนยิ้ม มันยากที่จะปฏิเสธความใจดีของเวอเรียน เธอจึงเข้าไปนั่งในรถกับลูกชายของเธอ

เมื่อพวกเขาเข้าไปนั่งในรถ เด็กสองคนที่ยืนอยู่ข้างนอกมาตลอดทั้งบ่าย ก็เริ่มบ่นหิวและกระหายน้ำ มีนมกับขนมปังอยู่ในรถ เวอเรียนจึงเอาให้เด็ก ๆ กิน

ตอนที่ไทเลอร์กำลังกินอยู่ เขาก็มองดูรอบ ๆ รถ เขาอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ "เชอรีช รถของตระกูลเธอนี่หรูมากเลย"

เมื่อเขาพูดแบบนั้น เวอเรียนกับฮีลตันก็ตกใจ

เพราะ เจลลี่ บีนนั่งรถคันนี้ตั้งแต่เธอยังเล็ก เธอจึงไม่เข้าใจ เธอถามเขา "แล้วลุงเกลไม่ขับรถแบบนี้เหรอ?"

ไทเลอร์ส่ายหน้า "พ่อขับแค่รถโฟล์กสวาเกน"

ฮีลตันที่กำลังขับรถอยู่เลิกคิ้วขึ้น คาร์เตอร์ เกลเริ่มทำตัวเป็นคนจนตั้งแต่เมื่อไหร่? มันเป็นงานอดิเรกของเขาเหรอ?

ไทเลอร์ถอนหายใจ แล้วลูบไหล่ เจลลี่ บีน "แม้ว่าตระกูลของเราจะไม่ได้ร่ำรวย แต่วางใจได้เลย ฉันจะตั้งใจเรียน และทำงานที่ได้เงินเยอะตอนที่ฉันโตขึ้น ฉันจะได้ซื้อรถแบบนี้ให้เธอ"

เวอเรียนกับฮีลตันมองหน้ากัน และเกือบหัวเราะออกมา

เมื่อขับรถมาถึงบ้านของพวกเขา รถมายบัคสีดำก็จอด

เฮเลนลงจากรถพร้อมกับลูกชายของเธอ ฮีลตันลดกระจกรถลง และมองเข้าไปอาคารที่พัก

มันเป็นตึกหกชั้น และอาจเป็นตึกเก่าที่ไม่มีลิฟต์ คาร์เตอร์มีคฤหาสน์พร้อมทัศนียภาพที่สวยงาม แต่เขาต้องการพักอยู่ที่นี่แทนเหรอ?

ยิ่งไปกว่านั้น ดูจากนิสัยของเฮเลนแล้ว เหมือนว่าเธอจะไม่รู้จักตระกูลของคาร์เตอร์ และเบื้องหลังของเขาเลย...