บทที่ 471 ฉันได้ยินมาว่าผู้หญิงของนายไม่สามารถแม้กระทั่งซื้อชุดเดรสชิ้นเดียว

เฮเลนกลับมาถึงบ้านโดยสวัสดิภาพ

ทันทีที่เธอกลับถึงบ้าน เธอก็เปลี่ยนไปใส่รองเท้าสลิปเปอร์ที่โถงทางเดิน ถือถุงของขวัญอยู่ข้างกระเป๋าของเธอ เธอหมอบตัวลงแล้วสำรวจภายในห้อง

คาร์เตอร์และไทเลอร์อยู่ในห้องนั่งเล่น คาร์เตอร์กำลังทำงานในแล็ปท็อปของเขาขณะที่ไทเลอร์กำลังเล่นเลโก้อยู่ข้าง ๆ เขา

“ฉันกลับมาแล้ว”

เฮเลนยัดถุงของขวัญลงในกระเป๋าทรงจีบของเธอ

คาร์เตอร์เงยหหน้าขึ้น เดินมาหาเธอและถาม “เป็นยังไงบ้าง? คุณได้อะไรมาระหว่างชอปปิ้งบ้าง?”

“ไม่ค่ะ ไม่มีอะไรน่าสนใจเลย”

คาร์เตอร์รู้ว่าเธอจะพูดแบบนั้น เฮเลนเป็นคนประหยัดมากตั้งแต่ที่เธออยู่กับเขามา เธอไม่เคยซื้อเสื้อผ้าชุดใหม่สำหรับตัวเธอเองเพราะเธอรู้สึกว่ามันไม่จำเป็นที่จะมีเสื้อผ้าเยอะ ๆ และรวมถึงพวกเครื่องเพชรหรือเครื่องประดับก็เช่นกัน บางครั้งคาร์เตอร์ก็อยากให้เธอใช้เงินให้มากขึ้น

คาร์เตอร์ลูบไล้แขนของเธอแล้วพูดว่า “คุณเหนื่อยไหม? ตอนนี้ห้าโมงแล้ว คุณควรนั่งลงและพักสักหน่อยระหว่างที่ผมไปทำอาหารเย็น”

เฮเลนตกตะลึงและดึงแขนของเขาไว้ “ฉันไม่เหนื่อยเลย ฉันจะไปทำอาหารเย็น”

คาร์เตอร์แตะศีรษะของเธอและยิ้มบาง ๆ “ฉันคิดว่าฉันบอกคุณไปแล้วนะว่าฉันจะเป็นคนทำมื้อเย็นให้คุณคืนนี้?”

“คุณจะทำตามที่พูดจริง ๆ เหรอคะ?”

เธอคิดว่าเขาแค่พูดเล่นเรื่องการทำอาหารค่ำนี้ ใครจะไปรู้ว่าเขาหมายความแบบนั้นจริง ๆ ?

“จริงสิ”

เฮเลนไม่ได้ห้ามเขา พวกเขาแต่งงานกันมาสามปีแล้วแต่คาร์เตอร์ไม่เคยทำอาหารให้พวกเขามาก่อน เขาเคยแค่ช่วยเธอเรื่องงานบ้านเล็ก ๆ น้อย ๆ เช่นล้างจานหลังมื้ออาหาร พวกเขามีหน้าที่ค่อนข้างชัดเจน เฮเลนรับผิดชอบทำอาหารและซักผ้า ขณะที่คาร์เตอร์ล้างจานและถูพื้น ขณะที่ลูกชายของพวกเขา ไทเลอร์… เขาปกติจะทำความสะอาดห้องน้ำ

เฮเลนไม่ได้อยู่เฉย ๆ ระหว่างที่คาร์เตอร์ทำอาหาร เธอตามเขาไปยังห้องครัว คาร์เตอร์พับแขนเสื้อของเขาขึ้นและเปิดเผยท่อนแขนแข็งแรงของเขาขณะที่เฮเลนหยิบผ้ากันเปื้อนและมัดมันเข้ากับเอวของเขา

“ถึงคุณจะคิดว่าผ้ากันเปื้อนมันไม่เท่ แต่ก็ช่วยอดทนกับฉันหน่อยนะคะ มันจะขจัดคราบเปื้อนออกยากมากถ้าคุณทำมันสกปรก…”

คาร์เตอร์หมุนตัวและมองไปที่ภรรยาของเขาผู้ซึ่งกำลังผูกผ้ากันเปื้อนด้วยศีรษะที่ก้มต่ำของเธออย่างตั้งใจ ริมฝีปากของเขาม้วนขึ้นขณะที่เขาพูด “ได้ครับ”

หลังจากสวมผ้ากันเปื้อนแล้ว คาร์เตอร์ยืนอยู่ข้างซิงค์และเริ่มล้างผัก เขาทำมันอย่างรวดเร็ว ในพริบตาเดียวเขาก็กำลังหั่นผักอยู่

ไม่มีอะไรที่เฮเลนจะช่วยเขาได้ “ที่รัก คุณต้องการความช่วยเหลือไหม?”

เธอสงสัยความสามารถในการทำอาหารของคาร์เตอร์อย่างจริงจัง

คาร์เตอร์มอบหมายงานให้เธอแทน “มีเสื้อผ้าที่ยังตากอยู่ที่ระเบียง คุณไปเอาพวกนั้นเข้ามาสิ ไม่ต้องห่วงผม”

“โอเค”

คาร์เตอร์เหลือบมองเวลาและพูด “อาหารเย็นจะเสิร์ฟในอีก 40 นาทีตรง”

เฮเลนหัวเราะออกมาอย่างช่วยไม่ได้ “สามีของฉันทำอาหารเก่งจริง ๆ เหรอเนี่ย?”

“แน่นอน”

…

หลังจาก 40 นาที กับข้าวสามจานและซุปหนึ่งอย่างก็ถูกตั้งขึ้นโต๊ะ

บนโต๊ะมีมันฝรั่งหั่นผัดกับพริกหยวก ผัดผัก และซุปสาหร่ายใส่ไข่

กลิ่นหอมยั่วยวนลอยตลบอบอวลในอากาศและกระตุ้นเร้าความอยากอาหารของใครบางคน แต่อย่างไรก็ดี… รสชาติมันจะดีใช่ไหม?

ดวงตาของเฮเลนและไทเลอร์ปล่งประกายเมื่อพวกเขาจ้องมองไปยังอาหารบนโต๊ะ ไทเลอร์ยังคงมองต่อไปและพูดว่า “พ่อฮะ ดูเหมือนว่าพ่อจะทำอาหารได้ดีกว่าแม่อีกนะฮะ”

“ลองชิมดูสิ” คาร์เตอร์พูดอย่างมั่นใจ

เฮเลนและไทเลอร์เริ่มกิน

ไทเลอร์พูดอย่างตื่นเต้น “พ่อฮะ พ่อทำอาหารได้ดีเลย! นี่มันอร่อยจริง ๆ”

ไทเลอร์ไม่เคยชอบผักเลยจริง ๆ แต่คืนนั้นเขากินผักเข้าไปเยอะมาก

เฮเลนชมเขาขณะกินอยู่ “ที่รัก พวกมันอร่อยมาก! พวกมันดีมากกว่าที่ฉันทำซะอีก!”

คาร์เตอร์รู้สึกตื่นเต้นที่ได้ยินคำชมจากภรรยาและลูก

“แล้ว ถ้าอย่างนั้นผมจะได้อะไรตอบแทน”

เฮเลนพูด “ที่รัก เพราะคุณทำอาหารได้ดี ทำไมต่อไปในอนาคตคุณไม่ทำอาหารให้พวกเราล่ะ?”

คาร์เตอร์พูดไม่ออก