บทที่ 523 คู่แต่งงานใหม่ 2

เมื่อเข้ามาในห้องพัก ฮีลตันวางเวอเรียนให้นั่งข้างเตียง เขาคุกเข่าแล้วยกขาของเธอขึ้นมาวางบนตักของเขา ก่อนจะถอดรองเท้าส้นสูงออก

ตอนที่กำลังถอดรองเท้าส้นสูงออก รองเท้าไปถูเข้ากับแผลของเธอ เธอเจ็บจนร้องออกมา

เขาขมวดคิ้วแล้วพูดกับเธอ "ถ้าผมรู้ว่าคุณจะเจ็บเพราะใส่รองเท้าส้นสูง ผมคงบอกให้คุณใส่รองเท้าส้นเตี้ยแทน แต่ก็ไม่มีใครเห็นรองเท้าของคุณ ตอนที่คุณใส่ชุดแต่งงานหรอก"

เธอบ่นอย่างไม่พอใจ "ฉันจะทำแบบนั้นได้ยังไง? ฉันก็จะดูเตี้ยกว่าคุณน่ะสิ ถ้าไม่ใส่รองเท้าส้นสูง แล้วคนอื่นก็อาจจะคิดว่าเราไม่เหมาะสมกัน"

ฮีลตันลุกขึ้น แล้วไปเอากล่องปฐมพยาบาลมา "ตราบใดที่ผมคิดว่าคู่ของเราสมบูรณ์แบบ ผมไม่สนหรอกว่าคนอื่นจะคิดยังไง"

เวอเรียนยืดแขน แล้ววางแขนลงบนเตียง เธอมองแล้วถามเขา "อ้อ แล้วเราจะกลับบ้านเลย หรือจะพักที่โรงแรม หลังเสร็จงานเลี้ยงแล้วล่ะ?"

"เราจะพักที่โรงแรมกับแขกคนอื่น ซีลีนกับเซรีนจะมาอยู่กับคุณที่ห้อง เพรสซิเดนเชียล สวีท ในตอนบ่าย จะมีแขกมาเยี่ยมคุณ และมาขอลูกกวาด แต่คุณไม่ต้องห่วงเรื่องนี้หรอก ซีลีนกับเซรีนจะอยู่ช่วยคุณเอง"

"แล้วคุณล่ะ?"

ฮีลตันทำแผลที่เท้าให้เธอ "ผมจะอยู่ดูแลแขก และถ้ามีเวลาว่างในตอนบ่าย ผมจะขึ้นมาหาคุณ"

"มีแขกหลายคนที่ฉันไม่รู้จัก ฉันไม่รู้จะคุยกับพวกเขายังไง มันจะไม่เป็นไรใช่ไหม?"

"ไม่เป็นไรหรอก คุณแค่ยิ้มและพยักหน้าให้พวกเขา เจ้าสาวก็ไม่ควรคุยกับแขกอยู่แล้วนี่"

เขามองเธอแล้วยิ้มให้เธออย่างเจ้าเล่ห์

เวอเรียนขำ "ถ้าเกิดว่าแขกถามอะไรฉัน ฉันต้องแกล้งทำเป็นใบ้ด้วยรึเปล่า?"

แล้วกระเพาะของเวอเรียนก็ส่งเสียงร้องออกมา เธอรีบกุมท้องด้วยความอาย

ฮีลตันถามด้วยความเป็นห่วง "นี่คุณยังไม่ได้กินอะไรเลยเหรอ?"

"ฉันจะกินได้ยังไง? ไม่ได้แค่หิวนะ แต่ยังคอแห้งด้วย ฉันไม่กล้าจะกินอะไรหรือดื่มน้ำ ฉันไม่อยากเข้าห้องน้ำทั้ง ๆ ที่ใส่ชุดแต่งงานอยู่"

"คุณไม่ได้กินหรือดื่มอะไรมาตั้งแต่เช้าเนี่ยนะ?"

"ฉันกินแซนด์วิชไปได้แค่ครึ่งเดียว แล้วก็ไม่ได้กินอะไรอีกเลย"

เมื่อได้ยินเธอพูดแบบนั้น ฮีลตันก็โทรหาคุชทันที "เอาอาหารและน้ำชา เข้ามาในห้องพักที่ชั้นหนึ่งด้วย"

เวอเรียนชอบกินขนมปังอบและของหวาน ฮีลตันจึงพูดย้ำ "เอาขนมปังอบเข้ามาด้วย"

หลังจากที่วางสายแล้ว ฮีลตันมองเธอที่หน้าซีดและเป็นกังวล "หลังจากที่กินเสร็จแล้ว คุณควรเปลี่ยนรองเท้าแล้วกลับเข้าไปในห้อง ถ้ามีใครมาขอลูกกวาด คุณก็นั่งบนเตียงและให้กระโปรงชุดบังขาไว้ ก็จะไม่มีใครเห็นรองเท้าที่อยู่ใต้ชุดหรอก"

เวอเรียนเห็นว่ามันตลก เธอพยายามนึกภาพ 'ใส่รองเท้าแตะกับชุดแต่งงาน มันก็เป็นรูปแบบเฉพาะตัวดีนะ' เธอคิดกับตัวเอง

เมื่อคุชเข้ามาส่งอาหาร ฮีลตันก็ทำแผลให้เวอเรียนเสร็จพอดี

"เจ้านายครับ มาดามโทรบอกผมได้เลยนะครับ ถ้าคุณสองคนต้องการอะไร"

ฮีลตันพยักหน้า "นายออกไปได้แล้ว"

"ได้ครับ"

หลังจากที่คุชออกไปจากห้องแล้ว เวอเรียนก็นั่งไขว่ห้างบนเตียงด้วยเท้าเปล่า เธอมองอาหารที่น่ากินอยู่ตรงหน้า แล้วเริ่มน้ำลายไหล

ตอนนี้เธอหิวมาก

เมื่อได้กินขนมปังอบไปสองสามชิ้น เธอก็รู้สึกพอใจ และหยุดกินเมื่อเธออิ่มแล้ว