บทที่ 528 เด็กที่มีความคิดดีและร้ายกาจ

เมื่อแย่งมีดจากจีนมาได้ ฮีลตันก็ดึง เจลลี่ บีนมากอดไว้!

ยานเดลเบรครถกะทันหัน แล้วศีรษะของจีนก็กระแทกกับเบาะที่นั่งด้านหน้า

เมื่อจีนตั้งสติได้ และกำลังจะเปิดประตูรถหนี ยานเดลก็ลงจากรถแล้วกดเธอลงบนพื้น!

ฮีลตันแกะผ้าที่ปิดตา เจลลี่ บีนออก เมื่อเด็กน้อยเห็นฮีลตัน เธอก็รีบกอดคอฮีลตัน

"คุณพ่อ...หนูกลัว"

ฮีลตันรู้ว่า เจลลี่ บีนต้องตกใจกลัวเพราะถูกลักพาตัว เขากับจอห์นปกป้องเธอตั้งแต่เธอยังเล็ก และไม่เคยเจอเหตุการณ์ลักพาตัวแบบนี้มาก่อน จึงเป็นเรื่องปกติที่เธอจะหวาดกลัว ไม่ว่าเธอจะฉลาดแค่ไหน เธอก็ต้องตัวสั่นด้วยความกลัว เมื่อเจอกับสถานการณ์แบบนี้ ในเมื่อเธอเป็นแค่เด็ก

ฮีลตันกอด เจลลี่ บีนไว้แน่น แล้วก้มลงจูบหน้าผากเธอ เขาพยายามปลอบใจเธอ "ไม่ต้องกลัวนะ ไม่เป็นไรแล้ว พ่ออยู่นี่แล้ว"

"คุณพ่อคะ หนูกลัว...คุณพ่อ กอดหนูหน่อย"

เด็กน้อยกลัวและมีบาดแผลในใจ มันยากที่จะปลอบและทำให้มันหายไปภายในระยะเวลาสั้น ๆ ได้ หลังจากที่กล่อมเธออยู่นาน เธอก็หลับไปเพราะความเหนื่อย แต่เธอยังคงกลัวเพราะมันแสดงออกมาทางใบหน้าของเธอ

ฮีลตันรู้สึกเจ็บปวด เมื่อเขามองลูกสาว

เมื่อตำรวจมาถึงและพาตัวจีนไป ยานเดลจึงไปส่งฮีลตันกับ เจลลี่ บีนที่โรงพยาบาล

เมื่อเวอเรียนกับซีลีนได้รับข่าว พวกเธอก็รีบไปที่โรงพยาบาล

เธอวิ่งไปที่ห้องคนไข้หลังจากลงจากรถ เมื่อมาถึงที่ห้องคนไข้ เธอก็หายใจหอบ

เมื่อเธอเห็นฮีลตันกับ เจลลี่ บีนปลอดภัย ความกลัวและความกังวลที่จุกอยู่ในลำคอก็หายไป เธอถอนหายใจอย่างโล่งอก

ราวกับว่าสายไวโอลินได้ถูกดีดออก เมื่อเธอคลายความกลัว เธอยืนอยู่ตรงทางเข้า ใช้มือปิดปากแล้วสะอื้นอย่างอดกลั้นไม่ได้

โชคดีที่คนที่เธอรักมากที่สุดทั้งสองคนปลอดภัย

เมื่อฮีลตันหันมาและเห็นเวอเรียนยืนอยู่ตรงทางเข้า เขาตกใจก่อนจะลุกออกจากเตียง และเดินไปหาเธอ

เขากอดเธอไว้โดยไม่พูดอะไร

ในเวลานี้ การกอดนั้นมันอบอุ่นและปลอดภัยกว่าคำพูดใด

เวอเรียนซบหน้าลงที่ไหล่ของเขาแล้วสะอื้นเงียบ ๆ เธอลูบคลำร่างกายเขาด้วยความกังวล "คุณกับเจลลี่ บีน บาดเจ็บตรงไหนรึเปล่า? ไม่เป็นอะไรแล้วใช่ไหม? หมอบอกว่ายังไงบ้าง?"

ฮีลตันดันเธอออก แล้วค่อย ๆ เช็ดน้ำตาให้เธอ เขามอง เจลลี่ บีนที่กำลังนอนหลับอยู่บนเตียง เขากระซิบกับเธอ "ไปคุยกันข้างนอกเถอะ"

เวอเรียนสูดน้ำมูกแล้วพยักหน้า ฮีลตันจับมือเธอ แล้วทั้งสอนคนก็เดินออกไปจากห้องคนไข้

เมื่อพวกเขาออกมาข้างนอก เธอก็เห็นว่ามือของเขาได้รับบาดเจ็บ ดูไม่เหมือนว่าเป็นแผลเล็กน้อยเลย แม้ว่าจะทำแผลและพันผ้าพันแผลไว้แล้ว แต่ก็ยังเห็นรอยเปื้อนเลือดซึมติดอยู่ที่ผ้าพันแผล

"ฮีลตัน มือของคุณ..."

"ผมพันแผลไว้แล้ว แผลไม่ลึก ไม่เป็นอะไรมากหรอก"

เวอเรียนลูบผ้าพันแผลบนฝ่ามือเขาเบา ๆ แล้วน้ำตาก็หยดลงบนฝ่ามือของเขา เธอก้มหน้ามองพื้น แล้วพูดขอโทษด้วยความรู้สึกผิด "ฉันขอโทษ ถ้าฉันระวังให้มากกว่านี้ เจลลี่ บีนก็คงไม่ถูกลักพาตัว และคุณก็ไม่ต้องบาดเจ็บ ฮีลตัน คุณยังจะเชื่อฉันอีกรึเปล่า?"

เขารู้สึกว่าคำถามของเธอค่อนข้างงี่เง่า "ทำไมผมจะไม่เชื่อใจคุณอีกล่ะ?"

"หลังจากที่เกิดเรื่องนี้ขึ้น คุณจะไม่ให้ฉันดูแล เจลลี่ บีนตามลำพังอีกแล้วใช่ไหม? ฉันไม่มีคุณสมบัติของความเป็นแม่เลย"

"แค่เพราะเกิดเหตุการณ์ที่คาดไม่ถึง คุณก็ไม่ยอมรับตัวเอง และความสามารถของตัวเองแล้วเหรอ? ไม่มีใครรู้หรอกว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น มันเกิดขึ้นในมหาวิทยาลัย ถึงผมจะอยู่กับเจลลี่ บีน ในตอนนั้น ผมก็ยังคิดว่าเรื่องนี้ไม่ควรเกิดขึ้นกับพวกเรา มันจึงไม่ใช่ความผิดของคุณหรอก"

เวอเรียนกัดริมฝีปาก ถึงจะได้ฟังคำตอบจากเขาแล้ว เธอก็ยังรู้สึกผิดอยู่ "เจลลี่ บีนเป็นยังไงบ้าง?"

"ลูกมีแผลฟกช้ำเล็กน้อยที่คอ แต่ไม่ได้ร้ายแรง ปัญหาใหญ่ก็คือ ลูกตกใจและมีความบอบช้ำในจิตใจ ผมกลัวว่าเราจะต้องช่วยลูกให้ค่อย ๆ ผ่านความเจ็บปวดนี้ไปให้ได้"