บทที่ 546 ชายหนุ่มถูกพาตัวไปด้วยเฮลิคอปเตอร์

ตอนที่วิลสันตื่นขึ้นมา และได้รับข้อความเสียงก็เป็นเช้าวันถัดมาแล้ว

บทสนทนาระหว่างเวอเรียนและเซรีนดังออกมาจากโทรศัพท์ของเขา...

"ในเมื่อเธอรู้สึกเหมือนเขาเป็นคนไม่ดี แล้วทำไมเธอถึงเดตกับเขาตั้งแต่แรกล่ะ?"

"ฉันอยากจะทิ้งคนอันตรายแบบนั้นไว้ข้างหลังให้ไกลที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ แต่ฉันก็ห้ามตัวเองให้อยู่เคียงข้างเขาไม่ได้ แล้วฉันทำอะไรได้บ้างล่ะ?"

"ถ้าอย่างนั้นเธอวางแผนที่จะทำยังไงต่อไปล่ะ? พูดกันตามตรง เซรีน แน่นอนว่าเธอสามารถตัดขาดเชนเนอร์ได้อย่างชัดเจนหลังจากที่เขานอกใจเธอ… ถึงอย่างนั้น วิลสันล่ะ? เธอจะสามารถทำแบบเดียวกันได้ไหม?"

“ฉันอยากจะโกหกและบอกเธอว่าฉันทำได้ ถึงอย่างนั้นฉันก็รู้ดีว่าจุดยืนในใจของฉันระหว่างวิลสันและเชนเนอร์ต่างกันแค่ไหน วิลสันสอนฉันว่ารักแท้คืออะไร และความยึดมั่นสำคัญแค่ไหนในความสัมพันธ์ บางทีเขาน่าจะรู้… ว่าเราทั้งคู่ต่างแตกต่างกันมาก แม้ว่าฉันจะรู้ถึงความอันตรายของเขา แต่ฉันก็อดคิดถึงเขาไม่ได้”

…

“เพราะฉะนั้น ฉันเชื่อว่าความสัมพันธ์ของพวกเรายังไม่จบลง ฉันเต็มใจที่จะเชื่อว่าทุกอย่างที่ฉันได้เห็น และรู้สึกจากความสัมพันธ์ของพวกเราเป็นเรื่องจริง เนื่องจากมันเป็นเรื่องจริง ถ้างั้นแล้วความรู้สึกที่เขามีต่อฉันก็เป็นเรื่องจริงเหมือนกัน แต่ฉันไม่รู้ว่าทำไมอยู่ ๆ เขาถึงเลิกกับฉันทันที ถึงอย่างนั้น ถ้าผลปรากฏออกมาว่าเขารักฉันจริง ๆ แล้วล่ะก็เขาคงจะตามหาฉันเอง”

...

ปลายนิ้วของวิลสันเปลี่ยนเป็นสีซีดจากการกำโทรศัพท์ของเขา

ยัยเด็กโง่นั่นยังเชื่อในตัวเขาจริง ๆ และยังคนเชื่ออย่างบริสุทธิ์ใจว่าเขาจะยังกลับมาหาเธออยู่

ถึงอย่างนั้น… จะเกิดอะไรขึ้นถ้าเขาไม่คิดจะกลับไปหาเธออีกแล้ว?

วิลสันหลับตาแน่นหลังจากที่เขาฟังข้อความเสียงจบ

อยู่ ๆ เขาก็ได้รับโทรศัพท์จากทอมป์สัน…

"วิลสัน! รูบี้กับฉันจะไปรับนายด้วยเฮลิคอปเตอร์คืนนี้! รอพวกเราอยู่ที่ดาดฟ้าโรงพยาบาลนะ! ตัวตนของนายถูกเปิดเผยแล้ว และพวกเรากังวลว่าองค์กรดาร์กอาจทำอะไรเข้า! นายต้องระวังตัวให้มากตอนที่อยู่คนเดียว!”

…

เวอเรียนจดจ่ออยู่กับมือถือของฮีลตันตลอดเวลาที่อยู่ในห้องพักผู้ป่วย ขณะที่เธอถาม “ดร.จาร์เร็ตตอบยังคะ?”

ฮีลตันตอบด้วยน้ำเสียงสงบ “เขาตอบแล้ว”

“เขาพูดว่าอะไรบ้าง?”

“เขาบอกว่า เขากำลังจะไปจากนอร์ท ซิตี้ คืนนี้”

มุมปากของเวอเรียนกระตุก และเธอพูดไม่ออกโดยสิ้นเชิง

แม้จะได้ฟังคำพูดที่จริงใจและซาบซึ้งมากมาย เขาก็ยังต้องการจะไปจากนอร์ท ซิตี้ คืนนี้งั้นเหรอ?

เวอเรียนส่ายหัวแล้วพูด “ดูเหมือนพวกผู้ชายจะเย็นชาและไร้หัวใจจริง ๆ …”

ฮีลตันชำเลืองมองเธอ และกล่าว “แล้วทำไมคุณถึงบอกเซรีนเรื่องนั้นด้วยล่ะ?”

"... แค่ก ๆ"

…

หลังจากที่เซรีนทำงานที่โรงพยาบาลเสร็จแล้ว เธอใจของเธอก็จดจ่ออยู่กับการที่วิลสันกำลังจะไปจากนอร์ท ซิตี้ ในคืนนี้

เพราะว่าเขาไปจากนอร์ท ซิตี้ ในคืนนี้ เขาคงจะกลับไปอิตาลี หรือว่าเขาจะกลับไปหารูบี้?

มีคำถามมากมายผุดขึ้นในใจเธอ อย่างไรก็ตามเธอรู้สึกหงุดหงิดที่ไม่สามารถตอบคำถามเหล่านี้ได้

เซรีนเหลือบดูเวลา เธอเรียกแท็กซี่และตัดสินใจให้โอกาสวิลสันอีกครั้ง ตอนที่เธอถึงโรงพยาบาล มันก็เป็นเวลาหนึ่งทุ่มแล้ว

ตอนที่เซรีนเข้าไปในห้องของวิลสัน เธอก็ได้สังเกตเห็นว่าเขาเปลี่ยนชุดแล้ว และกำลังพร้อมที่จะออกไป

"คุณ… คุณกำลังจะไปจริง ๆ เหรอ?"

วิลสันประหลาดใจที่เห็นเธอ และมีเศษของความสุขอยู่ในดวงตาของเขา แต่มันก็ถูกซ่อนลงหลังสายตาที่เย็นชาของเขาอย่างรวดเร็ว ขณะที่เขาพูด "คุณมาทำอะไรที่นี่? ผมไม่ได้บอกคุณเหรอว่าเราเลิกกันแล้ว?"

"ฉัน… ฉันแค่ไม่เข้าใจ ฉันคิดว่าเรา…"

ก่อนที่เซรีนจะได้พูดจบ วิลันก็ขัดขึ้นด้วยการทำเป็นว่าหมดความอดทนจริง ๆ ขณะที่เขาพูดว่า "คุณไม่เข้าใจเรื่องอะไร? ผมได้ทำให้ทุกอย่างชัดเจนมากแล้วนะ ผมเบื่อคุณแล้ว"

ทันทีที่เขาพูดจบ วิลสันก็ก้าวออกจากห้อง เขาก็ได้รับข้อความจากทอมป์สัน…

"วิลสัน! รูบี้กับฉันจะถึงในเร็ว ๆ นี้! เร็วเข้า แล้วรอพวกเราบนดาดฟ้านะ!"

วิลสันเดินผ่านเซรีนไปในทันที และมุ่งตรงไปยังลิฟต์

หลังจากวิลสันเข้าไปในลิฟต์และประตูลิฟต์กำลังจะปิดลง เขาสังเกตเห็นว่ามีคนน่าสงสัยกำลังตามเขาอยู่ ดวงตาสีเข้มของเขาวาวแสงก่อนจะกดปุ่มปิดประตูลิฟต์อย่างลุกลี้ลุกลน ขณะที่เตือนเซรีนด้วยน้ำเสียงเย็นชา “อย่าตามผมมา”

เซรีนถูกทิ้งให้ยืนอยู่โดดเดี่ยวข้างนอกลิฟต์