บทที่ 548 เซรีนถูกลักพาตัวไป!

“เรื่องของเรื่องคือ คุณโกหกฉันไม่ได้ โอเคไหม? คุณไม่สามารถทำอะไรที่เสี่ยงอันตรายเพื่อเจลลี่ บีน, พิกเคิล และเพื่อฉัน คุณต้องเป็นพลเมืองที่ดี ปฏิบัติตามกฎหมาย โอเคไหม?”

ฮีลตันอดยิ้มไม่ได้ขณะที่เขาพูด “ผมไปให้ภาพลวงตากับคุณว่าผมจะทำผิดกฎหมายเพื่อเงินตั้งแต่เมื่อไหร่?”

“มีหลายคนที่ตาบอดเพราะเงิน ดังนั้นจะเกิดอะไรขึ้นถ้าคุณถูกยั่วยวนด้วยเงินล่ะ? ฉันแค่เตือนคุณ ทำต่อไปถ้ามันไม่ได้ผิดกฎหมายแต่ก็ระมัดระวังตัวไว้ด้วย”

ถูกยั่วยวนด้วยเงิน?

มาดามฟัดด์อาจจะไม่รู้ว่า สิ่งเดียวที่คุณฟัดด์ไม่เคยขาดคือ เงิน

เขาลืมที่จะพูดถึงว่าเขาเป็นเจ้าของป่าฝนหลายแห่งในละตินอเมริกา และเกาะสองสามเกาะในออสเตรเลียและอินเดีย ด้วยเงินที่รัฐบาลจ่ายให้เขาในทุกปีราวกับเป็นค่าลิขสิทธิ์ เขาสะสมเงินจำนวนมหาศาลจากอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวเพียงอย่างเดียว

เงินเป็นเพียงตัวเลขสำหรับเขาจริง ๆ ไม่มีจำนวนของทอง หรือเงินเป็นภูเขาที่จะมีความสำคัญเท่าผู้หญิงในอ้อมแขนของเขา

ฮีลตันก้มลงและซุกตัวเองเข้ามาก่อนจะลดศีรษะของเขาลงจูบหน้าผากของเวอเรียน เขากระซิบ “ภรรยาที่รักครับ จากนี้ต่อ ๆ ไป ผมจะให้คุณและลูก ๆ เป็นที่หนึ่งก่อนทุกอย่างเลย โอเคไหมครับ?”

แน่นอนว่ามันโอเคสำหรับเธอ เหอะ นั่นมันยิ่งกว่าโอเคซะอีก สำหรับเธอ

หัวใจของเวอเรียนรู้สึกหวานหยดอย่างไม่น่าเชื่อ ในไม่นานเธอก็ผล็อยหลับไปพร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้า

…

ในอิตาลี ยี่สิบชั่วโมงถัดมา

ร่างกายของวิลสันเต็มไปด้วยด้วยเครื่องตรวจจับและจอภาพ

“พวกนายตั้งใจจะขังฉันไว้ที่นี่ โดยที่ฉันไม่เต็มใจเหรอ?”

วิลสันกำลังจ้องไปยังทอมป์สัน และรูบี้อย่างโกรธจัด

ทอมป์สันยักไหล่ ขณะที่เขาพูด “ถึงแม้ฉันจะไม่กล้าพอที่จะสู้กับนาย แต่ตอนนี้ผู้อำนวยการมอบหมายคำสั่งมาว่าไม่ว่ายังไง พวกเราจะต้องรักษาอาการโรคกระเพาะอาหารของนายอย่างเต็มรูปแบบ ถ้านายปฏิเสธที่จะให้ความร่วมมือ เราคงจะต้องมัดนายไว้กับเตียง”

รูบี้กอดแขนทั้งสองข้างของตัวเองไว้ ขณะที่บอกวิลสันพลางมองไปที่เขาซึ่งอยู่บนเตียง “ว่ากันตามตรง เห็นนายถูกมัดอยู่กับเตียงอย่างนี้ เสรีภาพของนายที่ถูกลิดรอนไปโดยสิ้นเชิง ทำให้ฉันรู้สึกดีมาก ฉันรู้สึกเหมือนในที่สุด ฉันก็ได้รับการแก้แค้นของฉัน”

ทอมป์สันยิ้มกว้าง ขณะที่เขาพูด “ฉันรู้สึกดีอย่างไม่น่าเชื่อเหมือนกัน ปกตินายเป็นนักฆ่าเลือดเย็น ไวท์วูล์ฟ แต่ตอนนี้นายถูกมัดอยู่กับเตียงของนายเหมือนกับหนูในห้องทดลอง ฉันรู้สึกไม่อยากจะเชื่อ”

ทั้งทอมป์สันและรูบี้ยิ้มให้แก่กัน ขณะที่พวกเขาแปะมือกัน

วิลสันพูดว่า “... รอจนฉันออกไปจากเตียงนี่ได้ก่อนเถอะ พวกนายทั้งสองจะต้องจ่ายคืน”

“พระเจ้า น่ากลัวจัง รูบี้ทำไมพวกเราไม่ขึ้นเครื่องบินไปแอฟริกาใต้ เพื่อซ่อนตัวจากเขาคืนนี้กันล่ะ?”

รูบี้เอื้อมมือไปตีหัวทอมป์สัน เธอพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “พอได้แล้ว หยุดเสแสร้ง นายควรจะช่วยชีวิตวิลสันหรืออะไรก็ตาม ไม่งั้นผู้อำนวยการไม่ปล่อยนายไปแน่!”

“ฉันค่อนข้างแน่ใจว่าไม่ใช่ผู้อำนวยการที่ไม่ยอมปล่อยฉันไป ในทางกลับกันเธอจะเป็นคนที่ต่อจากฉัน ใช่ไหม?”

วิลสันรู้สึกรำคาญที่ฟังการต่อล้อต่อเถียงกันเล็ก ๆ ของพวกเขา ขณะที่สายตาดำมืดของเขาเปลี่ยนเป็นเย็นชาเล็กน้อย เขาพูด “พวกนายสองคนช่วยเงียบให้ฉันสักพักได้ไหม? ฉันคงรู้สึกดีขึ้นตอนที่พวกนายทั้งสองเริ่มตีกัน”

รูบี้ยักไหล่ และออกจากห้องพยาบาลไปพร้อมกับทอมป์สัน

ข้างนอกห้องพยาบาล…

ทอมป์สันพูด “เธอคิดว่าเขาจะฆ่าตัวตายด้วยนามแห่งความรัก เพราะว่าเขาอยู่คนเดียวในนั้นเนี่ยนะ?”

รูบี้กลอกตาของเธอใส่เขาและกล่าว “ถ้าเขากล้าฆ่าตัวตาย ฉันจะโยนศพเขาให้ปลากิน”

รูบี้จะเป็นคนแรกที่ไม่เห็นด้วย ถ้าวิลสันเปิดเผยว่าเขาเป็นคนโง่ที่ยอมตายเพื่อความรัก!

วิลสันหยิบมือถือของเขาออกมา และสวมหูฟังอยู่ในห้องพยาบาล ขณะที่เขาฟังข้อความเสียงที่ฮีลตันส่งให้เขาซ้ำไปซ้ำมา

เสียงของเซรีนอยู่ในเสียงบันทึกนี้

ผู้หญิงของเขากล่าวไว้ ถึงแม้ว่าเขาจะแสดงออกว่าเป็นคนอันตราย แต่เธอก็ยังไม่สามารถที่จะห้ามตัวเองไม่ให้คิดถึงเขาได้เลย

เขาอยากที่จะมีเธอและปกป้องเธออย่างแน่นอน อย่างไรก็ตาม สิ่งที่เธอพูดถึง ตัวตนของเขา… อันตรายเกินไป

…