บทที่ 55 พลาดมื้อค่ำของตระกูลฟัดด์

เวอเรียน รีบตอบโดยไม่รู้ตัว "ไม่พอ..."

สิบนาทีไม่เพียงพอที่จะอาบน้ำโดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากได้เห็นแผนการของเขา มันทำให้เธอรู้สึกว่าสิบนาทีนั้นน้อยเกินไปสำหรับเธอ เธอต้องการขังตัวเองในห้องน้ำอย่างน้อยครึ่งชั่วโมงและจะไม่ออกมาหากเขาไม่ออกไปจากบ้าน

เธอคิดหาวิธีต่าง ๆ เพื่อจัดการกับเขา ดวงตาของเขานั้นกลับเป็นประกายและมีเสน่ห์ราวกับว่ามีดวงดาวมากมายส่องประกายอยู่ในดวงตาของเขา เขาพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มว่า “ฉันไม่มีความอดทนมากนัก เธอควรจะรีบดีกว่านะ"

สถานการณ์ต่าง ๆ วิ่งเข้ามาในความคิดของเธอในทันที่ เมื่อเธอได้ยินสิ่งที่เขาพูด

อันที่จริงเขามีจิตใจที่สกปรก เธอมั่นใจมากขึ้นว่าเขาต้องการทำสิ่งนั้น!

เขาต่างจาก เจนเซ่น ได้อย่างไร?

เขาหล่อกว่า รวย และน่าเกรงขามกว่าเจนเซ่น… นอกจากนั้นเขาก็เหมือนกับ เจนเซ่น พวกเขาล้วนเป็นสัตว์ตัวผู้ทั้งหมด!

เธอคว้าเสื้อผ้าแล้วรีบเข้าไปในห้องน้ำ เขาอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเมื่อเห็นเธอหนีไป ‘เธอคิดว่าฉันคงอยากจะทำอะไรกับเธอจริง ๆ นะเหรอ?’

‘แม้ว่าฉันอยากจะทำอะไรกับเธอ แต่สำหรับคืนนี้ก็ไม่สามารถทำแบบนั้นได้’

เวอเรียนหลบอยู่ในห้องน้ำนานกว่าครึ่งชั่วโมง เธอเกือบจะขาดอากาศหายใจในห้องน้ำหลังจากอาบน้ำมานานกว่าครึ่งชั่วโมงท่ามกลางความร้อนในช่วงฤดูร้อน

เธอสะดุ้งเมื่อเขาที่อยู่นอกห้องน้ำเคาะประตู มันทำให้เธอตื่นตระหนกขึ้นมาทันที

‘ฮีลตันพยายามจะบุกเข้ามาหรือเปล่านะ?’

ในตอนที่เธอกำลังจมอยู่ในจินตนาการของเธอ ชายที่อยู่นอกประตูก็พูดด้วยเสียงน้ำเสียงทุ้มต่ำที่เย็นชาแต่ชัดเจนว่า “ถ้าเธอยังไม่ออกมาข้างนอกในตอนนี้ พวกเราจะพลาดอาหารมื้อค่ำของ ตระกูลฟัดด์”

ด้วยความตกตะลึงเธอรู้สึกเขินอายขึ้นมาทันที เขาต้องการให้เธออาบน้ำเร็ว ๆ เพราะเขาต้องการพาเธอกลับไปทานอาหารมื้อค่ำกับ ตระกูลฟัดด์ ใช่ไหม?

เธอสวมใส่เสื้อผ้าแล้วออกมาจากห้องน้ำ เมื่อมองไปที่เขาที่จ้อมองเธออย่างมีความนัย เธอก็ก้มหน้าลงอย่างเงียบ ๆ ด้วยความรู้สึกผิด รอยยิ้มปรากฏขึ้นในดวงตาที่ลึกล้ำของเขา “นี่คุณกำลังหวังอะไรอยู่ล่ะ?”

“เปล่าไม่มีอะไร... เราจะกลับไปทานอาหารมื้อค่ำที่ตระกูลฟัดด์ ไม่ใช่หรือ? รีบไปกันเถอะ!"

เธอกำลังจะเดินออกไป แต่เขาที่อยู่ด้านหลังเธอคว้าข้อมือเธอไว้ และดึงเธอกลับมา เขาผลักเธอชิดกำแพงขณะที่ทั้งคู่ใกล้ชิดกันจนรับรู้ได้ถึงลมหายใจของกันและกัน “เธอจงใจพาฉันมาห้องน้ำในห้องของเธอ แน่ใจนะว่าไม่ได้หวังอะไรอยู่?”

เธอเหงื่อแตก ใบหน้าของเธอแดงระเรื่อ ขณะที่เธออธิบายว่า “ฉันไม่ได้ขอให้คุณอาบน้ำในห้องของฉัน ด้วยความตั้งใจซะหน่อย! เป็นเพราะฝักบัวในห้องอื่นมันเสีย ...”

ทันใดนั้นเสียงของเขาตัดบทพูดของเธอ “อย่าบอกนะว่าอุปกรณ์อาบน้ำในห้องอื่นเสียหมด และมีเพียงห้องเดียวที่เหลืออยู่คือห้องของคุณเท่านั้นที่ใช้งานได้”

เธอมองเขาอย่างแห้ง ๆ มุมปากของเธอกระตุก “คุณรู้ก็ดี”

เห็นได้ชัดว่าเป็นเรื่องจริง ทำไมเธอถึงไม่มั่นใจล่ะ?

เขาใบหน้าอันหล่อเหลาลงและกดริมฝีปากบางของเขาเข้ากับริมฝีปากอันอ่อนโยนของเธอ เขาพึมพำเบา ๆ “เมื่อพูดถึงเรื่องอย่างว่า ดูเหมือนผู้หญิงจะรีบร้อนมากเกินไปหากพวกเขาฝ่ายเริ่ม แต่ฉันชอบทำอะไรช้า ๆ มากกว่านะ”

เขาพูดด้วยน้ำเสียงขี้เล่น เห็นได้ชัดว่าเขากลั้นแกล้งเธอ!

เวอเรียน กำลังจะผลักเขาออกไป แต่เขาได้ผละออกไปจากเธอเสียก่อน ด้วยการลวงมือข้างหนึ่งในกระเป๋าของเขา เขาเดินออกจากห้องนอนด้วยท่าทางไร้กังวล เธอได้แต่กำหมัดแน่น และตามหลังเขาด้วยความรู้สึกมึนงง และสับสนในหัว

…

ณ คฤหาสน์ตระกูลฟัดด์ จอห์น ฟัดด์ เพิ่งกลับมาจากการเดินทางของเขา เจลลี่ บีน และ เซย์น นั่งบนตักขวาและซ้ายของปู่ตามลำดับ

เมื่ออุ้มเจ้าตัวดีทั้งสองนายเฒ่าถามอย่างอ่อนโยนว่า “ทั้งสองคิดถึงคุณปู่หรือเปล่าเนี่ย?”

"คิดถึงค่ะ / คิดถึงครับ!"