บทที่ 553 ทำให้ผู้หญิงของเขาร้องไห้

เฮลิคอปเตอร์มาถึงฐานปฏิบัติการขององค์กรไลท์

ตอนที่พวกเขาก้าวออกจากเฮลิคอปเตอร์ เซรีนก็เกือบจะลื่นล้มอีกครั้ง

โชคดีที่วิลสันจับเธอไว้

อย่างไรก็ตามสร้อยข้อมือสีแดงก็ได้หล่นออกจากกระเป๋าของชายหนุ่ม

วิลสันและเซรีนเหลือบมองลงไปข้างล่างพร้อม ๆ กัน

สร้อยข้อมือค่อนข้างดูเหมือนใหม่ อาจจะด้วยได้รับการเก็บรักษาเป็นอย่างดี มีลูกบอลเซรามิกสามลูกเจาะรูร้อยผ่านสร้อยข้อมือ มีตัวเขียนบางคำถูกแกะสลักไว้ในลูกบอลสีขาวแต่ละลูก มันไม่ใช่อะไรอื่นนอกจากชื่อของเซรีน ลุดด์

ม่านตาสีเข้มของวิลสันหดตัว รู้สึกราวกับว่าความลับเกี่ยวกับตัวเขาถูกเปิดเผย เขากำลังจะหยิบมันขึ้นมา แต่เซรีนไวกว่าเขา

"นี่อะไร?"

สร้อยข้อมือที่เป็นของเธอ?

สร้อยข้อมือนั้นมาอยู่ในมือของวิลสันได้อย่างไร?

สายตาของวิลสันดูเย็นชา เขาทำราวกับว่าต้องการที่จะหลบเลี่ยงเธอ เขาหมุนตัวและตรงไปที่ฐาน

ในทางกลับกันเซรีนรู้สึกงุนงง เมื่อเธอหยิบสร้อยข้อมือสีแดงนั่นขึ้นมา สร้อยข้อมือนั้นมาอยู่ในมือของวิลสันได้อย่างไร?

เธอเดินตามหลังวิลสัน ขณะที่เธอจับสร้อยข้อมือนั้นไว้แน่น

“อาจารย์ นี่ใช่ของฉันหรือเปล่า?”

วิลสันหันกลับมามองเธออย่างเย็นชาก่อนจะเอื้อมมือไปคว้ามันกลับมา เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงนิ่ง ๆ ว่า "ไม่"

เซรีนกัดริมฝีปากของเธอแล้วพูดว่า “คุณกำลังโกหก มันเป็นของฉัน แล้วก็มีชื่อของฉันสลักอยู่ด้วย! ฉันจำได้ว่าเคยซื้อสร้อยข้อมือเส้นนี้ตอนที่ฉันยังเด็ก และมันได้หายไป คุณได้มันมาได้ยังไงคะ? "

ยิ่งเซรีนคิดเรื่องนี้มากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งรู้สึกสับสนมากขึ้น เธอขมวดคิ้ว ขณะจ้องมองไปยังสร้อยข้อมือที่อยู่ในมือของวิลสัน

อย่างไรก็ตาม วิลสันก็ส่งสร้อยข้อมือคืนให้เธออย่างรวดเร็ว ขณะที่เขาพูด “ถ้าคุณอยากได้มันจริง ๆ คุณเก็บมันไว้ก็ได้”

เซรีนไม่ยอมรับมัน “ฉันมีพวกนั้นเยอะแล้ว ในเมื่ออาจารย์ทะนุถนอมมันมาก คุณเก็บมันไว้ก็ได้ คุณสามารถใช้มันคิดถึงฉันได้ทุกเมื่อในตอนที่ฉันไม่ได้อยู่กับคุณ”

นั่นเป็นครั้งแรกที่ความลับของวิลสันถูกเปิดเผย ทั้งยังเป็นยัยเด็กน้อยคนนั้นที่เป็นคนทำมัน เขาขมวดคิ้ว แต่ไม่สามารถปฏิเสธความจริงได้

เซรีนรู้สึกมีความสุขเมื่อสังเกตเห็นท่าทีที่ซับซ้อนของวิลสัน เธอวางมือไว้ด้านหลังของเธอ ขณะที่เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา “นั่นคือสิ่งที่คุณทำกับมันใช่ไหมคะ? โอ้ อาจารย์ คุณไม่ได้แอบเข้าไปในห้องของฉันเพื่อขโมยมันมาใช่ไหม?”

"ไม่"

ชายหนุ่มเดินออกไปทันทีหลังจากนั้น

เซรีนอยากตามเขาไป แต่เธอรู้สึกเวียนหัว เธอพยายามรวบรวมเรี่ยวแรง

อย่างไรก็ตาม เธอไม่ได้รับประทานอาหารที่เหมาะสม และภาวะน้ำตาลในเลือดต่ำก็เริ่มส่งผลกระทบกับเธอ

“อาจารย์ ฉันเวียนหัว”

“มีหมออยู่ในฐาน ไปหาสักคนถ้าคุณเวียนหัว"

"แต่ฉันเวียนหัวจริง ๆ ได้โปรดอุ้มฉันหน่อย”

เซรีนหมดสติไป หลังจากที่เธอพูดแบบนั้น

วิลสันเอื้อมมือออกไปและอุ้มเธอไว้ในอ้อมแขน เขาขมวดคิ้วอย่างกังวล

หลังจากนั้นชายหนุ่มก็อุ้มเธอไปที่ห้องพยาบาล

วิลสันอยู่ข้าง ๆ เซรีนในห้องพยาบาล เขาถามหมอ “ทำไมเธอยังไม่ตื่นขึ้นมา?”

โจนสวมชุดกาวน์สีขาว เธอมัดผมยุ่ง ๆ ของเธอก่อนจะชำเลืองมองวิลสัน เธอแซวว่า “โอ้ วิลสัน นายเป็นห่วงสาวน้อยคนนี้งั้นเหรอ?”

วิลสันทำปากยื่น แต่ก็ยังเงียบอยู่ เขาจดจ่ออยู่กับใบหน้าที่นุ่มนวลของเซรีนอย่างยิ่ง ขณะที่เธอหลับ

ระหว่างที่โจนจัดยา เธอพูดว่า "ฉันไม่เคยเห็นนายกังวลเกี่ยวกับผู้หญิงมากขนาดนี้ นายชอบเธอ ใช่ไหม?"

"ไม่มีใครจะเรียกเธอว่าเป็นใบ้ ถ้าเธอหุบปากหรอกนะ"

โจนยักไหล่แล้วพูดว่า "ฉันได้ยินทอมป์สันและรูบี้บอกมาว่า ตอนนี้นายมีคนที่ชอบมาหลายปี คงไม่ใช่ผู้หญิงคนนี้ใช่ไหม?”

“โจน ถ้าเธอไม่หุบปาก ฉันไม่รังเกียจเลยที่จะทำลายภาพลักษณ์สุภาพบุรุษของฉันลง แล้วโยนเธอออกไปจากที่นี่ซะ”