บทที่ 555 ฉันคิดถึงคุณอย่างสุดซึ้ง

“ปล่อยผม เซรีน ลุดด์” ชายหนุ่มสั่งเธอด้วยน้ำเสียงเย็นชาเคร่งขรึม

อย่างไรก็ตาม เซรีนไม่ใช่ลูกน้องของเขา ดังนั้นเธอจึงไม่มีเหตุผลที่จะต้องฟังวิลสัน หญิงสาวยืนกราน เธอไขว้มือเล็ก ๆ ทั้งสองข้างเพื่อกอดเอวของเขาให้แน่นขึ้น

"ไม่ ฉันไม่ปล่อย ถ้าฉันปล่อยคุณ คุณก็จะส่งฉันกลับไปนอร์ท ซิตี้ และฉันจะไม่ได้เจอคุณอีก!"

วิลสันมองออกไปนอกหน้าต่างห้องของเขา และสังเกตเห็นเพื่อนร่วมงานบางคนของเขาจ้องมองพวกเขามาจากข้างนอก หลังจากนั้นเขาก็มองไปที่หญิงสาวในอ้อมแขนของเขา เขาปวดหัว

เพื่อนร่วมงานพวกนั้นทำตัวราวกับว่าพวกเขาไม่เคยเห็นคู่รักมาตลอดแปดชั่วอายุคน จากนั้นเขาก็จ้องมองพวกเขาอย่างไม่วางตา

วิลสันยอมจำนน “ถ้าคุณปล่อยผม เราสามารถคุยกันเรื่องที่จะส่งคุณกลับไปยังนอร์ท ซิตี้ได้”

อย่างไรก็ตาม ด้านหลังของเซรีนหันเข้าหาประตู ดังนั้นเธอจึงไม่สามารถเห็นฝูงชนที่มารวมตัวกันได้ เธอคิดว่าวิลสันต้องการหลอกให้เธอปล่อยเขา ดังนั้นเธอจึงส่ายหัวอย่างรุนแรง

“ฉันไม่ปล่อย! คุณกำลังล่อลวงให้ฉันปล่อยคุณไปก่อนจะเตะฉันออกไปทันทีใช่ไหม?”

วิลสันรู้สึกหมดหนทาง “เซรีน… ผมไม่ได้โกหกคุณ”

เซรีนไม่เชื่อเขา เธอสูดจมูกขณะที่พูดด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย "เราห่างกันตั้งหลายวัน คุณไม่คิดถึงฉันแม้แต่นิดเดียวเลยเหรอ? ฉันพยายามทำตัวยุ่งอยู่กับงาน เพื่อไม่ให้คิดถึงคุณ แต่วิลสัน… ฉัน คิดถึงคุณอย่างสุดซึ้ง มากจริง ๆ ”

ผู้ชมข้างประตูดูตื่นเต้น

เนื่องจากเซรีนไม่ได้รับคำตอบ เธอจึงพูดต่อว่า “พูดอะไรหน่อยได้ไหมคะ? ทำไมคุณไม่พูดอะไรเลย? ถ้าคุณจะไม่พูดอะไร งั้นก็อนุญาตให้ฉัน…”

วิลสันพูดไม่ออก

อยู่ ๆ เซรีนก็เงยหน้าขึ้นมามองเขา คว้าคอเสื้อของเขาด้วยมือเรียวของเธอ ยืนด้วยนิ้วเท้าของเธอ และจูบริมฝีปากบาง ๆ ของเขา

ผู้ชมต่างตกตะลึงและอุทานว่า "หูยยย!"

ผู้หญิงคนนั้นจูบไวท์วูล์ฟ! เขาไม่ได้ทำอะไรกับมันด้วยซ้ำ!

หลังจากที่เซรีนจูบเขาก็มีน้ำตาอยู่บนขนตาของเธอ เธอกลืนน้ำลายแล้วพูดว่า “ฉันได้พยายามอย่างหนักที่จะไม่คิดถึงคุณ แต่ทุกครั้งที่ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ฉันก็เช็กสายโทรเข้าจากคุณโดยสัญชาตญาณ ฉันรู้ว่าฉันถลำลึกเกินไปในตอนที่ฉันรอให้คุณตอบกลับข้อความของฉันอย่างร้อนรนใจ”

ขณะที่วิลสันจ้องมองใบหน้าเศร้าสร้อยของเธอ หัวใจของเขาก็สั่นสะท้าน เขารู้สึกราวกับว่าน้ำตาของเธอกระหน่ำตีในอกของเขาอย่างหนัก มันรู้สึกเจ็บกว่ากระสุนเป็นหมื่นเท่า

เซรีนจ้องมาที่เขาอย่างมีความหวัง และใจจดใจจ่อขณะที่เธอพูดว่า “ฉันอยากอยู่กับคุณจริง ๆ ฉัน…”

วิลสันเอื้อมมือไปปิดปากของเธอ

เซรีนจึงทำได้เพียงพึมพำตอบเท่านั้น

แล้วเธอก็มองเขาด้วยแววตาอย่างสงสัย

วิลสันบอกกับผู้ชมที่ประตูทันทีว่า “พวกนายพอได้หรือยัง?”

ดวงตาของเซรีนเบิกกว้างพลางมองไปที่ประตูอย่างลนลาน ขณะเดียวกันหน้าของเธอก็เป็นสีแดง!

คนจำนวนมากมายืนอยู่นอกประตูตั้งแต่เมื่อไหร่?!

พวกเขาได้ยินทุกอย่างที่เธอพูดหรือเปล่า?!

น่าอายชะมัด!

เซรีนรีบวิ่งเข้าไปในห้องน้ำทันทีและกระแทกประตูปิด!

คนที่ประตูมองดูวิลสันอย่างล้อเลียน พวกเขายังพูดกับวิลสันด้วยน้ำเสียงของเซรีนอีกด้วย

“บอส เธอคงอยากอยู่กับคุณจริง ๆ!”

“วิลสัน เธอคิดถึงคุณอย่างสุดซึ้ง...” เสียงจุ๊บ ๆ ตามมาหลังจากนั้น

หางตาของวิลสันกระตุกขณะที่เขาพูด "ออกไปที่ลานเดี๋ยวนี้!! ขอสองร้อยรอบ! ถ้าพลาดแม้แต่รอบเดียวพวกนายจะไม่ได้รับอนุญาตให้กินมื้อเย็น!"

หลังจากที่เขาพูดอย่างนั้น เขาก็เตะประตูอย่างแรง

ผู้ชมด้านนอกเริ่มพูดคุยกันเอง “พวกเราจะทำยังไงดี? บอสของเราโกรธแล้ว! น่ากลัวอะไรอย่างนี้!”

เซรีนขดตัวเหมือนลูกบอล ขณะที่เธอหมอบตัวอยู่หลังประตูห้องน้ำ เธอรู้สึกละอายใจจนอยากจะมุดหนีผ่านรอยร้าว!

เธอพยายามหวนคิดถึงทุกอย่างที่เธอพูดกับวิลสันอย่างลนลาน มันจะน่าอายขนาดไหนถ้าคนพวกนั้นได้ยินคำพูดเลี่ยน ๆ ของเธอ!

‘ตึง’