บทที่ 560 คู่รักผาสุก – เรากอดกันให้นานกว่านี้ได้ไหม

เซรีนอืดอาด ขณะที่เธอพยายามถ่วงเวลาเมื่อเธอตื่นขึ้นในเช้าวันรุ่งขึ้น

วิลสันถามว่า "คุณพร้อมหรือยัง? ตอนนี้เราจะไปทานอาหารเช้ากัน แล้วผมจะหาคนพาคุณกลับไปที่นอร์ท ซิตี้ หลังจากนั้น"

เซรีนยืนอยู่ในห้องน้ำ ขณะที่เธอบีบยาสีฟัน เธอคร่ำครวญว่า “ฉันยังไม่ได้แปรงฟันเลย ทำไมคุณถึงรีบร้อนขนาดนั้น?”

วิลสันพิงประตูห้องน้ำและจ้องที่เธอด้วยท่าทางขบขัน "นี่เป็นครั้งที่สองที่คุณแปรงฟันของเช้านี้แล้วนะ"

เซรีนตอบว่า "โอ้? ฉันจำไม่ได้เลย"

เธอใช้เวลาของเธอและในที่สุดเธอก็ทำเสร็จ อย่างไรก็ตามเธอเริ่มทำตัวพิรี้พิไรอีกครั้งเมื่อถึงเวลาต้องไป

“ฉัน… ฉันขออยู่ต่ออีกสักสองสามวันก่อนจะกลับไปนอร์ท ซิตี้ ได้ไหม”

วิลสันหรี่ตามองเธอ “นั่นเป็นเหตุผลที่คุณอืดอาดทั้งเช้าเหรอ? เพราะคุณไม่อยากจากไป?”

“ฉัน… ฉันอยู่ไม่ได้เหรอ?”

วิลสันถอนหายใจเบา ๆ และดึงเธอเข้าไปในอ้อมกอดของเขา เขาลูบผมของเธอและเกลี้ยกล่อมเธอด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลของเขา “เป็นเด็กดี ผมจะกลับไปที่นอร์ท ซิตี้ให้เร็วที่สุดเท่าที่ทำได้ โอเคไหม?”

“แต่ฉันจะไม่สามารถติดต่อคุณได้เมื่อฉันจากไป คุณจะไปหาฉันที่นอร์ท ซิตี้ได้ยังไงกัน?”

ขณะที่เขามองดูใบหน้าที่กังวลของเธอ วิลสันก็หัวเราะ "จะมีที่ไหนได้อีก นอกจากที่ทำงานและที่บ้าน? อืม คุณอาจไปช้อปปิ้งกับภรรยาของฮีลตันด้วย ผมจะโทรหาฮีลตันถ้าผมติดต่อคุณไม่ได้"

เซรีนตอบว่า "ถ้างั้นก็ได้ค่ะ"

วิลสันและเซรีนกำลังเดินทางไปสนามบิน อยู่ ๆ เซรีนก็จับท้องของเธอแล้วพูดว่า "ฉันปวดท้อง ฉันต้องไปเข้าห้องน้ำเดี๋ยวนี้!"

เธอรีบไปยังห้องน้ำใกล้ ๆ

วิลสันรออยู่นานมาก แต่เธอก็ยังไม่ออกมา

วิลสันแซวเธอว่า "คุณตกลงไปในโถส้วมเหรอ?"

เซรีนตอบว่า "เปล่า..."

"พวกเราไปได้หรือยัง?"

เซรีนขมวดคิ้วและพึมพำ “ทำไมคุณถึงรีบไล่ฉันไปขนาดนี้ล่ะ? แฟนของผู้หญิงคนอื่น ๆ อยากให้พวกเขาอยู่นานกว่านี้ แต่คุณบอกให้ฉันไปทุกวัน”

“ผมคงจะขอให้คุณอยู่ต่อ ถ้าผมคิดว่าที่นี่คุณจะปลอดภัย มาเถอะ เป็นเด็กดีนะ”

วิลสันจับมือของเซรีน และพาพวกเขาไปที่สนามบิน

“แต่ท้องของฉันเริ่มเจ็บอีกแล้ว ฉันไปวันอื่นไม่ได้เหรอ?”

"เซรีนบนเครื่องบินมีห้องน้ำ"

เซรีนตอบว่า "เอ่อ..."

วิลสันปล่อยมือของเซรีนหลังจากที่พวกเขามาถึงประตู เขาจ้องมองเธอและพูดว่า “ไปเถอะ พวกเขาจะพาคุณกลับไปยังนอร์ท ซิตี้ อย่างปลอดภัย”

เซรีนรู้ว่าเธอไม่สามารถหาข้ออ้างได้อีกต่อไป เธอพยักหน้า เธอสะอื้นหลังจากที่เธอหันกลับมา

เธอไม่รู้ว่าพวกเขาจะได้พบกันอีกเมื่อไร จะเกิดอะไรขึ้นถ้าเขาต้องปฏิบัติภารกิจที่เสี่ยงอันตรายในระหว่างช่วงเวลานั้น?

ขณะที่เธอกำลังจะขึ้นเครื่องบิน เซรีนก็หันกลับมาและวิ่งเข้าไปในอ้อมแขนของวิลสัน เธอโอบแขนของเธอรอบคอของวิลสันไว้แน่น

“รักษาตัวให้ปลอดภัย และกลับมาที่นอร์ท ซิตี้ อย่างมีชีวิต"

"ครับ"

หลังจากโอบกอดอยู่ครู่หนึ่ง เซรีนก็คลายกอดเขาลงและจ้องไปที่ชายหนุ่มด้วยดวงตาที่แดงก่ำของเธอ เธอสูดจมูกและพูดว่า "อย่าลืมทานอาหารให้ตรงเวลาและดูแลกระเพาะของคุณด้วย"

"ได้ครับ"

“งั้นฉันจะไปเดี๋ยวนี้”

"ไปได้แล้ว"

เซรีนกัดริมฝีปากของเธอ “ฉันกำลังไป…”

วิลสันหัวเราะเบา ๆ ขณะที่เขาเอาแขนเรียวของเธอออกจากคอของเขา “ขึ้นเครื่องเดี๋ยวนี้ พวกเขารอมาสักพักแล้ว”

ผู้ชายบนเครื่องบินรอเป็นเวลานาน แต่ยังไม่มีใครขึ้นเครื่อง เขาลงจากเครื่องบินแล้วถามว่า “บอส เราจะออกเดินทางเมื่อไหร่ดี?”