บทที่ 562 คู่รักแสนสุข ผมกลับมาแล้ว

เวอเรียนมุดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มแล้วพูดเสียงแหบ "ที่รัก...ฉันอยากดื่มน้ำน้ำตาลทรายแดง"

ผ่านไปสักพัก เมื่อเธอแอบมองจากใต้ผ่าห่ม ฮีลตันก็ไม่อยู่แล้ว

ฮีลตันกลับมาพร้อมกับน้ำน้ำตาลทรายแดงที่เธอขอ เขายังเอายามาให้เธอด้วย

ชายหนุ่มแกะแผ่นพลาสติกออก แล้วส่งยาให้เธอ เวอเรียนรับยามาแล้วจุ่มลงไปในน้ำน้ำตาลทรายแดง

เธอรู้สึกดีขึ้นมาก หลังจากที่ยาออกฤทธิ์แล้ว

เธอรู้สึกหนาว จึงเข้าไปกอดแขนของเขา

ฮีลตันลูบหน้าท้องของเธอแล้วกระซิบ "คุณมีประจำเดือนเหรอ?"

"คุณรู้ได้ยังไง?"

"ผมจำวันได้"

เวอเรียนมองสามีสุดหล่อของเธอแล้วยิ้ม "ฮีลตัน คุณเป็นสามีที่เอาใจใส่ฉันจริง ๆ"

"อย่าคิดว่าคุณชมผมแล้ว จะไม่ต้องได้เขียนคำขอโทษ 2,000 คำเลยนะ"

เวอเรียนทำหน้าผิดหวังทันที "หา? นี่ฉันต้องเขียนจริง ๆ เหรอ?"

"คุณจะไม่จำหรอก ถ้าไม่โดนลงโทษ"

แล้วความอิจฉาก็ได้ครอบงำเวอเรียน "แล้วทำไม เจลลี่ บีน ได้เขียนคำขอโทษแค่ 50 คำเองล่ะ ในเมื่อถูกจับได้ว่ากินไก่ทอด? แต่ฉันต้องเขียนคำขอโทษ 2,000 คำ เพราะแค่กินหม้อไฟเนี่ยนะ? คุณนี่มันลำเอียงชัด ๆ! คุณบอกว่าจะรักฉันไปทั้งชีวิต แต่ฉันคิดว่ามันก็เป็นแค่คำโกหก!"

"แล้ว เจลลี่ บีนปวดท้องเหมือนคุณ หลังจากที่กินไก่ทอดหรือเปล่าล่ะ?"

เวอเรียนเงียบ

"แล้วอีกอย่าง เจลลี่ บีนก็เพิ่งจะหัดเขียนหนังสือ 50 คำก็เยอะไปสำหรับลูกแล้ว"

เวอเรียนยังคงเงียบ

ดูเหมือนว่าเธอจะผิด

ในตอนเที่ยงคืน เวอเรียนนอนหลับไม่ค่อยสนิท ฮีลตันจูบเธอและพูดกับเธอเสียงแหบ

"บอกผมนะ ถ้ายังปวดท้องอยู่ ผมจะพาคุณไปโรงพยาบาล"

เวอเรียนพึมพำ "ไม่ปวดแล้ว...นอนเถอะ"

เขากอดเธอแน่นขึ้น

เซรีนได้ยินเสียงเคาะประตูตอนเที่ยงคืน ในขณะที่เธอกำลังหลับอยู่

เธอไม่ได้หลับลึก เพราะตอนเย็นเธอกินมาเยอะมาก เธอเดินสะดุดเท้าตอนที่กำลังเดินไปเปิดประตู

"มันดึกแล้วนะ ใครน่ะ?"

เซรีนตาสว่าง เหตุการณ์ที่เธอถูกลักพาตัวนั้น ยังคงทำให้เธอกลัว เธอจึงตื่นตัวเต็มที่

เธอกำลังจะมองผ่านช่องมองตรงประตู แล้วเธอก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคย "ผมเอง"

เซรีนตกใจไปสักพัก เธอคิดอะไรไม่ออก แต่เธอก็เปิดประตูอย่างลังเล

แล้วเธอก็เห็นวิลสันยืนอยู่หน้าประตู

พวกเขาสบตากัน แล้วน้ำตาของเซรีนก็ไหลลงมา

เขากลับมาหาเธออย่างปลอดภัย

พวกเขาไม่ได้ติดต่อกันเลย มาเป็นเวลาครึ่งเดือนแล้ว

เธอโผเข้าไปกอดเขาไว้แน่น

วิลสันไม่ได้พูดอะไร การกอดเธอนั้นสำคัญกว่าคำพูดใด

วิลสันอุ้มเธอขึ้นมาเหมือนลูกจิงโจ้ เขาเข้าไปในบ้านแล้วใช้เท้าปิดประตู

เซรีนกอดคอเขา เธอจ้องเขาด้วยสายตาที่ดึงดูด "ใช่คุณจริง ๆ หรือเปล่า? ฉันไม่ได้ฝันไปใช่ไหม?"

เธอหยิกใบหน้าอันหล่อเหลาของเขา

เขาจ้องเธอด้วยดวงตาที่คมเข้ม แล้วร้องออกมา "มันเจ็บนะ"

เมื่อเห็นว่าแก้มของเขาแดง หัวใจของเธอก็รู้สึกเจ็บปวด เธอสัมผัสใบหน้าของเขาเบา ๆ แต่เธอก็ยังคงไม่เชื่อ จึงหยิกตัวเองแทน