บทที่ 574 คุณจะตายเร็ว ถ้าอวดความรัก

ทุกคนต่างพากันชมฝีมือการทำอาหารของวิลสัน เมื่อพวกเขาได้ชิมปลากับผักดอง

"หัวหน้า ปลากับผักดองของคุณอร่อยมากเลยครับ!"

"ทำให้นึกถึงปลาราดซอสเปรี้ยวหวานของแม่ขึ้นมา คิดถึงตอนที่ทำอาหารที่บ้านเลย"

"ฉันก็คิดถึงบ้านเหมือนกัน"

เหล่าทหารรับจ้างเริ่มน้ำตาคลอ เมื่อพวกเขาถือถาดอาหารอยู่

ทอมป์สันถองวิลสันด้วยไหล่ของเขา ขณะที่กำลังกินปลากับผักดอง "ดูนั่นสิ นายทำให้พวกนั้นร้องไห้แล้ว นี่เรามาสู้กันนะ ไม่ได้มาร้องไห้"

รูบี้แซววิลสัน "ไม่คิดเลยนะ ว่านักฆ่าอย่างคุณ จะทำอาหารได้อร่อย"

เธอมองเขาแล้วเลิกคิ้วขึ้นถาม "ทำไมฉันไม่รู้ล่ะ ว่าคุณทำอาหารเก่ง?"

วิลสันตอบอย่างเบื่อหน่าย "ก็ผมไม่ได้อยากทำให้คุณกินไงล่ะ ผมเลยปกปิดความสามารถเอาไว้"

ริมฝีปากของรูบี้กระตุก "วิลสัน นั่นมันจำเป็นด้วยเหรอ? แล้วเซรีนได้ชิมฝีมือทำอาหารของคุณหรือยัง?"

วิลสันตอบอย่างตรงไปตรงมา "แน่นอน ผมทำอาหารให้เธอตั้งหลายครั้ง"

ทอมป์สันเดาะลิ้นแล้วพูด "งั้น ไวท์วูล์ฟ ผู้เหี้ยมโหด ก็กลายมาเป็นพ่อบ้านแล้วสิ"

รูบี้พูดต่อ "ดูเหมือนว่าที่คุณทำอาหารเก่ง เพราะคุณอยู่ในกำมือของแฟนคุณล่ะสิ วิลสัน คุณกลายเป็นคนขี้แพ้ได้ยังไง? ผู้ชายอย่างคุณ ต้องทำอาหารให้เด็กผู้หญิงทุกวันด้วยเหรอ?"

วิลสันไม่ได้สนใจเลย "ผมไม่รังเกียจหรอก ที่ต้องทำอาหารให้เธอ"

รูบี้มองวิลสัน "คุณเคยได้ยินที่มีคนพูดไว้หรือเปล่าว่า คุณจะตายเร็ว ถ้าอวดความรักน่ะ?"

"สักวันหนึ่ง คุณจะเจอคนที่มีค่าให้อวด หวังว่าคุณจะได้เจอเขาเร็ว ๆ นี้นะ"

วิลสันลุกขึ้นแล้วกลับเข้าไปในเต็นท์ หลังจากที่พูดแบบนั้นแล้ว

รูบี้กับทอมป์สันมองตามหลังเขา แล้วถอนหายใจ "รูบี้ คุณเห็นหรือเปล่า ผู้ชายที่กำลังมีความรักมักจะพูดจาแบบนั้นกัน?"

"คุณหมายความว่ายังไง? นั่นเรียกว่าปากหวานต่างหาก ผู้หญิงไม่ควรเชื่อคำพูดของผู้ชาย"

รูบี้ลุกขึ้นแล้วเดินกลับเข้าไปในเต็นท์เช่นกัน

ทอมป์สันตะโกนตามหลังเธอ "นี่ คุณจะเหมารวมหมดทุกคนไม่ได้นะ ผู้ชายดี ๆ ยังมีอยู่! ยกตัวอย่างเช่น ผู้ชายที่หล่อที่สุดในโลกอย่างผมไง!"

รูบี้เดินเข้ามาในเต็นท์ และเห็นวิลสันกำลังดูแผนที่อยู่

"เราจะเดินทางไปที่เขตแดนขั้วโลกเหนือพรุ่งนี้ คุณคิดว่าเราจะเจอตำแหน่งสมบัติกันหรือเปล่า? ฉันได้ยินมาว่ามันเป็นพื้นที่ลาดชันที่มีหิมะถล่ม นักล่าสมบัติหลายคนไม่เคยมีชีวิตรอดกลับมา"

วิลสันหมกมุ่น อยู่กับการอ่านแผนที่ รูบี้กัดริมฝีปากแล้วทนไม่ไหวจึงถามเขา "อาเร็ต คุณคิดว่าสิ่งที่องค์กรไลท์ ทำมาตลอดสองปีนี้ จะแตกต่างจากเป้าหมายหลักของเรา ในการก่อตั้งองค์กรนี้หรือเปล่า? เราฆ่าเพื่อรักษาความสงบสุขในการอยู่ร่วมกันระหว่างความดีและความเลว แต่เราก็สู้เพื่อยึดครองทรัพยากรในสองปีที่ผ่านมา แล้วเราแตกต่างจากองค์กรอันเดอร์เวิลด์ ที่เราเกลียดชังนักหนายังไง?"

วิลสันวางแผนที่ลงแล้วเงยหน้าขึ้นมามองเธอ "ผมเชื่อในการตัดสินใจของพ่อทูนหัว"

"แต่ฉันไม่เข้าใจวิธีการของพ่อทูนหัว สิ่งเดียวที่แตกต่างระหว่างพวกเรากับองค์กรอันเดอร์เวิลด์ ก็คือการที่เราฝึกมาดี"

"รูบี้ อาจารย์เลี้ยงพวกเรามาตั้งแต่ยังเด็ก หลายปีที่ผ่านมานี้ ผมมั่นใจว่าทั้งคุณและผม เราต่างก็รู้ดีว่าเขาเป็นคนยังไง คุณไม่ควรสงสัยเขานะ"

รูบี้สูดลมหายใจเข้าแล้วพูด "มันก็จริงที่ฉันไม่ควรสงสัยเขา แต่บางครั้งฉันก็สงสัยว่า สิ่งที่เรากำลังทำกันอยู่ในตอนนี้ มันจะปกป้องความยุติธรรมจริง ๆ ยกตัวอย่างเช่น พวกเราจะพาทหารรับจ้างพวกนั้น ไปที่เขตขั้วโลกเหนือพรุ่งนี้ แต่ก็เป็นไปได้ว่าพวกเราจะไม่สามารถระบุตำแหน่งของสมบัติได้ พวกเขาอาจเสียชีวิตอยู่บนภูเขาหิมะนั่น"

ดวงตาของเธอมองต่ำลงและหัวเราะเยาะ “ฉันอยู่กับความหลอกลวงมาสองปี ฉันรู้สึกว่าสิ่งที่เรากำลังทำ มันไม่ได้ปกป้องความยุติธรรมหรือความสงบสุขเลย ที่พวกเรากำลังทำอยู่ก็เพื่อผลประโยชน์ส่วนตัว ฉันคิดว่าเราควรทำอะไรบางอย่างที่มีความหมายมากกว่านั้น หลังจากที่ได้ครอบครองอำนาจและทรัพยากร แต่พวกเราก็ต้องสู้กันเพื่อให้ได้ทรัพยากรที่มากขึ้น ทั้ง ๆ ที่ตอนนี้เราก็มีอยู่แล้ว ยังมีเจตนาอะไรที่อยู่เบื้องหลังของเรื่องนี้อีก?"

มีความมืดฉายอยู่ในแววตาของวิลสัน เขามองต่ำลงแล้วพูด "ถ้าหากว่าวันหนึ่ง เราอยู่ฝั่งตรงข้ามกับอาจารย์ และเขาอยากจะฆ่าพวกเรา คุณจะยอมแพ้และมอบชีวิตให้เขาหรือเปล่า?"

รูบี้ตกใจ "ทำไมคุณถึงถามคำถามแบบนี้กับฉันล่ะ?"

วิลสันส่ายหน้า มีรอยยิ้มบางอยู่บนใบหน้าของเขา "มันก็แค่คำว่า 'ถ้าหากว่า' "

เมื่อรูบี้กำลังจะออกไปจากเต็นท์ วิลสันก็พูดขึ้นมาทันที "ผมจะปกป้องพวกคุณ ไม่ว่าภาระที่เรากำลังแบกอยู่นั้นมันจะหนักแค่ไหน"

รูบี้มองกลับมาแล้วยิ้ม "ฉันรู้แล้ว ฉันเชื่อในตัวคุณ"

คืนนั้นวิลสันนอนไม่หลับ เขารู้สึกทั้งหนักและเหนื่อย

เขาฝันถึงวัยเด็กของเขา วันที่สตีเฟ่น พ่อทูนหัวของเขา พาเขาเข้ามาที่องค์กรไลท์

สตีเฟ่นรับเลี้ยงเด็กที่มีคุณสมบัติที่ดีจำนวนมาก ส่วนมากเด็กเหล่านั้นจะไม่มีพ่อแม่ และเป็นเด็กกำพร้า

สตีเฟ่นยิ้มให้วิลสันด้วยความรัก เมื่อเขาลูบบนไหล่ของวิลสัน "อาเร็ต เธอจะได้ฝึกกับเด็กคนอื่นที่นี่ เธอต้องจำสิ่งที่ฉันบอกเธอ เป็นคนซื่อสัตย์ ตรงไปตรงมา และเป็นคนที่มีความรับผิดชอบ เมื่อเธอโตขึ้นนะ"