บทที่ 594 การต่อสู้

หนึ่งวันผ่านไป

เซรีนรู้สึกว่าด้านหลังศีรษะของเธอหนักผิดปกติ เธอพยายามอย่างเต็มที่ที่จะเปิดตาขึ้น อย่างไรก็ตาม เมื่อเธอลืมตาขึ้น สิ่งที่เธอเห็นคือความมืดสนิท

"ฉันอยู่ที่ไหน?"

เธอรู้สึกว่าสมองของเธอเหมือนถูกไปช็อตไปชั่วขณะ และเธอจำไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นก่อนหน้านี้

ไม่นาน เธอก็จำได้ว่าตอนแรกเธอกำลังลองชุดแต่งงานอยู่ในร้านเจ้าสาว... หลังจากนั้น จู่ ๆ พ่อทูนหัวของวิลสันก็ปรากฏตัวขึ้น...

จากนั้นเธอก็หมดสติ และถูกพาตัวไปโดยใครบางคน...

และคนที่ลักพาตัวเธอไปก็คือ... พ่อทูนหัวของวิลสันงั้นเหรอ?!

ทันใดนั้นกล่องไฟที่มองไม่เห็นก็ปรากฏขึ้นในความมืด ประตูห้องที่เธอถูกกักตัวไว้ก็ถูกเปิดออก

สตีเฟ่นเดินเข้าไปหาเธอ เธออยู่ในความมืดมาสักพักหนึ่งแล้ว และด้วยเหตุนี้ แสงจ้าที่สาดเข้ามาอย่างกระทันหันทำให้ตาทั้งสองข้างของเธอมืดไปชั่วขณะ เธอค่อย ๆ ปรับสายตาให้เข้ากับแสงสว่าง ในขณะที่เธอยกมือขึ้นเพื่อบังแสงโดยไม่รู้ตัว

“ฉันได้ยินมาว่าเธอท้อง”

เซรีนตกตะลึงชั่วขณะ และไม่ได้ตอบคำถามของเขา แต่เธอกลับถามว่า “ตาแก่สตีเฟ่น ทำไมคุณทำแบบนี้? คุณไม่ใช่พ่อทูนหัวของวิลสันงั้นเหรอ?

ประกายเย็นชาส่องประกายในดวงตาของสตีเฟ่น แต่เมื่อเขามองมาที่เซรีน ดวงตาของเขาก็มีร่องรอยของรอยยิ้มอย่างเพลิดเพลินของบางสิ่งที่ไม่รู้จัก “สาวน้อย ไม่มีใครในโลกนี้ที่กล้าเรียกฉันว่า “ตาแก่” เธอคือคนแรก คนอื่น ๆ เรียกฉันอย่างเคารพในฐานะผู้นำของพวกเขา แต่มันก็ไม่สำคัญ คำนำหน้าเป็นเพียงรูปแบบหนึ่งของชื่อ หรือตำแหน่ง คนเหล่านั้นอาจจะเรียกฉันอย่างผู้นำต่อหน้าฉัน แต่พวกเขาอาจจะไม่ได้ปฏิบัติกับฉันในฐานะผู้นำจากใจจริง”

เซรีนรู้สึกขนลุกที่ว่าชายชราคนนี้ดูน่ากลัว ความรู้สึกนี้แตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับตอนที่เธอพบสตีเฟ่นครั้งแรก

ชายชราที่อยู่ตรงหน้าเธอผู้ที่อยู่ในวัยหกสิบแล้ว มีออร่าที่ปกคลุมไปทั่วแต่มันไม่ใช่ออร่าที่สดใสแต่เป็นเหมือนออร่าชั่วร้ายที่มีความมืดเล็ดลอดออกมาเป็นครั้งคราว

เซรีนไม่สามารถอธิบายความรู้สึกของเธอได้ คนที่อยู่ตรงหน้าเธอคือสตีเฟ่น แต่ก็ชั่วร้ายในเวลาเดียวกัน และยากที่จะรู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่ในใจ

"คุณต้องการอะไร? ทำไมคุณถึงลักพาตัวฉันมาที่นี่? ที่นี่ที่ไหน?"

“ตอนนี้เธออยู่ที่แซด คันทรี อาณาจักรที่เป็นของฉัน ในที่นี้ฉันมีอำนาจสูงสุด การฆ่าเธอนั้นง่ายดายเหมือนการฆ่ามด”

ใบหน้าของเซรีนซีดเผือดด้วยความกลัว แต่เธอยังคงแสดงท่าทางกล้าหาญในคำพูดของเธอ “คุณไม่กล้าทำแบบนั้นหรอก ถ้าคุณฆ่าฉัน วิลสันจะตามล่าคุณ เพื่อแก้แค้นแทนฉันอย่างแน่นอน!”

เมื่อพูดถึงชื่อของวิลสัน ร่องรอยของโดดเดี่ยว และความเสียดายที่มีต่อพรสวรรค์ที่สูญเปล่าก็ปรากฏขึ้นในแววตาของสตีเฟ่น “ในตอนแรก ฉันหวังว่าเขาจะเหนือกว่าฉัน ฉันยังคิดที่จะมอบตำแหน่งของฉันที่สร้างขึ้นจากความพยายาม และหยาดเหงื่อตลอดชีวิตให้กับเขา อย่างไรก็ตาม ตอนนี้เขายังไม่คู่ควร และไม่ดีพอที่จะเป็นเจ้าของสิ่งเหล่านี้ทั้งหมด ฉันลักพาตัวเธอมาต่อหน้าเขา แต่เขาไม่รู้ตัวเลยสักนิด เขาสูญเสียโอกาสที่จะได้เป็นมือสังหารชั้นยอดแล้ว และยังสูญเสียสิทธิ์ในการเป็นเจ้าของบัลลังก์นี้อีกด้วย”

“ใครจะอยากกลายเป็นนักฆ่าล่ะ? ชีวิตของพวกเขาจะเต็มไปด้วยความวิตกกังวล และความกลัวทุกวัน บางทีพวกเขาอาจจะโชคร้าย และตายก่อนเวลาในวันหนึ่ง สำหรับบัลลังก์ที่คุณพูดถึง แม้ว่าคุณจะมอบมันให้กับวิลสัน เขาก็จะไม่สนเลยสักนิดแม้ว่ามันจะเป็นแบบซื้อหนึ่งแถมหนึ่ง!”

สตีเฟ่นจ้องมองเธออย่างน่ากลัว และเย็นชา “เธอรู้ไหมว่ามีคนกี่คนที่ตายเพื่อตำแหน่งนี้? มันแสดงถึงพลังสูงสุด และเป็นสัญลักษณ์ของทุกสิ่ง”

เซรีนทำเสียงขึ้นจมูก “วิลสันกับฉันแค่อยากมีชีวิตที่สงบสุข ทำไมคุณแค่ปล่อยเขาไปไม่ได้?”

สตีเฟ่นเริ่มปั่นป่วนมากขึ้นในขณะที่เขาพลุ่งพล่านด้วยความโกรธ “เขามีพรสวรรค์ที่ยอดเยี่ยม และเรียนรู้ได้เร็ว เธอพูดว่าอะไรนะ? ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขกับเธองั้นเหรอ? เธอแค่ปล่อยให้ทรัพยากรสูญเปล่า”

จากนั้นเซรีนก็จ้องไปที่เขา “คุณไม่ได้ปฏิบัติต่อวิลสันเหมือนลูกของคุณเองด้วยซ้ำ คุณยังพยายามทำให้เขากลายเป็นตัวหมากที่มีประโยชน์ เพื่อที่เขาจะได้เป็นมือขวาของคุณเพื่อรวบรวมอำนาจ และอิทธิพล คนอย่างคุณไม่คู่ควรที่จะได้ครอบครองอำนาจเช่นนั้น!”