บทที่ 600 ช่วยชีวิต เซรีน ลุดด์

การ์ดสายลับล้อมรอบวิลสันกับเซรีน มันยากมากที่พวกเขาจะหลบหนีได้

สตีเฟ่นยังคงใจเย็นเหมือนเช่นทุกครั้ง "ฉันฝึกเธอมาตั้งแต่จุดเริ่มต้น เพื่อให้เธอมาเป็นคู่แข่งที่คู่ควรกับฉัน แต่ฉันก็มาค้นพบว่า ยิ่งเธอโตขึ้น เธอก็ยิ่งเป็นเหมือนกับพ่อของเธอ"

"พ่อของผมเหรอ?" วิลสันสูญเสียพ่อไปตั้งแต่เขาอายุห้าปี แต่เขาก็ไม่เคยรู้ว่าพ่อของเขาทำงานอะไร และทำไมแม่ของเขาถึงถูกยิง หลังจากที่พ่อของเขาเสียชีวิต

วิลสันดีใจที่มีเขาเป็นพ่อบุญธรรม ถ้าไม่ใช่เพราะสตีเฟ่น เขาคงตายจากการถูกยิงเมื่อนานมาแล้ว

"พ่อของผมมาจากองค์กรไลท์งั้นเหรอ?"

สตีเฟ่นนึกถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อหลายปีก่อนแล้วบอกเขา "พ่อของเธอเป็นหัวหน้าการ์ดสายลับ การ์ดสายลับทุกคนภักดีต่อเขา ตระกูลของเธอมีทักษะการจัดการที่ดีมาก และเขาก็มีทักษะการเป็นผู้นำ ตำแหน่งหัวหน้าการ์ดนั้นเป็นตำแหน่งที่สูงมาก สูงกว่าหัวหน้าการ์ดทุกวันนี้ เขายังได้รับแต่งตั้งให้เป็นรองผู้บัญชาการขององค์กร พ่อของเธอ ฮัดสัน จาร์เร็ต เป็นน้องชายของฉันเอง"

ดวงตาของวิลสันเข้มขึ้น เขาเคยได้ยินเรื่องราวในอดีตของเขา แต่เขาไม่เคยรู้เลยว่ารองผู้บัญชาการก็คือ พ่อของเขา...

"คุณคือ คนที่ส่งคนไปฆ่าพ่อของผมใช่ไหม?"

"ถูกต้องแล้ว พ่อของเธอหักหลังฉันและองค์กร เราอยู่ด้วยกันมา 50 ปี กับการเป็นนักฆ่าที่ภักดีต่อองค์กร พ่อของเธอสมควรตายแล้ว!"

ความโกรธแผดเผาอยู่ในแววตาของวิลสัน เขาถามเสียงแหบ "พ่อผมทำอะไรผิด คุณถึงต้องทำแบบนั้นกับเขา?! และคุณก็ยังไม่ไว้ชีวิตแม่ผมด้วย! ในเมื่อคุณอยากฆ่าทุกคน ทำไมถึงไม่ฆ่าผมไปด้วยล่ะ?"

สตีเฟ่นมองเขาแล้วยิ้มเหมือนเดิม "ลูกชายของฮัดสันนั้นมีประโยชน์กับฉัน แม้ว่าเขาจะสืบทอดสายเลือดของเขามาได้แค่ครึ่งเดียว ถ้าฉันฝึกคน ๆ นี้ได้และกลายเป็นผู้ติดตามของฉัน ความเป็นไปได้ที่มีความเสี่ยงเพียงเล็กน้อยนั้นก็เปล่าประโยชน์ นอกจากนั้น เธอก็ได้พิสูจน์แล้วว่าฉันทำถูกต้อง หลายปีมานี้เธอได้กลายเป็นนักสู้ที่มีประโยชน์กับฉัน และช่วยกำจัดอุปสรรคให้ฉันได้มากเลยทีเดียว"

วิลสันกำหมัดแน่น เขารวบรวมพลัง ราวกับว่าจะเข้าจู่โจมในไม่ช้า

เขาจ้องสตีเฟ่นด้วยความโกรธและเกลียดชัง "คุณไม่กลัวว่าผมจะแก้แค้น หลังจากที่ได้รู้ความจริงเหรอ?"

"อาเร็ต ฟังนะ ถึงเธอจะรู้ว่าฉันเป็นคนฆ่าพ่อของเธอ เธอก็ทำอะไรฉันไม่ได้หรอก เธอเป็นปลาที่อยู่บนเขียง ฉันจะทำอะไรกับเธอก็ได้"

"สตีเฟ่น เราจะจบเรื่องนี้กันที่นี่ ตอนนี้เลย"

การ์ดสายลับที่ล้อมรอบวิลสันพร้อมแล้ว พวกเขายกปืนขึ้นมาและเล็งไปที่วิลสัน พวกเขาพร้อมที่จะยิงทันที

ทันใดนั้น ก็มีเสียงดังมาจากบนท้องฟ้า บันไดยาวได้ปล่อยลงมาจากเครื่องบินรบ

รูบี้หมอบอยู่บนเครื่องบินรบ เธอกำลังยิงศัตรูที่อยู่ข้างล่าง ทำให้เกิดควันระเบิด

"วิลสัน เร็วเข้า!"

วิลสันมัดเซรีนกับหลังของเขา แล้วพยายามปีนบันไดขึ้นไป

เมื่อควันระเบิดหายไป การ์ดสายลับต่างกระหน่ำยิงไปที่เครื่องบินรบ แต่เครื่องบินก็หายเข้าไปในก้อนเมฆ

สตีเฟ่นยิ้มที่มุมปาก เมื่อเขาเห็นเครื่องบินขับหนีไป

"ผู้บัญชาการครับ เราจะส่งเครื่องบินออกไปตามล่าคนทรยศพวกนั้นหรือเปล่าครับ?"

สตีเฟ่นยกมือขึ้นและสั่งพวกเขา "ไม่จำเป็นหรอก เราอาจตามพวกเขาไปไม่ทัน ถ้าเราออกไปตามพวกเขาตอนนี้ เราแค่รออยู่ที่นี่ก็พอ"

วิลสันต้องกลับมาแก้แค้นแน่

รูบี้ตำหนิเขา เมื่อพวกเขาอยู่บนเครื่องบิน "วิลสัน คุณเป็นบ้าไปแล้วหรือไง? คุณรู้ไหมว่าคุณอาจตายได้นะ ถ้าวิลสันกับฉันไม่มาช่วยคุณ?"

วิลสันดูเป็นกังวลมาก เขามองเซรีนที่หมดสติอยู่ในอ้อมแขนของเขา "ผมทนรอไม่ไหวแล้ว หลายวันแล้วนะที่สตีเฟ่นทรมานเซรีน เซรีนอาจตายได้ถ้าพวกเรามาช้าไป"

ทอมป์สันที่กำลังขับเครื่องบินพูดออกมา "รูบี้ คุณไม่เคยผ่านประสบการณ์ความสัมพันธ์ที่คอขาดบาดตาย คุณไม่มีสิทธิ์ที่จะพูดอะไรนะ บอกตามตรง ผมเข้าใจนะที่อาเร็ตรีบไปช่วยเซรีนโดยไม่กลัวอันตราย ในเมื่อผมเป็นลูกผู้ชาย ถ้าผู้หญิงของผมถูกตาแกรนั่นทำเหมือนกับเป็นหนูทดลอง ผมก็คงรีบไปช่วยโดยไม่ลังเลเหมือนกัน"