บทที่ 618 ฮีลตัน ฟัดด์กลับไปที่นอร์ท ซิตี้

เซรีนร้องไห้ตลอดทั้งวัน ดวงตาของเธอบวมแดง จากนั้นในที่สุดเธอก็ผล็อยหลับไปในอ้อมแขนของวิลสัน

ฮีลตันมาถึงคฤหาสน์ของวิลสันในตอนเย็น

ชายหนุ่มสองคนยืนอยู่ที่ระเบียง วิลสันรู้สึกหงุดหงิดมาก เขาหยิบบุหรี่หนึ่งซองจากกระเป๋าของเขา

"นายสูบไหม?"

ฮีลตันหยิบบุหรี่จากเขาแล้วหัวเราะ “ฉันคิดว่านายเลิกสูบบุหรี่ไปแล้ว? นายเริ่มสูบอีกตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?”

วิลสันไม่ได้ติดบุหรี่ และเขาไม่ค่อยสูบบุหรี่ อย่างไรก็ตาม เขารู้สึกอยากบุหรี่อย่างมาก

"ฉันอารมณ์ไม่ดี"

วิลสันจุดไม้ขีดไฟ ฮีลตันโน้มตัวเข้าหาเขาเพื่อจุดบุหรี่ด้วยเช่นกัน ชายหนุ่มสองคนสูบบุหรี่ในความเงียบ

“เกิดอะไรขึ้น? นายทะเลาะกับเซรีนงั้นเหรอ?”

“ไม่ ถ้ามันเป็นการทะเลาะกัน ฉันคงไม่อารมณ์เสียขนาดนี้”

วิลสันไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่มเติม และฮีลตันก็ไม่ได้ถาม ท้ายที่สุดมันเป็นเรื่องส่วนตัวระหว่างทั้งคู่ แม้แต่เพื่อนสนิทก็ไม่ควรถามกันเกี่ยวกับชีวิตส่วนตัวของพวกเขา ผู้ชายมักจะไม่ต้องการเปิดเผยมากเกินไปเกี่ยวกับปัญหาของพวกเขา นั่นคือความแตกต่างระหว่างผู้ชายกับผู้หญิง

วิลสันมองไปที่ฮีลตันแล้วถามว่า "นายคิดจะกลับไปเมื่อไหร่?"

“ฉันมาที่นี่เพื่อบอกลานาย คนที่บ้านกำลังรออย่างอย่างร้อนใจ ดังนั้นฉันจะต้องกลับบ้านเร็ว ๆ อีกอย่าง ฉันไม่คิดว่านายจะต้องขอความช่วยเหลือจากฉันในเรื่องของสตีเฟ่น เมาท์เท่นแล้ว”

วิลสันยิ้ม “โอ้ เรายังต้องการสิ แต่นายจะอยู่เหรอ?”

ฮีลตันมองไปที่เขาอย่างขี้เล่นในขณะที่เขาสูบควันบุหรี่ และมองไปที่พระอาทิตย์ตกดินที่สวยงาม เขากล่าวว่า “หน้าที่หลักของฉันตอนนี้ไม่ได้กอบกู้โลก แม้ว่าฉันจะไม่ได้กอบกู้โลก แต่ก็มีผู้กล้าหลายพันคนเช่นนายที่จะทำมัน ฉันยังต้องดูแลสามคนที่บ้าน ดังนั้นฉันไม่สามารถทำให้ตัวเองตกอยู่ในอันตรายได้”

วิลสันต่อยเขาแบบขำ ๆ “ขี้อวดอะไรขนาดนี้ เที่ยวบินของนายกี่โมง?”

"คืนนี้"

…

ช่วงเวลากลางคืน ณ แซด คันทรี

วิลสันกอดกับเซรีน แต่เขานอนไม่หลับ

เขาลุกขึ้นเงียบ ๆ และออกจากห้องนอนไป

เขามีหลายอย่างว้าวุ่นอยู่ในใจเขา การทรยศของสตีเฟ่น ความจริงของการตายของพ่อแม่ของเขา การแท้งลูกของเซรีน… ทั้งหมดพุ่งออกมาจากตัวเขา

วิลสันเป็นคนเข้มแข็ง อย่างไรก็ตาม ก็มีบางครั้งที่เขารู้สึกหดหู่และวิตกกังวลเช่นกัน เขายืนอยู่หน้าระเบียง และเขากำลังจะจุดบุหรี่ตอนที่มีคนเข้ามาในคฤหาสน์

“วิลสัน จาร์เร็ต! ออกมาเดี๋ยวนี้! ฉันไม่มีปัญหากับการที่คุณช่วยเซรีน แต่นายขายฉันในพริบตา! ฉันมีเรื่องต้องคุยกับนาย!”

วิลสันได้ยินเสียงรูบี้ตะโกน ดังนั้นเขาจึงเดินกลับเข้าไปในห้องนั่งเล่น

รูบี้มองไปที่วิลสันด้วยความโกรธ “ฉันคิดว่านายจะไม่กล้าออกมาซะอีก นายขายฉันให้ฟรอส เบลน เพื่อเซรีน นายไม่มีจิตสำนึกเลยเหรอ?