บทที่ 65 นโยบายลูกสอง

หญิงสาวเจ้าของโรงแรมถือซองสีชมพูที่ยังไม่ได้เปิดใช้งานและยื่นให้พวกเขา "ซองละห้าเหรียญพวกคุณต้องการไหม?"

"เราไม่ต้องการ"

"เราไม่ต้องการ!"

คราวนี้ทั้งสองคนเป็นเสียงเดียวกัน

เจ้าของโรงแรมเก็บถุงยางกลับมา และกลอกตาไปทางพวกเขา "ฮึ่ม ฉันรู้ว่าพวกคุณไม่ต้องการมันไม่ต้องตะโกนก็ได้!"

ฮีลตัน มองเจ้าของโรงแรมด้วยสายตาเย็นชา จากนั้นเขาถือคีย์การ์ด และเดินไปที่ห้องพร้อมกับสวมกอดเวอเรียน

นโยบายลูกสองคน ถูกนำมาใช้ในประเทศมานานแล้ว! ทำไมพวกเขาถึงต้องการมันด้วยล่ะ?

เมื่อพวกเขาเข้ามาในห้อง เวอเรียน ก็ตระหนักได้ว่าเตียงนั้นเล็กมากเพียงใดตามที่เจ้าของได้บอกไว้ มันเล็กกว่าเตียงในคลินิกบนภูเขาด้วยซ้ำ!

มันเป็นห้องสำหรับคู่รัก แต่เตียงเล็กมาก เจ้าของแค่ต้องการบังคับให้แขกเปิดสองห้องเพื่อหารายได้เพิ่มใช่ไหม?!

เวอเรียนเหลือบไปมองที่ฮีลตัน และถามเขาว่า "บางทีฉันควรจะไปนอนอีกห้องจะดีกว่าไหมคะ?"

เธอกำลังจะออกไป แต่มือใหญ่ของชายคนนั้นคว้าแขนเธอไว้เพื่อดึงเธอกลับ "ไม่จำเป็นหรอก"

"แต่คืนนี้คุณจะนอนที่ไหน?"

ฮีลตัน จ้องเธอด้วยดวงตาอันเฉียบคมของเขา “อะไรนะเธออยากให้ฉันนอนที่พื้นเหรอ?”

เธอไม่กล้าทำเช่นนั้นแน่!

"ถ้างั้นฉันนอนที่พื้นแทนก็ได้นะคะ!"

สายตาของเธอสำรวจห้องก็เห็นโซฟาตัวเล็ก “ฉันนอนบนโซฟานั้นได้ค่ะ!”

เธอกำลังจะนอนลงไปบนโซฟา แต่ ฮีลตัน ก็มากดเธอเข้ากับผนังอย่างกะทันหันโดยขังเธอไว้ระหว่างหน้าอกของเขากับกำแพง เขาใช้มือข้างหนึ่งยันไว้กับกำแพง

ดวงตาสีดำสนิทของเขาได้จับจ้องมาที่เธออย่างดุเดือด ในพื้นที่เล็ก ๆ ที่พวกเขาอยู่นั้นลมหายใจและกลิ่นของเขาล้อมรอบตัวเธออย่างสมบูรณ์ เวอเรียน ทำตัวลีบและไม่กล้าขยับเลย เธอได้ยินเสียงทุ้มและทุ้มของเขาพูดว่า "เราได้ทำอะไร ๆ ที่ใกล้ชิดกันมากกว่าการนอนบนเตียงเดียวกันแล้ว เป็นอะไรไป นี่คุณเขินเหรอ?"

"... "

เธอคิดว่าเขาหมายถึงความสนิทสนมที่เกิดขึ้นในคืนที่เธอเมาในบาร์ เธอไม่คิดอะไรมากไปกว่านั้นเลย

ในความเป็นจริงแล้ว เธอจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่ามันเกิดอะไรขึ้นในคืนนั้นกันแน่

ขณะที่กำลังฟุ้งซ่านดวงตาของเธอก็หลบเลี่ยงสายตาที่แผดเผาของเขา จากนั้นชายคนนั้นก็กระซิบสั่งเธอ “ไปอาบน้ำเถอะ”

เธอตอบรับอย่างเชื่อฟังแล้วรีบวิ่งเข้าไปในห้องน้ำ

ทันทีที่ เวอเรียน เข้าไปในห้องน้ำโทรศัพท์มือถือของ ฮีลตัน ก็ดังขึ้นทันที

สายเรียกเขาแสดงรายชื่อของแนนซี่ เขาหยิบมันขึ้นมา

“สวัสดีพี่สะใภ้”

แนนซี่ ซึ่งอยู่อีกด้านหนึ่งถามอย่างลังเล "ฮีลตัน เอ่อ... คุณเจอเวอเรียนแล้วหรือยังคะ?"

ฮีลตัน ตอบอย่างใจเย็น "หืม เธออยู่กับฉันนี่แหละ"

"เธอเป็นอะไรมากไหม?"

"เธอไม่เป็นไร เราสบายดี"

แนนซี่ อึ้งกับคำตอบจากเสียงในโทรศัพท์ ในโทรศัพท์ได้มีเสียงตื่นเต้นของ เจลลี่ บีน ก็ดังขึ้น “คุณป้าคะ หนูขอคุยกับคุณพ่อได้ไหมคะ? นะคะคุณป้า? นะคะ... ”

แนนซี่ ได้สติคืนมาและส่งโทรศัพท์ให้ เจลลี่ บีน

ทันทีที่หนูน้อยได้รับโทรศัพท์เธอก็พูดคุยกับ ฮีลตัน อย่างมีความสุข "คุณพ่อคะ! หนูคิดถึงคุณพ่อมากเลยค่ะ!"

“พ่อก็คิดถึง เจลลี่ บีน ค่ะ”