บทที่ 650 ถ้าคุณไม่อยากมีชีวิตอยู่ ผมจะตามกับคุณ

ลูซี่ถูกจับโดยที่เธอไม่ยินยอม

หรือในความหมายที่มากกว่านั้นคือ เธอถูกยานิกักขังไว้

อาหารเย็นถูกจัดวางไว้ที่ชั้นล่าง

ใรระหว่างที่ป้าเย็นกำลังเสิร์ฟอาหารอยู่ เธอก็มองไปที่ประตูที่ปิดอบ่างแน่นหนาชั้นบน เธอแอบเหลือบมองไปที่ยานิที่ดูขมขื่นอย่างผิดมนุษย์

“ท่านคะ ตอนนี้คุณจอยซ์ไม่ได้กินอะไรเลยมาทั้งวันแล้ว ให้อยากให้ฉันเอาอาหารไปให้เธอไหมคะ?”

ยานิดูเจ็บปวดเมื่อเขาคิดว่าเธอหิวโหย แต่เสียงของเขายังคงฟังดูเย็นชา สีหน้าของเขาผ่อนคลายลงเล็กน้อยในขณะที่เขาตอบง่าย ๆ ว่า “แน่นอน” เขาอนุญาตให้ป้าเย็นนำอาหารขึ้นไปชั้นบน

เมื่อป้าเย็นเปิดประตูพร้อมกับอาหาร เธอก็เห็นว่าลูซี่นั่งอยู่คนเดียวข้างเตียง เธอดูสงบ

“คุณจอยซ์ วันนี้คุณยังไม่ได้กินอะไรเลย อย่างน้อยคุณควรจะกินอะไรสักหน่อย”

“ป้าเย็น ยานิอยู่ที่ไหน? ฉันอยากเจอเขา”

ป้าเย็นดูเหมือนช่วยอะไรไม่ได้ในขณะที่เธอพูดว่า “คุณจอยซ์ ถ้าคุณเจอนายท่านตอนนี้ คุณจะทะเลาะกับเขาเท่านั้น นอกจากนี้ มันเป็นไปไม่ได้ที่นายท่านจะปล่อยคุณไป คุณหายตัวไปครึ่งปี แต่คุณเป็นเพียงคนเดียวที่อยู่ในใจของนายท่าน เขาจะเรียกชื่อคุณแม้ว่าเขาจะเมา คุณรู้จักคุณเยลเลนใช่ไหม? เธอมาเยี่ยมนายท่านค่อนข้างบ่อย แต่คุณเป็นเพียงคนเดียวในใจเขา และเขาก็ปฏิเสธผู้หญิงคนอื่น ๆ ที่เข้าหาเขา”

ลูซี่บีบนิ้วของเธอในขณะที่เล็บของเธอจิกลงบนฝ่ามือของเธอ

คนที่เขาเรียกหาทุกครั้งที่เขาเมาไม่ใช่เธอ

ลูซี่ไม่เคยคิดว่าจะมีวันที่เธอรู้สึกอิจฉาพี่สาวที่ตายไปนานแล้วของเธอ เธอรังเกียจตัวเอง และเกลียดตัวเองมากยิ่งขึ้น เธอสาบานว่าจะล้างแค้นให้พี่สาวของเธอ แต่แทนที่จะทำอย่างนั้น เธอกลับตกหลุมรักผู้ชายที่พี่สาวของเธอรัก

หัวใจของเธอเจ็บปวดในขณะที่ความโศกเศร้ารุมเร้าเธอ

“คุณจอยซ์ ทำไมคุณไม่เข้าใจความตั้งใจของนายท่านของเรา? นายท่านของเราดูแลคุณอย่างดี และแม้แต่ฉันซึ่งเป็นคนนอกก็ยังประทับใจในท่าทางของเขา ดังนั้นทำไมคุณถึงไร้หัวใจขนาดนี้ คุณจอยซ์?”

ไร้หัวใจ…

เธอเองก็อยากเป็นคนไร้หัวใจเหมือนกัน เธอเองก็อยากจะไม่มีความรู้สึกใด ๆ ต่อยานิเช่นกัน แต่เมื่อเธอรู้สึกว่าชายคนนี้ดูแลเธอดีอย่างน่าทึ่งขนาดไหน ทั้งหมดที่เธอทำได้คือยกเลิกแผนการแก้แค้นของเธอ และเลือกที่จะจากไป

เธอได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ในช่วงครึ่งปีที่เธอทิ้งเขาไป และเธอคิดว่าเธอสามารถลืมเขาได้แล้ว แต่ในไม่ช้าเธอก็รู้ว่าเมื่อใดก็ตามที่เธอรู้สึกเหงาในตอนกลางคืน ความรู้สึกของเธอก็พุ่งเข้ามาในหัวใจของเธอเมื่อเธอคิดถึงเขาอย่างมาก เธอหยุดมันไม่ได้

ลูซี่เม้มริมฝีปากของเธอ และพูดว่า “คุณออกไปได้แล้ว ป้าเย็น ฉันขออยู่คนเดียวสักพัก”

“แล้วอาหารล่ะ...”

“ฉันจะกินเมื่อฉันหิว”

เมื่อรู้ว่าเธอไม่สามารถโน้มน้าวเธอได้ ป้าเย็นก็ส่ายหัว และออกจากห้องไป

…

ยานิที่นั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารชั้นล่างก็กินข้าวไม่ลงเช่นกัน หลังจากกินไปไม่กี่คำ ยานิก็วางตะเกียบลงด้วยใบหน้าที่ขมขื่น

“เธอกินข้าวหรือยัง?”

ป้าเย็นพูดตะกุกตะกัก “คุณจอยซ์บอกว่า… เธอจะกินเมื่อเธอหิวค่ะ”

หมายความว่าเธอยังไม่ได้กินข้าว

หืม นี่เธอพยายามจะประท้วงอดข้าวกับเขางั้นเหรอ? หรือเธอคิดว่าเขาจะปล่อยเธอไปถ้าเธอทำอย่างนั้น?

ยานิลุกขึ้น และเดินขึ้นไปชั้นบนด้วยใบหน้าที่เย็นชา

ลูซี่กำลังนั่งอยู่บนพรมข้างเตียง ในขณะที่กอดแขนของเธอ และดูเหมือนจะคิดอะไรบางอย่าง แต่จู่ ๆ ประตูก็ถูกเปิดออก

เงาชายร่างสูงเดินเข้ามาหาเธอด้วยท่าทีที่ดุร้าย เงาของเขาปกคลุมตัวของเธอ

ชายหนุ่มเหลือบไปมองอาหารที่ไม่ได้ถูกแตะต้องที่อยู่ด้านข้าง จากนั้นก็จ้องไปที่ใบหน้าของเธอด้วยสายตาที่เย็นชา และน่ากลัว เขาพูดว่า "คุณคิดจะต่อต้านผมอีกนานแค่ไหน?"