บทที่ 659 วันปีใหม่ 5

เมื่อวิลสันเข้าไปอาบน้ำ เซรีนหยิบโทรศัพท์ที่เธอใช้ตอนมัธยมปลายออกมา

ใช้เวลาสักพักกว่าจะเปิดเครื่องติด เพราะมันเก่าแล้ว มีข้อความที่เธอยังไม่ได้อ่าน [เซรีน ไปเรียนมหาวิทยาลัยที่เดียวกันเถอะ]

แล้วเธอก็เอาโทรศัพท์เก็บไว้ในลิ้นชัก

เมื่อวิลสันอาบน้ำเสร็จแล้ว เซรีนก็นอนห่มผ้า เขาขึ้นไปบนเตียงแล้วกอดเธอ

"คุณไม่อาบน้ำเหรอ?"

"ฉันหนาว จะทำตัวสกปรกอีกสองสามวัน"

วิลสันไม่ได้บังคับเธอให้ไปอาบน้ำ เครื่องทำความร้อนนั้นไม่พอที่จะทำให้น้ำอุ่น ถ้าเธอหนาวจนเป็นไข้ มันจะไม่ดีกับเธอและลูก

"อาบทีหลังก็ได้"

เซรีนนอนหันหลังเมื่อเขากอดเธอ เธอหลับตาพูดกับเขา "วิลสัน มันเป็นโชคชะตาที่เราได้เจอกัน"

"ทำไมจู่ ๆ ถึงพูดแบบนั้นล่ะ?"

"ก็เราได้เจอคนมามากมาย แล้วมีแค่คุณที่กลายมาเป็นสามีของฉัน ถ้าไม่ใช่เพราะโชคชะตา แล้วมันคืออะไรล่ะ?"

ถึงแม้ว่าเธอจะได้อ่านข้อความของมาร์คัส และได้ไปเรียนที่มหาวิทยาลัยเดียวกัน เซรีนก็ไม่แน่ใจท้ายที่สุดแล้ว เธอจะเลือกใคร

วิลสันจูบเธอแล้วพูดเสียงเบา "เราก็จะยังได้พบกันอยู่ และคุณก็ยังเป็นของผม"

เธอหันมามองเขา "คุณแน่ใจเหรอ? คุณจะรู้ได้ยังไงว่าไม่มีใครจีบฉัน?"

"ใครล่ะ? มาร์คัสเหรอ?"

"..."

วิลสันกอดเธอแน่นขึ้น เขามองเธอด้วยสายตาอ่อนโยน "คราวหน้า อย่าไปช่วยผู้ชายคนอื่นนอกจากผม"

"คุณหมายความว่ายังไง?"

"ห้ามสงสารพวกเขา ให้สงสารผมแทน"

"..."

ตอนที่เธอช่วยเขา เธอไม่คิดว่ามันจะทำให้พวกเขาเกิดความผูกพัน และได้มาแต่งงานกัน

วิลสันรู้ว่ามาร์คัสก็ชอบเธอเช่นกัน เพราะเซรีนได้ช่วยเขาไว้ตอนที่เขากำลังลำบาก วิลสันรู้ว่าเซรีนสวย โชคดีที่เธอไม่ได้คิดมากเรื่องความสัมพันธ์พวกนั้น ในเมื่อเธอเลือกเขาแล้ว เธอต้องผ่านทุกอย่างไปกับเขา

"วิลสัน ฉันดีใจจริง ๆ ที่ได้อยู่กับคุณตอนนี้ และมีคุณมาเป็นพ่อของลูก"

เขาลูบศีรษะเธอ เขาดีใจมากว่าที่มีเธอเข้ามาในชีวิตของเขา ถ้าเซรีนไม่เข้ามาในชีวิตของเขา เขาคงอยู่เป็นโสดไปตลอดชีวิต