บทที่ 684 คุณรักฉัน

หลังจากที่ยานิเข้ามาในห้องทำงานของเขา เขาก็สังเกตเห็นลูซี่นั่งอยู่ที่โซฟาดูอารมณ์ไม่ดี เธอไม่รู้สึกง่วงอีกต่อไป

ยานิเดินเข้าไปและนั่งลงข้าง ๆ เธออย่างลนลาน ในขณะที่เขากำลังจะเอื้อมมือออกไปกอดเธอ หญิงสาวก็ถอยห่างออกจากเขาทันที เธอไม่อยากให้เขากอดเธอ

เรื่องทั้งหมดนี้เป็นความผิดของเขาจริง ๆ

ยานิระงับความโกรธของเขา และขยับเข้าไปใกล้ลูซี่ แต่ลูซี่ก็ขยับหนีออกไปบนโซฟาอีกครั้ง แต่ยานิก็ยังคงขยับเข้าไปใกล้เธอ เรื่องนี้ดำเนินไปอีกสัพักหนึ่งจนกระทั่งในที่สุดลูซี่ก็ไม่สามารถระงับความโกรธของเธอได้อีกต่อไป เธอหันไปมองเขาอย่างโกรธจัดด้วยดวงตาบ๊องแบ๊วของเธอ เธอพูดขึ้นมาว่า “ยานิ เควน วันนี้เพิ่งเป็นวันแต่งงานวันแรกของเรานะ”

ยานิตอบอย่างว่าง่ายว่า “ผมรู้”

วันนี้เป็นวันที่พวกเขาไปจดทะเบียนสมรสกัน แต่โคโค่ก็ปรากฏตัวขึ้น แค่ความคิดนี้เพียงอย่างเดียวก็ทำให้ลูซี่รู้สึกสับสนอย่างมาก เธอสงสัยว่าพรุ่งนี้จะมีอะไรเกิดขึ้นอีกไหม

ยิ่งลูซี่คิดเกี่ยวกับเรื่องนี้มากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งรู้สึกว่าเธอคิดผิดมากขึ้นเท่านั้น แม้แต่สายตาที่โกรธจัดของเธอก็เริ่มน้ำตาคลอ เธอพูดว่า “คุณคิดว่าหลังจากที่ได้จดทะเบียนสมรสในวันนี้ และทำให้ฉันท้องลูกของคุณ หมายความว่าคุณได้รับอนุญาตให้รังแกฉันยังไงก็ได้อย่างงั้นเหรอ?”

“ลูซี่ ผมจะคิดแบบนั้นได้อย่างไร? ลูซี่ เรื่องทั้งหมดที่เกี่ยวกับโคโค่เป็นเพียงแค่อุบัติเหตุ”

ลูซี่เย้ยหยันอย่างเย็นชา และพูดว่า “อุบัติเหตุงั้นเหรอ? อุบัติเหตุที่ทำให้คุณเห็นไฝที่หน้าอกของเธองั้นเหรอ? ทำไมคุณไม่บอกฉันว่ามันก็เป็นอุบัติเหตุที่คุณนอนกับเธอด้วยเลยล่ะ?”

ลูซี่ไม่เข้าใจข้อแก้ตัวของชายหนุ่ม และสิ่งนี้ทำให้เธอยิ่งโมโหมากขึ้นไปอีก

ยานิอธิบายทันทีว่า “ผมไม่เคยนอนกับเธอเลย”

“ถ้าคุณไม่เคยนอนกับเธอ คุณจะไปเห็นไฝที่หน้าอกของเธอได้ยังไง?”

ยานิถอนหายใจ และจับที่ไหล่ของเธอ ให้ลูซี่มองมาที่เขาตรง ๆ ในขณะที่เขาพูด “ลูซี่ เธอเป็นนางแบบที่มีชื่อเสียง และผมเคยเจอเธอเพียงครั้งเดียวระหว่างงานเลี้ยงดินเนอร์ ชุดที่เธอสวมเป็นชุดเดรสทรงต่ำ และร่องอกก็มองเห็นได้อย่างชัดเจนในชุดเดรสแบบนั้น ดังนั้น…"

ก่อนที่ชายหนุ่มจะอธิบายจบ ลูซี่ก็โวยวายขึ้นมาว่า “งั้นตอนนี้คุณจะบอกว่า คุณหยุดมองหน้าอกของผู้หญิงคนนั้นไม่ได้ ใช่ไหม?”

เธอไม่เคยรู้มาก่อนได้อย่างไรว่ายานิเป็นคนเลวขนาดนี้!

“... ลูซี่ คุณกล่าวหาผมผิด”

ลูซี่หันหน้าหนี ในขณะที่กอดอกของเธอโดยไม่สนใจเขา

ยานิมุ่ยปากของเขาในขณะที่เขาสังเกตเห็นว่าเธอโกรธแค่ไหน ดังนั้นเขาจึงอุ้มหญิงสาวไว้ในอ้อมแขนของเขาทันที

ลูซี่ไม่คิดว่าจู่ ๆ ยานิจะอุ้มเธอ เธอจึงตะโกนด้วยน้ำเสียงประหลาดใจ “เฮ้! คุณกำลังจะทำอะไร! วางฉันลงนะ!"

เป็นไปไม่ได้ที่ยานิจะฟังเธอ เพราะเขาเป็นคนไร้เหตุผลมาก ดังนั้นชายหนุ่มจึงอุ้มเธอไปที่ห้องพักในที่ทำงานของเขาทันที

ยานิวางเธอลงบนเตียงอย่างนุ่มนวลหลังจากเข้ามาในห้อง ลูซี่นั่งที่ขอบเตียงในขณะที่ชายหนุ่มคุกเข่าลงต่อหน้าเธอ

ลูซี่อยากจะลุกขึ้น และเดินหนีไป แต่ยานิกอดขาของเธอไว้ในขณะที่เขาพูด “ผมแค่สังเกตเห็นไฝที่หน้าอกของเธอก็เพราะคุณ”

ลูซี่ตกตะลึงเล็กน้อยในขณะที่พึมพำออกมา “มันเกี่ยวอะไรกับฉัน?”

“ผมเพิ่งรู้จักโคโค่ตอนที่คุณเพิ่งหนีไปพีค แวลลี่”

ลูซี่ตอบว่า “โอ้ คุณกำลังพยายามจะบอกฉันว่าคุณตกหลุมรักคนอื่นทันทีที่ฉันจากไปงั้นเหรอ?”

ยานิพูดไม่ออก

ยานิลุกขึ้นและนั่งลงข้างลูซี่ ในขณะที่เขาพูดอย่างอดทนว่า “ผมคิดถึงคุณมากจริง ๆ ตอนที่คุณอยู่ที่พีค แวลลี่ แต่ผมหาคุณไม่เจอ และสิ่งเดียวที่ผมทำได้คือทำให้ตัวเองยุ่งกับงาน ผมไปงานเลี้ยงอาหารค่ำทุกที่เพราะผมไม่ต้องการปล่อยให้ตัวเองว่าง และเริ่มคิดถึงคุณทุกครั้งที่ผมว่าง”

หัวใจของลูซี่สั่นเล็กน้อยหลังจากฟังคำพูดของเขา และสีหน้าเคร่งขรึมของเธอก็เริ่มคลายลงเล็กน้อย

“เนื่องจากคุณคิดถึงฉันมาก แล้วทำไมคุณถึงไปเดตกับโคโค่ล่ะ?”

“ผมไม่เคยเดตกับโคโค่” ยานิมองไปที่ลูซี่ในขณะที่เขาอธิบายกับเธอด้วยน้ำเสียงจริงจัง “โคโค่เป็นคนที่เดินมาหาผมที่งานเลี้ยงดินเนอร์ เธอยังแสร้งทำเป็นสะดุดเข้ามาในอ้อมแขนของผมด้วย ผมไม่ได้ตั้งใจจะมองไปที่หน้าอกของเธอ และผมสังเกตเห็นไฝของเธอโดยบังเอิญเท่านั้น แต่นั่นทำให้ผมนึกถึงไฝเล็ก ๆ ที่ลูซี่ของผมมีเหมือนกัน แต่ไฝของเธอเป็นสีแดง และสวยกว่าของเธอ”