บทที่ 686 การเริ่มต้นใหม่ของรูบี้

เซรีนลูบใบหน้าของเจลลี่ บีน แล้วพูดกับเธอ "ใช่แล้วจ้ะ เจลลี่ บีน หนูอยากมาเป็นลูกสะใภ้ของน้าไหม?"

เวอเรียนสำลักน้ำชาเมื่อได้ยินแบบนั้น

เธอไม่คิดว่าจะมีคนชอบเจลลี่ บีน ขนาดนั้น ไม่เพียงแค่ตระกูลกันท์อยากได้เจลลี่ บีน ไปเป็นลูกสะใภ้ แม้แต่เซรีนก็ยังอยากได้เธอเหมือนกัน...

เวอเรียนรีบกอดเจลลี่ บีน เพื่อปกป้องเธอ แล้วบอกเซรีน "เจลลี่ บีนของเรายังเด็กอยู่ ยังไม่คิดเรื่องแต่งงานหรอก แล้วลูกของเธอเพิ่งอายุเท่าไหร่กัน? แล้วเขาจะยอมรับเจลลี่ บีน เป็นลูกสะใภ้เหรอ?"

เซรีนหัวเราะเยาะแล้วตอบ "ไม่เป็นไรหรอกน่า ฉันแค่ถาม เจลลี่ บีนว่าเธอเต็มใจหรือเปล่า เธอเงียบไปเถอะ"

เวอเรียนพูดไม่ออก

เจลลี่ บีนมองเซรีน เธอเม้มปากแล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง "น้าเซรีนคะ ถึงหนูจะชอบน้ามาก แต่หนูไม่สนใจผู้ชายที่อายุน้อยกว่าหรอกค่ะ"

เซรีนเอามือปิดหน้าแล้วอุทานออกมา "โอ้ พระเจ้า ใจฉันสลายหมดแล้ว"

มันแปลกตรงไหนที่คบกับคนที่อายุน้อยกว่า! พวกเขาอยู่ด้วยกันแล้วน่ารักจะตาย!

เวอเรียนยกนิ้วโป้งให้ลูกสาว ลูกสาวของเธอตอบได้ดีมาก

ฮีลตันกับวิลสันลงมาข้างล่าง พวกเขาแอบฟังบทสนทนาของพวกเธอ

ฮีลตันยิ้มให้ภรรยาและลูกสาวของเขาด้วยความรัก เขาพูดด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยน "ผมคิดว่าจะเลี้ยงเจลลี่ บีน จนลูกอายุสามสิบ ยังไม่สายเกินไปหรอกถ้าลูกจะแต่งงานกับใครสักคน ในตอนนั้นลูกก็เป็นผู้ใหญ่มากแล้ว ถ้าลูกไม่อยากแต่งงานกับใคร ผมก็จะดูแลลูกต่อไปเหมือนกัน"

เวอเรียนถามเขากลับ "แล้วลูกจะไม่เป็นสาวแก่หรอกเหรอ ถ้าไม่แต่งงานตอนอายุสามสิบน่ะ?"

"คุณหมายความว่าไงที่ว่าเป็นสาวแก่? เจลลี่ บีนของเราจะเป็นเจ้าหญิงไปตลอดนะ"

เวอเรียนบ่นในใจ 'ผู้ชายคนนี้ตกเป็นทาสของลูกสาวจริง ๆ'

วิลสันรีบลงมาข้างล่าง เด็กน้อยเดินเตาะแตะเข้ามากอดขาของเขา แล้วพูดเสียงอ้อแอ้ "พ่อ...อุ้ม! อุ้ม!"

พวกผู้ใหญ่ที่มองเหตุการณ์อยู่ยิ้มขึ้นมา วิลสันใจละลาย เขาอุ้มลูกชายสูงขึ้นเหนือศีรษะของเขา "สูงพอหรือเปล่า?"

"สูง!"

แฮร์ริสันพูดอย่างเย็นชา "พ่อฮะ พ่อกอดแต่แม่กับพี่สาว ไม่เคยกอดผมบ้างเลย"

แล้วฮีลตันก็นึกได้ว่ามันเป็นความจริง เขาเลิกคิ้วแล้วถามลูกชาย "เอาจริงเหรอ ตอนนี้เนี่ยนะ?"

"ใช่ฮะ"

ฮีลตันอ้าแขนแล้วมองลูกชายของเขาด้วยความรัก "มาสิลูก ให้พ่อกอดหน่อย"

แฮร์ริสันกุมหน้าผากแล้วบอกเขา "ช่างมันเถอะฮะ พ่อไม่ใช่คนเดิมที่ผมรู้จักแล้ว"

ฮีลตันไม่รู้จะพูดยังไง

แล้วทุกคนก็แยกย้ายกันไปที่โรงแรม

รูบี้มาสาย งานเลี้ยงเริ่มไปแล้ว

ทันทีที่รูบี้มาถึง เด็กน้อยพยายามออกจากอ้อมแขนของเซรีน แล้วบอกรูบี้ "อุ้ม!"

เซรีนบ่น "...เจ้าตัวแสบ ลืมแม่ของตัวเองเชียวนะ เห็นสาวสวยไม่ได้เลย!"

รูบี้รับเด็กน้อยมาจากเซรีน เขากอดคอแล้วจูบที่ใบหน้าของรูบี้ "น้า! สวย!"

รูบี้หัวเราะแล้วชมเขา "ปากหวานนะเรา"

วิลสันเดินมาหาเธอเมื่อเธอนั่งลงแล้ว "เบลนไม่มากับคุณเหรอ?"

สายตาของรูบี้เย็นชาเมื่อได้ยินชื่อเบลน เธอตอบเขา "เราเลิกกันแล้ว อย่าเอ่ยชื่อของคนนั้นให้ฉันได้ยินอีกนะ"

หลังจากรูบี้พูดแบบนั้น วิลสันเงยหน้าขึ้นมาแล้วเห็นชายหนุ่มที่ดูเหมือนว่าไม่ได้มาด้วย ยืนอยู่ตรงทางเข้า

วิลสันโบกมือให้เขา "ทางนี้ เบลน!"