บทที่ 708 ฉันต้องการทั้งการนอนหลับ และนายท่านเบลน

เบลนมองไปที่หญิงสาวในอ้อมแขนของเขา ที่กำลังพยายามจะผูกเนคไทให้เขาอย่างเต็มที่ ความท้อถอยของเธอก่อตัวมากขึ้น มันชัดเจนในขณะที่เม็ดเหงื่อเริ่มปรากฏที่ปลายจมูกของเธอ ความซุ่มซ่ามเป็นครั้งคราวของเธอมีตั้งแต่วันแรกที่เธอถูกพามาที่คฤหาสน์คิงส์วู้ด แต่ส่วนใหญ่แล้ว เธอเป็นเหมือนสุนัขจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ตัวน้อยมากกว่า

เธอกล้าพอที่จะสู้กับใครก็ตามไม่ว่าคน ๆ นั้นจะเป็นเจ้าหญิงที่น่าเคารพนับถือที่สุดของประเทศอาร์ เธอจะอาจหาญพอที่จะทำให้เจ้าหญิงอับอาย

เธอกล้าจนถึงจุดที่อ้างว่าเธอแค่อยากรู้ตอนที่เธอเข้ามาในห้องทำงานของเบลน เธอยังสามารถเถียงได้แม้แต่หลังจากที่เธอได้รับบาดเจ็บจากกับดัก เบลนก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงไม่ฝังกระสุนใส่หัวของเธอตรงนั้นแล้ว

บางทีเขาอาจจะเห็นว่าเธอตลก เนื่องจากเขาจับเหยื่อที่อาจหาญ และดูน่าสนใจตัวนี้มาระยะหนึ่งแล้ว

เธอไม่ได้เป็นอะไรมากไปกว่าอสูรตัวน้อยที่อยู่ร่วมหลังคาเดียวกับเขา แต่อารมณ์ของเธอก็ไม่ได้ดีไปกว่าเจ้านายของเธอ เช่นเดียวกับเขา เมื่อใดก็ตามที่เขาแสดงความเย่อหยิ่งของเขา เธอก็จะทำเช่นกัน บางครั้งความเย่อหยิ่งของเธอมากกว่าเขาด้วยซ้ำ เขาไม่เคยเจอเหยื่อที่อาจหาญขนาดนี้มาก่อน

เบลนไม่ชอบดอกไม้ดอกเล็ก ๆ ที่อ่อนแอและบอบบาง เขาชื่นชอบสุนัขจิ้งจอกเจ้าเล่ห์และกล้าหาญ ผู้หญิงเพียงคนเดียวที่สามารถตามเขาทันเท่านั้นที่คู่ควรที่จะอยู่เคียงข้างเขา

อย่างไรก็ตาม ในช่วงเวลานี้ ความซุ่มซ่ามที่เธอแสดงให้เห็นในการช่วยเขาผูกเนคไทนั้นเป็นของจริง ในขณะที่เธอนั่งอยู่บนตักของเขา นั่นเป็นเพราะมีเรื่องบางสิ่งอย่างที่จิ้งจอกน้อยไม่สามารถทำเองได้

ในท้ายที่สุด รูบี้ก็สูดหายใจเข้าลึก ๆ และยอมรับความพ่ายแพ้หลังจากจับโน้นจับนี้กับการผูกอยู่ประมาณสามนาที เธอพูดว่า “ฉันไม่เคยผูกเนคไทมาก่อน เบลน ฉันไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไร”

การแสดงออกอย่างตรงไปตรงมาของเธอ ยิ่งกระตุ้นให้เขาบีบใบหน้าของเธอ

เบลนตอบอย่างใจเย็นว่า “โอเค” ทันใดนั้น เขาก็จับมือเล็ก ๆ ของเธอด้วยมือใหญ่ของเขา ในขณะที่เขาลดสายตาที่น่าดึงดูดของเขาลง และพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มว่า “ผมจะสอนคุณเอง”

รูบี้พูดไม่ออก

“ถึงแม้คุณไม่สามารถผูกเนคไทให้กับผมได้ แต่มันก็แสดงให้เห็นว่าคุณไม่เคยผูกเนคไทให้ใครมาก่อนซึ่งผมดีใจมาก แต่คุณจะต้องเรียนรู้วิธีการผูกเนคไทในอนาคต”

ในขณะที่รูบี้ยอมให้เบลนผูกเนคไทให้เขาด้วยมือของเธอ เธอก็ถามว่า "คุณจะให้ฉันผูกเนคไทให้คุณในอนาคตงั้นเหรอ เบลน?"

"ทำไม? คุณไม่เต็มใจงั้นเหรอ?” ความเย็นชาประกายไปทั่วส่วนลึกในดวงตาของชายหนุ่ม

คอเล็ก ๆ ที่เรียวยาวของเธออาจจะหักในวันนี้ ถ้าเธอพูดอะไรที่ทำให้เขาไม่พอใจ

ดูเหมือนว่ารูบี้กำลังถูกทดสอบโดยไม่รู้ตัวถึงขีดจำกัดของชีวิต และความตายทุกวินาทีราวกับคนบ้า เธอขมวดคิ้ว และตอบด้วยน้ำเสียงใจเย็นว่า “ไม่ มันไม่ใช่แบบนั้น ประเด็นคือ คุณตื่นแต่เช้าทุกเช้า และถ้าฉันต้องผูกเนคไทให้คุณทุกเช้า ถ้าอย่างนั้นสิทธิ์การนอนหลับของฉันจะไม่ถูกปลุกเหรอ?”

“งั้นคุณชอบการนอนมากกว่าผมงั้นเหรอ?”

รูบี้พูดไม่ออก

เธอตกใจจากการหยอกล้ออย่างกระทันหันของชายหนุ่ม แต่ท่าทางของชายหนุ่มดูจริงจังอย่างมาก

เบลนกับรูบี้ไม่ใช่คนธรรมดา ดังนั้นรูบี้จึงตอบว่า “ฉันต้องการทั้งการนอนหลับและคุณ เบลน”

รอยยิ้มจาง ๆ ปรากฏขึ้นจากส่วนลึกของดวงตาของชายหนุ่ม ในขณะที่เขาเอื้อมมือไปโอบเอวอันอ่อนนุ่มของหญิงสาวก่อนที่จะก้มศีรษะลง และถูเบา ๆ ที่ข้างหูของเธอของริมฝีปากของเขา และพูดด้วยน้ำเสียงที่เซ็กซี่ลึก ๆ ว่า “คุณเลือกได้ แค่อย่างเดียว คุณอยากจะนอน หรือคุณอยากจะนอนกับผม?”

รูบี้พูดไม่ออก

อย่างไรก็ตาม ผู้ชายคนนี้เริ่มพูดจาลามกกับเธอ

รูบี้ตอบโดยไม่ลังเลในขณะที่กอดเบลนราวกับหมีโคอาล่า “ฉันอยากจะนอน ในขณะที่กอดคุณ!”

เบลนอุ้มเธอขึ้นไปบนโต๊ะทำงานของเขา จากนั้นเขาก็กวาดเอกสารของเขาออกจากโต๊ะลงบนพื้น ในขณะที่เธอนั่งอยู่บนโต๊ะที่สะอาด

หลังจากนั้น ชายหนุ่มก็ตรึงเธอลงไปกับร่างกายของเขาอย่างรวดเร็ว...

รูบี้ยกมือขึ้น และผลักเข้ากับหน้าอกของเบลน ด้วยความคิดที่ว่องไวของเธอ เธอพูดว่า “ไปหาอะไรกินกันก่อนนะ เบลน!”

ทันทีที่เธอพูดแบบนั้น หญิงสาวในอ้อมแขนของเขาเลื่อนลงมาใต้โต๊ะเหมือนกับตัวทาก และรีบออกจากห้องทำงานของเขาอย่างรวดเร็วโดยไม่หันกลับมามอง แต่เธอยังคงเรียกเขา “เบลน ลงมากินข้าวข้างล่างกันเถอะ”

เบลนยิ้ม ในขณะที่เขามองไปที่เงาเล็ก ๆ ที่ฉับไวของเธอ ในขณะที่เขาคิดกับตัวเองว่า “ตอนนี้เธอสามารถวิ่งหนีไปได้ แต่เธอก็ซ่อนตลอดไปไม่ได้หรอก ใช่ไหม?”

ไม่ช้าก็เร็ว เขาจะกลืนเธอทั้งตัว