บทที 716 เป็นคนไข้ที่ดีหน่อยสิ ซอฟตี้

"แล้วสิ่งนั้นมันคืออะไรกันแน่?"

ไนน์นึกถึงรอยแผลไหม้เกรียมที่อยู่ใต้กระดูกไหปลาร้าของเธอ เขาขมวดคิ้ว "สิ่งเดียวที่ทิ้งรอยไว้บนหน้าอกของเธอ ดูเหมือนว่าจะเป็นรอยไหม้ที่ถูกตราประทับที่ถูกเหล็กจี้ เซลล์ผิวหนังบริเวณนี้เริ่มตายแล้ว ถ้าเธอไม่อยากให้มีรอยแผลเป็นบริเวณนี้ เธอต้องรอการรักษาแผลส่วนนี้ ก่อนที่การรักษาอย่างอื่นจะเสร็จ"

"ตราประทับเหล็กเหรอ?"

ความน่ากลัวฉายอยู่ในแววตาของเบลน

คนพวกนั้นกล้าทรมานเธอด้วยตราประทับเหล็กเลยเหรอ? เบลนรู้แค่ว่าตอนที่เขาไปช่วยเธอจากการถูกทำร้าย เนื่องจากว่าเธอเสียเลือดมาก เขาจึงไม่เห็นรอยแผลไหม้ที่อยู่บนหน้าอกข้างซ้ายของเธอ

ไนน์บอกเขา "คราวนี้ประธานาธิบดีทำเกินไปแล้ว ผมก็เคยได้ยินเกี่ยวกับคุกใต้ดินของพอลนะ แต่ไม่คิดว่าลูกน้องของเขาจะโหดเหี้ยม ถึงขนาดต้องทำแบบนั้นกับผู้หญิง แต่ผู้บัญชาการ ผู้หญิงคนนี้เข้มแข็งและเธอไม่ได้อ่อนแอเลย ถ้าผมถูกทรมานแบบนั้น ผมคงได้ตายไปก่อนแล้ว"

หลังจากที่ทีมแพทย์ออกไปแล้ว ป้าเฮเธอร์ก็ขึ้นมาข้างบนแล้วถามเขา "ซุปสมุนไพรเสร็จแล้วค่ะผู้บัญชาการ ให้ฉันป้อนน้ำซุปให้คุณซอฟตี้เลยหรือเปล่าคะ?"

เบลนที่ยืนอยู่ตรงประตู มองหญิงสาวที่กำลังนอนหลับอยู่บนเตียง เขาตอบเสียงเบา "ปล่อยให้เธอหลับไปก่อน"

"ค่ะ ผู้บัญชาการเบลน"

หลังจากที่ป้าเฮเธอร์เดินลงไปข้างล่างแล้ว เบลนมองหญิงสาวที่ยังไม่ได้สติ เขาถาม โอล เค "นายจัดการการ์ดสองคนนั้นหรือยัง?"

"ผมส่งพวกมันไปห้องลับแล้วครับ เราไม่ปล่อยให้มันตายง่าย ๆ ไม่ต้องห่วงครับ เราจะให้พวกมันมีชีวิตไปอีกสองสามวัน"

เบลนตอบอย่างไร้อารมณ์ 'แน่นอน' ก่อนจะสั่งการ "ถามพวกมันด้วยว่าใครเป็นคนทำร้ายซอฟตี้ด้วยตราประทับเหล็ก"

"ครับ ผมจะให้การ์ดสอบปากคำพวกมัน"

ตอนนี้เบลนไม่มีใจที่จะทำเรื่องพวกนั้น เขาจึงสั่งเบลน "นายออกไปได้"

"ครับ ผู้บัญชาการ"

เบลนเดินเข้ามาในห้องหลังจากที่โอล เค ออกไปแล้ว เขานั่งลงข้างเตียงแล้วมองหญิงสาวที่นอนอยู่บนเตียง ด้วยสายตาอ่อนโยน

เบลนค่อย ๆ สัมผัสแผลฟกช้ำที่มุมปากของเธอ ก่อนจะค่อย ๆ ดึงเสื้อของเธอออก และเห็นรอยแผลไหม้อยู่ตรงใต้กระดูกไหปลาร้าของเธอ

เบลนดึงคอเสื้อของเธอให้กว้างขึ้น สายตาของเขาจ้องรอยแผลนั้น

แม้ว่าจะใส่ยาที่แผลให้เธอแล้ว รอยแผลนั้นช่างบีบหัวใจ และอาจทิ้งรอยแผลเป็นขนาดครึ่งฝ่ามือเมื่อแผลหายแล้ว แม้แผลจากการเฆี่ยนตีแบบอื่นจะจางหายไปตามกาลเวลา แต่อาจก่อความเสียหายของเนื้อเยื่อบนผิวหนังของเธอ ถ้าไม่ใช้การศัลยกรรมช่วย

ยิ่งเบลนมองบาดแผลนั่นนานเท่าไหร่ แววตาของเขานั้นยิ่งเย็นชามากขึ้น

เขาไม่นึกเลยว่าการที่เธอต้องถูกทรมานในสองวันที่ผ่านมานี้ จะทำให้เธอต้องตกนรกเหมือนตายทั้งเป็น

ถ้าเขามาช้าไปแค่วันเดียว เขาอาจได้พบศพของเธอแทน

เขายื่นมือไปสัมผัสใบหน้าของเธออย่างแผ่วเบา เขาเคลื่อนไหวอย่างระมัดระวังที่สุด เพราะกลัวว่าจะทำให้เธอเจ็บ ราวกับว่าเขากำลังสัมผัสคนที่ทำมาจากแก้ว

ไม่แน่ใจว่าเบลนมองรูบี้นานแค่ไหน ก่อนที่เธอค่อย ๆ เริ่มรู้สึกตัว

ดูเหมือนว่าเธอรู้สึกเจ็บปวดไปทั่วร่างกาย ทันทีที่เธอฟื้นขึ้นมาจนต้องขมวดคิ้วแน่น และทำหน้าบิดเบี้ยวเนื่องจากความเจ็บปวด

"ถ้าเจ็บจนทนไม่ไหว ผมจะให้พวกเขามาให้ยาแก้ปวดคุณ เพื่อลดอาการเจ็บ" เบลนบอกพร้อมกับช่วยพยุงเธอลุกขึ้นมา

รูบี้ลุกขึ้นนั่งพิงหมอนนุ่ม เธอส่ายหน้าและบอกเบลน "ไม่ได้เจ็บขนาดนั้นหรอก"

ยาแก้ปวดนั้นไม่ดีต่อร่างกายเธอ ถ้าร่างกายเธอต้านมัน ถ้าต้องทรมานจากการถูกยิงหรืออะไรอย่างอื่นอีก มันก็จะไม่ได้ผล

"เบลน ฉันหิวแล้ว"

การกินอาหาร เป็นวิธีที่ทำให้ร่างกายฟื้นตัวได้เร็วที่สุด

เบลนเป็นคนป้อนอาหารให้เธอเอง เมื่อป้าเฮเธอร์นำซุปสมุนไพรขึ้นมาข้างบน

"ฉันกินเองก็ได้ เบลน"

แต่เบลนก็ยังดื้อ เขาบอกเธอ "ดูสิว่าตอนนี้คุณเจ็บหนักแค่ไหน เป็นคนไข้ที่ดีหน่อยสิ"

รูบี้ไม่รู้จะพูดยังไง

เมื่อเบลนกำลังจะป้อนน้ำซุปให้เธอ เขาก็บอกเธอ "เป็นเด็กดีหน่อย อ้าปากสิ"

รูบี้พูดไม่ออกอีก