บทที่ 726 เบลนอยู่เป็นเพื่อนฉันคืนนี้

ที่โต๊ะอาหารในตอนเช้า

เบลนกับรูบี้นั่งหันหน้าเข้าหากัน

เบลนถามเธอ "เมื่อคืนคุณฝันร้ายเหรอ?"

รูบี้ถือมีดกับส้อมค้างไว้ เธอถามเขา "เปล่านี่ คุณถามทำไมเหรอ?"

เบลนมองเธอแล้วถาม "งั้นเมื่อคืนคุณร้องไห้ทำไม?"

"จริงเหรอ?" รูบี้ใช้ส้อมยัดไข่ลวกเข้าปาก เธอแกล้งโง่

เบลนพยักหน้าแล้วบอกเธอ "คุณกอดผมตอนดึก แล้วพูดขอโทษผมซ้ำ ๆ ด้วย"

จากนิสัยของเธอ เป็นไปไม่ได้ที่เธอจะขอโทษใครตอนกำลังหลับอยู่ เธอวางส้อมลงแล้วเท้าคางมองเบลน "ใช่ เมื่อคืนนี้ฉันฝัน แต่ไม่ได้ฝันร้ายหรอก ฉันฝันว่าฟื้นความทรงจำได้แล้ว แต่ด้วยเหตุผลบางอย่างฉันต้องทิ้งคุณไป ที่ฉันร้องไห้เพราะไม่อยากทิ้งคุณไป"

เบลนขำ เขาไม่แน่ใจว่าเธอแต่งเรื่องขึ้นมาหรือเปล่า "คุณฝันแบบนั้นเหรอ?"

"ใช่"

ความจริงแล้วเธอแต่งเรื่องขึ้นมา เธอลืมไปแล้วว่าเมื่อคืนฝันอะไร

เบลนกระซิบ "แต่ผมไม่ให้เป็นแบบนั้นหรอก คุณยังเป็นของผม แม้ว่าความทรงจำของคุณจะกลับมาแล้ว"

ในตอนนั้นเธออยากความจำเสื่อมจริง ๆ แต่เธอต้องจากไป เมื่อองค์กรไลท์เริ่มแผนการต่อไปแล้ว

ตอนที่รูบี้เดินผ่านห้องทำงานของเบลน เธอได้ยินเบลนกำลังตะโกนใส่ใครบางคน

เธอขมวดคิ้วและสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น 'นี่เบลนอยู่ในห้องทำงานทั้งวันเลยเหรอ?'

ในตอนกลางคืน เมื่อรูบี้อาบน้ำเสร็จและออกมาจากห้องน้ำ เบลนที่กำลังนั่งอยู่บนเตียงรีบเข้ามาจับเอวเธอ

"พรุ่งนี้ผมต้องไปประเทศเอ ต้องไปจัดการเรื่องบางอย่าง"

รูบี้ไม่คิดว่าเบลนต้องออกไปทำงานเร็วเช่นนี้ เธอถามเขา "คุณจะกลับมาเมื่อไหร่?"

"เร็วที่สุดก็หนึ่งอาทิตย์ ถ้าช้าที่สุดก็อีกสองอาทิตย์ แต่คราวนี้ผมติดต่อกับคุณได้ตลอด"

รูบี้รู้สึกว่าที่เขาต้องไปในครั้งนี้ มันเกี่ยวข้องกับองค์กรไลท์ยังไงก็ไม่รู้ เธอไม่แน่ใจว่าเธอรู้สึกไปเอง หรือสัญชาตญาณของเธอแม่นเกินไป เพราะเธอจับความรู้สึกไม่ได้ว่าองค์กรไลท์จะทำอะไร ในตอนที่เบลนไม่อยู่ในประเทศอาร์

แต่เธอไม่แน่ใจว่าพวกเขาจะทำอะไรกันแน่