บทที่ 74 ความห่วงใยของเขา

เวอเรียน ถูกพาเข้าไปในห้องรับรองสำหรับประธานโดย ฮีลตัน

ฮีลตัน เหวี่ยงเธอขึ้นบนไหล่ของเขาลงบนเตียงใหญ่นุ่มในห้องนั่งเล่น เวอเรียน รีบลุกขึ้น และกำลังจะวิ่งหนี เขาเตะประตูห้องรับรอง และดึงแขนของเธอกลับมา

"ถ้าเธอไม่อยากขึ้นบันไดอีกก็อยู่ที่นี่อย่างเชื่อฟัง"

เธออยากจะขึ้นบันไดมากกว่าที่จะอยู่ห้องเดียวกับเขา เข้าใจไหม?

ขณะที่เธอกำลังโกรธมือใหญ่เอื้อมมาที่หน้าผากของเธอ เวอเรียน ถอยกลับไปที่เตียงข้างหลังเธอโดยไม่ทันตั้งตัวและจ้องมองเขาอย่างระแวดระวัง

มือใหญ่ของฮีลตัน ชะงักทันที ดูเหมือนเขาจะเข้าใจแล้วว่าเธอกลัวอะไร เขาเม้มริมฝีปากบางและพูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น "สบายใจได้ ฉันไม่สนใจคนพิการหรอก"

คนพิการเลยเหรอ?

ถ้าไม่ใช่เพราะเขาเหรอเธอถึงได้กลายเป็นคนพิการอย่างนี้? เขารู้สึกอายบ้างไหมที่พูดแบบนี้?

เวอเรียน แกะมือของเขาออก "คุณพาฉันมาที่นี่ทำไม? คุณต้องการทำอะไรฉันอีก? ฉันยังมีงานที่ต้องทำ ถ้าท่านประธานฟัดด์ ไม่มีอะไรแล้ว ฉันขอตัวก่อนค่ะ!"

"เวอเรียน ให้มันมีขีดจำกัดบ้าง เลิกโมโหเป็นบ้าเป็นหลังอย่างคนเสียสติได้แล้ว"

ดวงตาสีดำที่เงียบขรึมของเขาจ้องมาที่เธออย่างไม่ลดละ

เวอเรียน หัวเราะอย่างเยาะเย้ย "ฉันไม่ได้โกรธเป็นบ้าเป็นหลังนะ คุณปกปิดคดีลักพาตัวฉันเพื่อ แนนซี่ เรื่องใหญ่ขนาดนี้จะให้มันจบง่าย ๆ แค่นี้ได้อย่างไร?"

เมื่อเธอพูดจบก็ลุกขึ้นและกำลังจะออกไป ฮีลตัน ไม่อดทนอีกต่อไปเขาดึงเธอกลับไปที่เตียง "ถ้าเธอยังไม่ฟังที่ฉันพูดอีก ฉันก็ไม่รับประกันได้ว่าฉันจะสามารถควบคุมตัวเองไม่ให้ทำอะไรที่ร้ายแรงได้อีก"

ร้ายแรง?

สิ่งที่เขาทำกับเธอเมื่อคืนนี้ไม่เพียงพอที่จะนับว่าร้ายแรงอีกเหรอ?

“หืม! ทำไม? นี่คุณอยากข่มขืนฉันอีกเหรอ?”

คำว่า 'ข่มขืน' ฟังดูเสียดหู และความโกรธก็เต็มไปด้วยสายตาของเขาทันที เขาเบื่อหน่ายกับการต้องมารองรับอารมณ์และการดูถูกของเธอแล้ว "ดูสภาพตัวเองซะก่อน! เธอหวังว่าฉันจะข่มขืนอีกครั้งจริง ๆ หรือ?"

"ทะลึ่ง!"

เธอยกมือขึ้นเพื่อที่จะตบเขาเพื่อระบายความโกรธและความอับอายที่ได้รับบ้าง มือของเธอถูก ฮีลตัน ดักไว้กลางอากาศ เขาคว้าข้อมือเรียวบางของเธอแล้วจับมือเธอช้าๆ เขาจ้องมองมาที่เธอด้วยดวงตาที่สงบราวกับน้ำนิ่ง เห็นได้ชัดว่าเธอยังคงโกรธอยู่ แต่ตอนนี้อารมณ์ของเธอหายไปอย่างสมบูรณ์หลังจากได้ยินเขาบอกว่า "พักผ่อนดี ๆ นะ ฉันจะไปประชุมก่อน"

หลังจากฮีลตันจากไป เวอเรียนก็นอนลงบนเตียง เธอเหนื่อยมาก ในขณะที่พึมพำในใจเธอสงสัยตัวเองว่าทำไมเธอถึงไม่ยืนกรานที่จะจากไปเมื่อเขาขอให้เธออยู่ต่อ

อย่างไรก็ตามเตียงนอนหลังนี้นุ่มและสบายมากแล้วเธอก็เหนื่อยมากเกินไป เธอกอดหมอนและหลับไปอย่างรวดเร็ว

...

ฮีลตัน ซึ่งออกจากห้องรับรองได้สั่งให้ คุซ "ไปร้านขายยาแล้วซื้อยาทามาให้หน่อย"

คุซ งุนงงไปชั่วขณะ "หือ เจ้านายเจ็บตรงไหนครับ ผมจะได้ซื้อยามาให้ถูกครับ"

"ยาทาแผลถลอก"

"โอ้" คุซ ตอบกลับทันที เขายังคงไม่หายสับสน เมื่อเขาเดินไปที่ประตูห้องทำงาน ฮีลตันก็ขมวดคิ้วและบอกเขาว่า "สำหรับผู้หญิงนะ"

คุซ เข้าใจทันที และพยักหน้าหงึก ๆ

...

ที่แผนกครีเอทีฟชั้นหกสิบ...

แนนซี่คิดว่า เวอเรียนกำลังทรมานด้วยการปีนบันไดอยู่ แต่แอนนา ผู้ช่วยของเธอเดินเข้ามาและรายงานบางอย่างให้เธอได้รับรู้