บทที่ 745 เจ้านายของเราอยากจะเลี้ยงน้ำชาคุณ

เบลนสวมเสื้อคลุมสีดำบนไหล่ของเขา และเดินลงไปชั้นล่าง เตรียมจะออกไปข้างนอก

ในขณะที่ซินดี้ชนกับเบลนที่ชั้นล่าง เธอรู้สึกสงสัยเมื่อเห็นเบลนสวมชุดลำลอง “ตอนนี้มันดึกแล้ว คุณกำลังจะไปไหนเหรอคะ?"

“ผมต้องไปจัดการเรื่องบางอย่าง”

จากนั้นเบลนก็ออกไปจากคฤหาสน์

ซินดี้ไม่ใช่คนโง่ แม้ว่าเบลนจะตอบกลับมาอย่างไม่เต็มใจ แต่เขาต้องออกไปตามหารูบี้ เนื่องจากเธอยังไม่กลับบ้านในเวลานี้

ผู้หญิงคนนั้นมันมีอะไรดีนักนะที่คู่ควรที่เบลนจะนึกถึงเธออยู่ตลอดเวลา?

…

ณ บ่อนคาสิโน

ในขณะที่รูบี้กับสแตนลีย์วางเดิมพันเงินก้อนใหญ่ทุกรอบของเกม พวกเขาดึงดูดผู้ชมจำนวนมาก

มีคนหลายประเภทในคาสิโน และบางคนไม่ได้มาที่นี่เพื่อเล่นการพนัน ด้วยความร่ำรวยมหาศาลของรูบี้ มีนักฆ่าสองสามคนที่สนใจในตัวเธอด้วยเช่นกัน

ในไม่ช้า รูบี้กับสแตนลีย์ก็ตกเป็นเป้าหมาย

สแตนลีย์เป็นคนขี้อาย ในขณะที่เขาสังเกตเห็นว่ามีใครบางคนกำลังมองพวกเขาอยู่ เขาก็จับแขนเสื้อของรูบี้อย่างร้อนใจ เพื่อเตือนให้เธอระวังตัว “หัวหน้า เรามาไกลเกินไปแล้ว และตอนนี้เรากำลังตกเป็นเป้าหมาย แถวนี้มีหลายคนรอโอกาสที่จะปล้นเราอยู่! เรารีบไปกันดีกว่า!”

รูบี้ไม่กลัว และพูดว่า “ทำไมเราต้องกลัวด้วย? คุณลืมสิ่งที่ฉันทำเป็นอาชีพแล้วงั้นหรือ? อยากจะมาซ่าส์กับฉันงั้นเหรอ? ไม่มีทาง"

“แต่คุณต่อสู้ได้คนเดียว เราจะสู้กลับอย่างไรหากพวกมันมากันหลายคน?”

“อย่าแตกตื่น มาเล่นกันต่อเถอะ”

สแตนลีย์พูดไม่ออก

อันที่จริง เขารู้สึกไม่สบายใจตอนที่เขาอยู่กับรูบี้!

ไม่นานหลังจากนั้น ผู้จัดการของคาสิโนก็เข้ามาหาพวกเขา และพูดคุยกับรูบี้ด้วยใบหน้ายิ้มแย้มว่า “สาวสวย เนื่องจากคืนนี้คุณใช้เงินที่คาสิโนมากที่สุด เจ้านายของเราอยากจะพบคุณ และเลี้ยงน้ำชาคุณสักแก้ว”

รูบี้โบกมืออย่างไม่ใส่ใจ และพูดว่า “เขาไม่จำเป็นต้องขอบคุณฉัน ฉันยินดีที่จะช่วยเหลือผลประกอบการเดือนนี้ของคุณ หรืออาจจะเป็นผลประกอบการรายไตรมาสด้วยเหมือนกัน ชางั้นเหรอ? ลืมมันไปซะ ฉันไม่ชอบดื่มชา”

ผู้จัดการยังคงสวมรอยยิ้มที่สุภาพบนใบหน้าของเขา และโค้งคำนับเล็กน้อยด้วยความเคารพ “คุณผู้หญิง จนถึงตอนนี้ ยังไม่มีใครที่เจ้านายของเราไม่สามารถพบด้วยได้ ผมอยากจะขอร้องให้คุณตามผมมาอีกครั้ง”

สแตนลีย์หลบอยู่ข้างหลังรูบี้ และมีลางสังหรณ์ที่ไม่ดีว่าผู้ชายหลังม่านไม่ใช่คนที่จะล้อเล่นด้วยได้ “หัวหน้า ไปพบเขากันดีไหม?”