บทที่ 754 ฟื้นความทรงจำที่หายไป

หลังจากวิลสันกับเซรีนไปรับรูบี้ที่สนามบิน บรรยากาศในรถก็ตึงเครียด

เซรีนรู้สึกว่าบรรยากาศในรถอึดอัด เธอแอบมองรูบี้ผ่านกระจกมองหลังแล้วถาม "ทำไมคุณถึงมาที่นอร์ท ซิตี้ กะทันหันล่ะ?"

"ทำไมล่ะ ไม่ต้อนรับฉันหรือไง?"

เธอถามตรง ๆ

เซรีนกัดลิ้นแล้วโกหกออกไป "เราต้องยินดีต้อนรับคุณสิ! ลูกของเราคิดถึงคุณนะ!"

'เปล่า ไม่ใช่เลย เขาไม่ได้คิดถึงหรอก'

รูบี้เล่นไปตามน้ำ เธอจงใจพูด "อ้อ ในเมื่อเด็กคิดถึงฉัน งั้นฉันก็จะพักที่คฤหาสน์ของคุณสักสองสามวัน คุณไม่ว่าอะไรใช่ไหม เซรีน?"

เซรีนตอบ "อืม...ฉันไม่ว่าหรอก แต่วิลสันอาจจะว่านะ"

รูบี้เลิกคิ้ว "ทำไมวิลสันต้องว่าด้วยล่ะ?"

วิลสันมองภรรยา ที่พยายามส่งสัญญาณบอกใบ้ให้เขา เขาจึงตอบ "ไม่เป็นไรหรอก แต่คุณต้องบอกผมว่าคุณมาทําอะไรที่นอร์ท ซิตี้ ถ้าผมจำไม่ผิด ข้อตกลงหนึ่งร้อยวันของคุณกับเบลนยังไม่ครบเลยนี่ ทำไมเขาปล่อยคุณมาง่าย ๆ แบบนี้ล่ะ?"

ท่าทางของรูบี้เศร้าหมองลงทันทีที่พูดเรื่องนั้น เธอถามเขา "วิลสัน ฉันต้องถามอะไรคุณบางอย่าง?"

"อะไรล่ะ?"

"ความจริงแล้วฉันรู้จักเบลน เมื่อสิบปีก่อนใช่ไหม?"

วิลสันดูตกใจ แต่ดูเหมือนเขาจะไม่แปลกใจ มันก็ขึ้นอยู่กับเวลาที่เธอจะรู้ความจริง เมื่อเธอได้พบกับเบลนอีกครั้ง เขาคิดเรื่องนี้ไว้แล้ว

"ใช่" วิลสันตอบตามตรง

รูบี้ถามต่อโดยไม่อ้อมค้อม "ใครเป็นคนรับผิดชอบ เรื่องการปิดกั้นความทรงจำของฉันเกี่ยวกับเบลน?"

วิลสันไม่ได้เลี่ยงคำถาม เขาตอบตามตรง "โจน"

"คุณกับทอมป์สัน เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้หรือเปล่า?"

"เราเกี่ยวข้องด้วย ผมเป็นคนตัดสินใจให้โจนปิดกั้นความทรงจำของคุณเรื่องเบลน"

เซรีนที่นั่งข้างเขา รู้สึกได้ถึงความน่ากลัวที่แผ่ออกมาจากรูบี้