บทที่ 770 เข้าข้างเธอ และยืนอยู่ข้างเธอตลอดไป

เบลดขมวดคิ้วและจ้องไปที่รูบี้อย่างเย็นชา "อะไร? เธอคิดว่าเธอสำคัญกว่าอนาคตของเขา และชีวิตที่เหลืออยู่ของเขางั้นเหรอ?”

เบลดดูถูกและเยาะเย้ยเธอ

รูบี้ไม่รู้สึกหงุดหงิด แต่เธอกลับจ้องไปที่เบลดอย่างใจเย็น และพูดพร้อมกับกึ่งยิ้มไปที่ใบหน้าของเขา "ท่านผู้นำ ทำไมคุณถึงดูถูกฉัน? ถ้าหากฉันเป็นชีวิตที่เหลืออยู่ของเขาจริง ๆ ล่ะ?”

"เธอ! เด็กอย่างเธอกล้าพูดแบบนั้นได้อย่างไร?”

รูบี้เม้มริมฝีปากและยิ้มเยาะ นานแล้วที่เธอไม่ได้รู้สึกเบิกบานใจมากขนาดนี้

เธอคอยเตือนตัวเองอยู่เสมอว่าคนที่อยู่ตรงหน้าเธอคือพ่อแท้ ๆ ของเบลน เขาอาจจะมาเป็นครอบครัวของเธอในอนาคต

เธอทนท่าทางดูถูกเหยียดหยามของเขา ไม่ใช่เพราะเธอไม่กล้ามีปัญหากับเบลด แต่เธอเลือกที่จะทนเขาเพราะเขาเป็นพ่อของเบลน

ถ้าคนอื่นทำกับเธอแบบนั้น เธอคงกวาดดอกไม้หรูในสวนหลังบ้านไปหมดแล้ว

“ท่านผู้นำ ฉันเคารพคุณเพราะคุณคือพ่อของเบลน แต่ฉันไม่ชอบที่คุณแอบพยายามขัดขวางระหว่างเราแบบนั้น”

วิธีการของเขานั้นชั่วร้าย และต่ำตมมาก

“เธอคิดว่าฉันจะไม่กล้าทำอะไรเธองั้นเหรอ?” ใบหน้าของเบลดมืดลง และน้ำเสียงของเขาเย็นราวกับน้ำแข็ง

“นี่คืออาณาเขตของคุณ ฉันไม่สามารถหลบหนีได้แม้ว่าฉันจะสามารถหนีไปได้ก็ตาม แต่ถ้าวันนี้คุณทำร้ายฉันจริง ๆ คุณอาจจะเสียใจกับสิ่งที่คุณทำกับฉัน เมื่อเบลนกลับมาจากชายแดน”

เธอตอกกลับเขาอย่างตรงไปตรงมา เบลดกำหมัดของเขาและพูดไม่ออก

รูบี้กำลังจะเดินจากไปหลังจากที่เธอพูดจบ “ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันขอตัว ท่านผู้อาวุโส”

ผู้อาวุโสงั้นเหรอ? เธอรู้ว่าเขาเป็นผู้อาวุโส แต่เธอก็ยังกล้าพูดกับเขาด้วยท่าทีแบบนั้นอีกงั้นเหรอ?

ไม่เคยมีใครกล้าพูดกับเขาแบบนั้น แม้แต่เบลนก็ไม่เคยทำอย่างนั้นมาก่อน

เบลดกำหมัดแน่น

การ์ดสองสามคนล้อมรูบี้ทันทีที่เธอเดินมาถึงสุดทางเดิน

ดูเหมือนว่าพวกเขาจะไม่ยอมปล่อยเธอไปง่าย ๆ

แต่เธอไม่ใช่คนที่จะรับมือด้วยง่าย ๆ เช่นกัน เธอนำปืนมากับเธอด้วยตอนที่เธอมา

เบลดหันมาเห็นรูบี้ยืนอยู่ที่ปลายทางเดิน เธอมองไปที่เบลดที่กำลังยืนอยู่ไม่ไกล “คุณแน่ใจเหรอว่าจะไม่ปล่อยฉันไป?”

เบลดดูค่อนข้างตึงเครียด “ถ้าเธอยืนยันที่จะอยู่กับเบลน เขาอาจจะถูกเรียกว่าเป็นคนทรยศตลอดไป เธอรู้ไหมว่ามันรุนแรงแค่ไหน?”

รูบี้ลดสายตากลมโตของเธอลง และเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นเธอก็ลืมตาขึ้นและจ้องตรงไปที่เบลด

“ฉันรู้ว่าเรื่องนี้มันร้ายแรงแค่ไหน แต่ถ้าคุณใช้ชีวิตอย่างที่ต้องการไม่ได้ การเป็นทาสที่ซื่อสัตย์มันจะมีประโยชน์อะไร? ฉันยอมตายดีกว่าถ้าต้องทิ้งคนที่ฉันรักเพียงเพื่อใช้ชีวิตตามความคาดหวังของผู้อื่น”

ใบหน้าของเบลดมืดลง และพูดว่า “ตอนนี้เธอยังเด็กเกินไป เธอจะรู้ว่าความรับผิดชอบคืออะไรเมื่อเธออายุเท่าฉัน!”

รูบี้หัวเราะเบา ๆ “ครั้งหนึ่งฉันเคยคิดที่จะอยู่คนเดียวตลอดไปเพื่อบรรลุอุดมการณ์สูงสุด บางคนต้องเสียสละเพื่อโลก ถ้าฉันไม่ทำคนอื่นก็ต้องทำอยู่ดี ฉันอาจจะเสียสละตัวเองเช่นกัน”

"เธอพยายามจะพูดอะไร?"

“ฉันพยายามจะบอกว่า ฉันไม่รู้สึกแบบนั้นอีกแล้วหลังจากได้พบกับเบลน การรักษาความสงบ และการบรรลุอุดมการณ์สูงสุดนั้นเทียบอะไรไม่ได้กับคนที่คุณต้องการใช้ชีวิตที่เหลือด้วย ฉันไม่สนใจอนาคต ตอนนี้ฉันแค่ต้องการความสัมพันธ์ที่สงบสุขเท่านั้น”

เธอคิดว่าเธอจะเสียใจกับการตัดสินใจของเธอในอนาคต แต่เมื่อมาคิดดูแล้ว มีคนบอกว่าคุณจะเสียใจกับสิ่งที่คุณไม่ได้เลือกเท่านั้น

ปกติมนุษย์ก็เป็นเช่นนั้น พวกเขามักจะเสียใจกับการตัดสินใจของพวกเขาหลังจากที่พวกเขาตัดสินใจผิดพลาด

แต่มนุษย์ไม่สามารถควบคุมชะตากรรมของพวกเขาได้ ถ้าพวกเขาควบคุมชีวิตตัวเองได้ และเลือกใช้ชีวิตแบบนั้น ชีวิตคงจะน่าเบื่อมาก