บทที่ 792 ชายผู้ไม่มีไหวพริบหึง 1

บอยล์ดูเหมือนจะไม่ได้สังเกตว่าเชอรีชกำลังประหม่า เขาหมอบลงเล็กน้อยเพื่อกอดเธอจากด้านหลัง และชี้ไปที่จุดที่เธอทำผิด “ส่วนนี้ผิด คำตอบควรเป็น X ยกกำลังสี่”

เชอรีชรีบขีดฆ่าคำตอบที่ผิดอย่างรวดเร็ว และเขียนใหม่เป็นคำตอบที่ถูกต้อง เธออธิบาย “ฉ ฉัน ตอนนี้ฉันประหม่าเกินไป นั่นเป็นเหตุผลที่ฉันทำผิด”

บอยล์มองไปที่เธอและยิ้ม “มันก็แค่คำถามพีชคณิต ทำไมคุณถึงประหม่าล่ะ?

เชอรีชหน้าแดง และก้มหน้าลง “ฉันไม่รู้ว่าคุณกำลังยืนอยู่ข้างหลังฉัน”

บอยล์อึ้งไปครู่หนึ่ง “เก็บของของคุณซะ ผมจะไปส่งคุณกลับไปที่โรงเรียน”

เชอรีชปิดหนังสือของเธอ และยัดมันทั้งหมดลงในกระเป๋าของเธอ

ฮันท์ลีย์เลิกคิ้ว “เฮ้ เชอรีชจะไปแล้วเหรอ? ครั้งหน้ามาเล่นกับเราอีกนะ อ้อ อีกอย่าง ผมกับบอยล์จะไปศาลตอนสิบโมงเช้าพรุ่งนี้ หากคุณว่าง คุณสามารถแวะมาดูเรามุ่งสู่เส้นทางชัยชนะอันยอดเยี่ยม! ผมขอบอก บอยล์ดูเจ๋งมากตอนที่เขาอยู่ในศาล”

บอยล์คว้าแฟ้มที่อยู่ใกล้ ๆ และโยนมันใส่ฮันท์ลีย์ “นายเงียบปากไปดีกว่า”

ฮันท์ลีย์พูดไม่ออก

ผิดไหมที่เขาจับคู่ให้น้องชายของเขา?

บอยล์ไม่ขอบคุณในความพยายามของเขา ในไม่ช้าเขาจะเสียใจที่เขาต่อต้านสิ่งที่เขาทำเพื่อเขา!

…

บอยล์ขี่จักรยานไปส่งเชอรีชกลับไปที่โรงเรียน

เชอรีชนั่งที่เบาะหน้า ในขณะที่ถูกบอยล์กอดจากด้านหลัง เธอรู้สึกราวกับว่าพวกเขาเป็นคู่รักกัน เพราะตำแหน่งที่พวกเขานั่งดูสนิทสนมกันมาก

โรงเรียนยังคงอยู่อีกค่อนข้างไกลจากต่ำแหน่งของพวกเขา

เชอรีชกังวลว่าเขาจะเห็นว่าเธอหนัก

โชคดีที่เธอยังไม่ได้กินข้าวเย็น

แต่ทันทีที่เธอคิดเกี่ยวกับเรื่องนั้น ท้องของเธอก็ร้องด้วยความหิว

บอยล์เหลือบไปมองที่เธอ "คุณหิวเหรอ?"

เชอรีชพูดไม่ออก เธออุทานอยู่ในใจว่า 'นี่มันน่าอายเกินไปแล้ว!'

เธอรีบไปส่งอาหารเย็นให้เขาที่สำนักงานกฎหมาย และยังไม่ได้กินอะไร

“ฉ ฉันกำลังลดน้ำหนัก! ฉันก็เลยไม่ทานอาหารเย็น”

บอยล์ขมวดคิ้วเล็กน้อย เธอผอมมากจนเขาสามารถยกเธอขึ้นได้อย่างง่ายดายด้วยมือเพียงข้างเดียว ทำไมเธอยังต้องลดน้ำหนักอีก? “คุณไม่อ้วน คุณจะเสียใจถ้าคุณทำให้ตัวเองหิวโซ”

เชอรีชก้มศีรษะลงและแอบยิ้ม เขาบอกว่าเธอไม่ได้อ้วน นั่นแสดงว่าเธอหุ่นดีในสายตาของเขา ใช่ มันต้องเป็นแบบนั้น

“บางครั้งคุณก็ดูเหมือนพ่อของฉัน”

เช่นเดียวกับพ่อของเธอ เขาก็เป็นห่วงสุขภาพของเธอเช่นกัน

แต่มันรู้สึกดีที่ได้รับการเป็นห่วงจากบอยล์

มีร้านอาหารมากมายอยู่แถวนั้น บอยล์หยุดจักรยานของเขาที่ทางเข้าร้านก๋วยเตี๋ยว

“เรามาหาอะไรกินกันที่นี่เถอะ”

บอยล์จอดรถจักรยานของเขาไว้ด้านข้างก่อนจะเข้าไปในร้านก๋วยเตี๋ยวกับเชอรีช เธอสั่งก๋วยเตี๋ยวเนื้อหนึ่งชาม แต่บอยล์ไม่ได้สั่งอะไร เขายังคงอิ่มจากอาหารเย็นก่อนหน้านี้ และไม่ชอบกินอาหารค่ำ

เมื่ออาหารของเธอมาถึง เธอหยิบต้นหอม และผักชีทั้งหมดออกจากชามก๋วยเตี๋ยวของเธอ

เชอรีชรีบหาข้ออ้างให้ตัวเองอย่างลนลาน เมื่อเธอเห็นบอยล์เหลือบไปมองที่หัวหอม และผักชีที่เธอหยิบออก “ฉันไม่ใช่พวกเลือกกินหรอกนะ!”

เธอไม่ใช่ผู้หญิงเลือกมาก

เชอรีชไม่ต้องการดูจู้จี้จุกจิกต่อหน้าเขา ถ้าเธอดูเหมือนดูแลยาก เขาอาจจะไม่รักเธอ

เขาดูเหมือนจะชอบผู้หญิงที่ฉลาด และใจดีอย่างเลล่า

เชอรีชพยายามจะเริ่มบทสนทนา ในขณะที่กำลังกินบะหมี่ของเธอ “บอยล์ คุณสนิทกับเลล่าหรือเปล่า?”

“นิดหน่อย”

"... โอ้" นี่เขากำลังจะบอกว่าพวกเขาสนิทกันใช่ไหม?

บะหมี่นั้นอร่อย แต่เธอค่อย ๆ สูญเสียความอยากอาหารไป ในขณะที่เธอกินพวกมัน

บอยล์เหลือบไปมองที่บะหมี่ที่กินไม่หมดของเธอ “คุณอิ่มแล้วเหรอ?”

เชอรีชไม่ต้องการทิ้งอาหาร ดังนั้นเธอจึงบังคับตัวเองให้กินบะหมี่จนหมดชาม

ตลอดเวลาบอยล์เงียบและห่างเหิน เขาไม่คุยกับเชอรีช เว้นแต่เธอจะชวนคุย