บทที่ 797 การปรากฏตัวของเธออบอุ่นหัวใจเขา

ตั้งแต่ยังเด็ก เมื่อใดก็ตามที่เชอรีชสะดุดล้ม และมีรอยถลอก พ่อ แม่ และปู่ของเธอจะเป่าแผลของเธอเพื่อบรรเทาความเจ็บปวดของเธอ ทุกคนชอบเธอยกเว้นบอยล์

ยิ่งเธอคิดเกี่ยวกับมันเธอก็ยิ่งรู้สึกแย่

เมื่อบอยล์เห็นดวงตาที่แดงก่ำของเธอ เขาคิดว่าเธอกำลังจะร้องไห้ออกมาด้วยความเจ็บปวด เขารีบกอดเธอ และก้มศีรษะลงเพื่อเป่าหน้าผากของเธอเบา ๆ “ยังเจ็บอยู่ไหม?”

“จูบหน้าผากฉัน” เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ จับแขนเสื้อของเขา ในขณะพูดแบบนั้นอย่างเปิดเผย เธอทำท่าทางยั่วยวนใส่เขา และด้วยสายตาที่เปื้อนไปด้วยน้ำตาของเธอ หัวใจของเขาก็ละลายทันที ในขณะที่เขาไม่สามารถทำตัวเย็นชากับเธอได้อีกต่อไป

บอยล์ก้มหน้าลง และจุมพิตที่หน้าผากของเธอ

"อีกที"

บอยล์พูดไม่ออก

ความจริงที่ว่าคนเรานั้นโลภมากตอนที่เมา เขาเห็นมันก็วันนี้

เขารู้ว่าถ้าเขาไม่ทำตามที่เธอพูด เธอก็จะส่งเสียงดังน่ารำคาญในอ้อมกอดของเขาต่อ และทรมานเขาด้วยการถูเนื้อถูตัวของเธอกับเขาอย่างต่อเนื่อง จนกว่าเขาจะทนไม่ไหวอีกต่อไป!

เขาก้มศีรษะลง และจูบหน้าผากสวยของเธออีกครั้ง

“ตอนนี้คุณเป็นเด็กดีได้หรือยัง?”

แขนของเธอโอบอยู่รอบคอของเขา เธอยิ้มอย่างน่ารัก และอ่อนหวานบนใบหน้าของเธอ เธอพูดอ้อแอ้ “บอยล์ ฉันเป็นเด็กดี คุณไม่ดุร้ายกับฉันได้ไหม?”

บอยล์บิดผ้าขนหนูร้อน ในขณะที่เขาตอบคำพูดของเธออย่างเมินเฉย “ส่งมือของคุณมา”

เด็กหญิงตัวน้อยยื่นมืออันงดงามของเธอออกไปให้เขาอย่างเชื่อฟัง หัวใจของเขาอ่อนลงเมื่อเขาเห็นใบหน้าที่ไร้เดียงสาของเธอ

เขาเช็ดมือของเธอด้วยผ้าขนหนูร้อนก่อนที่จะจุ่มมันในอ่างน้ำร้อน หลังจากบิดผ้าขนหนูแล้ว จากนั้นเขาก็เช็ดหน้าของเธอ

เชอรีชโอบแขนของเธอรอบตัวเขา และซุกตัวในอ้อมกอดของเขา “อย่าเรียกฉันว่าเชอรีชอีก” เธอพึมพำด้วยท่าทีเย้ายวน

บอยล์มองไปที่เธอในขณะที่ไตร่ตรองคำพูดของเธอ “งั้นจะให้ผมเรียกคุณว่าอะไร?”

สาวน้อยขมวดคิ้ว และครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ครอบครัวของฉันเรียกฉันว่าเจลลี่ บีน ดังนั้นคุณเรียกฉันด้วยชื่อเล่นนั้นไม่ได้ เพื่อนของฉันเรียกฉันว่าเชอแต่คุณต่างจากพวกเขา”

พวกเขากำลังนั่งอยู่บนพื้น และท่าทางที่น่ารักของเธอทำให้ใจเขาละลาย ความรักที่เขามีต่อเธอมันเอ่อล้นออกมา ในขณะที่เขาไม่สามารถเก็บมันไว้ได้อีกต่อไป

เขายกมือขึ้น และสอดมือเข้าไปในผมที่ยุ่งเหยิงของเธอด้านหลังใบหูของเธอ เขาถามด้วยน้ำเสียงทุ้มลึกว่า “ผมต่างจากพวกเขาอย่างไร?”

“ฉันชอบคุณ คุณคือคนพิเศษสำหรับฉัน”

คำสารภาพที่เอาแต่ใจ และดื้อรั้นของเธอทำให้บอยล์ระเบิดเสียงหัวเราะออกมา

เชอรีชปัดนิ้วเรียวยาวของเธอกับริมฝีปากที่ยิ้มแย้มของเขา “คุณดูดีตอนที่คุณยิ้ม บอยล์ คุณควรยิ้มมากกว่านี้ ตกลงไหม?”

เขามักจะทำหน้าจริงจังทุกที่ที่เขาไป และเป็นการยากที่จะเข้าใจอารมณ์ของเขา เมื่อเปรียบเทียบกับพ่อของเธอ

บอยล์จับมือเธอ และดึงมันออกจากริมฝีปากของเขา ดวงตาของเขาดูอ่อนโยนและแสดงถึงความรัก เขาเตือนเธอ “คุณไม่ควรแตะต้องตัวแบบนั้นผม คุณไม่รู้หรือว่าผู้หญิงต้องสงวนตัว และต้องอยู่ห่างจากผู้ชาย?”

“ฉันจะสงวนตัวไปทำไม? ยังไงฉันก็ไม่สามารถเอาชนะใจคุณได้อยู่แล้ว”

บอยล์ไม่รู้จะตอบอย่างไร เธอค่อนข้างมีไหวพริบแม้ว่าเธอจะเมา เขาไม่สามารถเอาชนะข้อโต้แย้งของเธอได้

บอยล์ก้มศีรษะลง และวางหน้าผากของเขาบนเธอ เขามองไปที่ใบหน้าที่น่ารักของเธออย่างตั้งใจ และขอโทษเธออย่างจริงใจ “ผมไม่ควรรังแกคุณในวันนั้น”

การกระทำอย่างกะทันหันของเขาในห้องสมุดในวันนั้นคงทำให้เธอตกใจ

"ทั้งหมดเป็นความผิดของคุณ"

"ใช่ มันเป็นความผิดของผม ผมเป็นคนไม่ดี” บอยล์ยอมทำตามเธอ น้ำเสียงแหบแห้งของเขาเต็มไปด้วยความอ่อนโยน

“การลงโทษของคุณคือคุณต้องจูบฉันอีกครั้ง ครั้งนี้ฉันอยากได้จูบที่อ่อนโยน”

เด็กหญิงตัวน้อยยกคางของเธอเข้าหาเขา รอให้เขาจูบเธอ

บอยล์ไม่ได้ปฏิเสธเธอในครั้งนี้ เขาใช้นิ้วลูบไล้เส้นผมของเธอก่อนจะประสานมือผ่านผมด้านหลังศีรษะของเธอ และจูบริมฝีปากที่นุ่มนวล และอ่อนโยนของเธอที่ยังคงมีกลิ่นแอลกอฮอล์หลงเหลืออยู่