บทที่ 804 หึงโดยไม่มีเหตุผล

เลล่าหันกลับไปมองบอยล์ด้วยสายตาที่อบอุ่น และอ่อนโยน เธอพูดด้วยรอยยิ้มว่า "บอยล์ ดูซิว่าฮานส์ห่วงใยแฟนของเขามากแค่ไหน คุณควรเรียนรู้จากเขานะ"

เมื่อเชอรีชได้ยินสิ่งที่เธอพูด มันก็ทำให้เธอกลืนอาหารไม่ลง

ตอนนี้พวกเขาคบกันอยู่จริง ๆ

เมื่อคิดถึงเรื่องนั้น เชอรีชก็ไม่อยากกินอะไรอีก เธอจึงวางช้อนลง และบอกกับฮานส์ว่า "ฉันอิ่มแล้ว และจำได้ว่าวิทนีย์กำลังตามหาฉันอยู่ ฉันขอตัวก่อน"

“แต่คุณแทบไม่ได้กินอะไรเลยนะ คุณจะไม่รู้สึกหิวระหว่างเรียนคาบบ่ายเหรอ? คุณอยากให้ผมเอาอะไรไปให้คุณกินทีหลังไหม?”

“ไม่จำเป็น ฉันไม่หิวจริง ๆ”

เชอรีชดูเหมือนเธอพยายามจะหนี ในขณะที่เธอวิ่งออกจากโรงอาหาร

…

สาว ๆ ในห้องของเธอกำลังคุยกันเรื่องคืนวันศุกร์ว่าพวกเธอจะไปเที่ยวที่ไหนในสุดสัปดาห์นี้ดี

อย่างไรก็ตาม เชอรีชกำลังนอนอยู่บนเตียงอย่างไร้ชีวิตชีวา และดูเหมือนไม่มีแรงจูงใจที่จะทำอะไรเลย

ดูเหมือนหลังจากวิทนีย์เริ่มออกเดท เธอก็เริ่มลืมเพื่อนสนิทของเธอบ่อยขึ้น

ดังนั้นวันหยุดสุดสัปดาห์ของเธอจะยิ่งน่าเบื่อมากขึ้นไปอีก

นาตาลีถาม "เฮ้ เชอรีช สุดสัปดาห์นี้เธออยากไปเที่ยวกับพวกเราไหม?"

จอยหัวเราะเบา ๆ และพูดว่า "เชอรีชไม่ไปเที่ยวกับพวกเราหรอก ตอนนี้เธอมีฮานส์อยู่แล้ว ดังนั้นเธอยังอยากจะใช้เวลากับพวกเราทำไมอีกล่ะ?"

แมนดี้เสริม "โอ้ เดี๋ยวก่อน เธอคิดว่าหนุ่ม ๆ ที่เราจะเจอในงานปาร์ตี้จะมองเธอเหรอ ถ้าเราพาเชอรีชไปด้วย? พวกเขาจะน้ำลายหกเมื่อมีโอกาสขอเฟสบุ๊กของเชอรีช อะไรทำให้เธอคิดว่าเธอจะยังมีโอกาส?”

ในขณะที่นาตาลีกินเนื้อแดดเดียว เธอบอกเชอรีชทันทีหลังจากได้ยินแบบนั้น "ฉันคิดว่าเธอไม่มากับพวกเราจะดีกว่านะ เชอรีช ไปเดทกับฮานส์ให้สนุกเถอะนะ"

เชอรีชดึงผ้าห่มคลุมตัวเองด้วยความหงุดหงิด

โทรศัพท์ของเธอดังขึ้น เธอจึงรับสาย

มันมาจากวิทนีย์ “เฮ้ เชอรีช พรุ่งนี้ไปเที่ยวบาร์กัน!”

เชอรีชเยาะเย้ย และพูดว่า "เธอไม่ได้ยุ่งอยู่กับการออกเดทหรอกเหรอ? ทำไมเธอยังมีเวลาให้ฉันอยู่อีกล่ะ?"

“โว้ว แรงมาก เพื่อน เธอกลายเป็นคนบ้าไปแล้วจริง ๆ หลังจากที่เสียบอยล์ไป!”

“เธอนั่นแหละบ้า! ฉันไม่ไป!”

เธอวางแผนที่จะนอนตลอดวันหยุดสุดสัปดาห์ในห้องของเธอเพื่อทำให้จิตใจปลอดโปร่ง

วิทนีย์เยาะเย้ย และหยอกล้อ “เธอแน่ใจนะว่าเธอจะไม่มาจริง ๆ? เพื่อน ฉันเตรียมเซอร์ไพรส์ให้เธอด้วยนะ!”

คำพูดของวิทนีย์กระตุ้นความอยากรู้ของเชอรีชได้สำเร็จ เธอถาม "เซอร์ไพรส์อะไร?"

วิทนีย์ตอกกลับเธอ “มากับฉันหน่อยได้ไหม? แค่คิดว่ามาเป็นเพื่อนฉัน อีกอย่างมันไม่มีความหมายถ้าเธอจะขังตัวเองอยู่ในห้องคนเดียว เธอไม่สนใจจะเจอแฟนฉันหน่อยหรือ?"

เชอรีชยังคงนิ่งเงียบ

เมื่อสังเกตเห็นความเงียบของเธอ วิทนีย์ก็พูดกระตุ้นเธอต่อ “เธอเป็นเพื่อนสนิทของฉันใช่ไหม? ถ้าเธอเป็น เธอก็ต้องมาเพื่อฉัน เธอไม่กังวลว่าฉันจะถูกเขานอกใจงั้นเหรอ?”

“ถ้าเธอกลัวว่าเขาจะนอกใจเธอ ทำไมเธอยังคบกับเขาอีกล่ะ? เธอมันผู้หญิงใจง่าย เธอรู้ไหม

“เธอจะมาหรือไม่มา?”

“ก็ได้ เพราะเธอจริงใจมาก ฉันก็จะยอมตามไปด้วยอย่างไม่เต็มใจ”

…

บอยล์ได้รับโทรศัพท์จากฮันท์ลีย์ ในขณะที่เขาอยู่ที่สำนักงานกฎหมายของเขา

“พรุ่งนี้นายไม่ได้ทำอะไร ใช่ไหม?”

“ฉันต้องติดตามคดีล่าสุดที่สำนักงานกฎหมายในวันพรุ่งนี้”

นับตั้งแต่เหตุการณ์นั้นเป็นไวรัล ธุรกิจของสำนักงานกฎหมายเอิร์นเนสก็เฟื่องฟู เนื่องจากลูกค้ามาที่นี่เพราะบอยล์

ฮันท์ลีย์ตอบอย่างตัดสิน "โอ้ พระเจ้า นายไม่กลัวทำงานหนักจนตายบ้างเหรอ วันเสาร์นายก็ยังทำงานอีก? นายรู้หรือไม่ว่าคนทำงานปกติ เขาทำงานตั้งแต่ 9.00 น. ถึง 21.00 น. หกวันต่อสัปดาห์? ดูนายสิ นายทำงานยี่สิบสี่ชั่วโมงต่อวัน เจ็ดวันต่อสัปดาห์ ไม่เอาน่า แม้ว่านายจะเป็นเครื่องจักร นายก็ยังต้องหยุดพักเพื่อเติมพลังบ้าง”

“ฉันมีวิธีพักผ่อนของฉัน”

ฮันท์ลีย์พูดไม่ออกกับคำตอบของเขา

ฮันท์ลีย์ยืนกราน และพูดว่า "ฉัน... เมื่อเร็ว ๆ นี้ฉันเพิ่งเริ่มออกเดท และแฟนของฉันกับฉันจะไปเที่ยวในวันพรุ่งนี้ นายกับเฮกเตอร์มาด้วยก็ได้ คนยิ่งเยอะยิ่งสนุกใช่ไหม?"

บอยล์ตอบทันทีว่า "ฉันกับเฮกเตอร์จะไม่ไปเป็นก้างขวางคอของนายหรอก"

“เปล่า ฉันหมายถึง แฟนฉันชวนผู้หญิงมาด้วยสองสามคน ดังนั้นบางทีนายกับเฮกเตอร์อาจจะเจอคนที่นายทั้งคู่ชอบ”

บอยล์ปฏิเสธทันที “ฉันไม่สนใจ”

ตอนนี้ฮันท์ลีย์ถูกบังคับให้เปิดเผยแผนการของเขา ดังนั้นเขาจึงพูดทันทีว่า "ดูเหมือน เชอรีชก็จะมาด้วย"