บทที่ 826 รองานเลี้ยงแต่งงาน

เนื่องจากเชอรีชบาดเจ็บ เธอจึงเรียนตามหลังเพื่อน

แม้ว่าแมนดี้จะสอนและให้เชอรีชยืมการบ้าน แต่เธอก็ไม่เข้าใจงานวิชาภาษาอังกฤษหรือทฤษฎีมาร์กซิสต์ เพราะเธอต้องจำทุกอย่างทีละคำ แต่งานครั้งนี้เป็นวิชาคณิตศาสตร์ขั้นสูง เธอไม่เข้าใจสักอย่าง แม้ว่าจะอ่านตัวหนังสือเป็นเวลานาน

ปกติแล้วเธอจะอู้งานวิชาคณิตศาสตร์ขั้นสูงในคาบเรียน เธอเรียนไม่ทันหลังจากที่โดดเรียนมาหลายคาบเพราะเธอฉลาด

เธอมองโจทย์วิชาคณิตศาสตร์แล้วเกาศีรษะ

โอ้ ไม่นะ ถ้าเธอยังเป็นแบบนี้ ต้องได้สอบปลายภาคตกแน่

เธอไม่อยากกลับไปเรียนหรือสอบใหม่ เพราะมันเป็นเรื่องน่าอายและทำให้เธอเสียเวลา

บอยล์กำลังดูตลาดหุ้นในแล็บท็อป และทำงานวิชาคณิตศาสตร์ของเขาในโน๊ตบุ๊คที่อยู่ในมือ มันดูเป็นวิชาคณิตศาสตร์ที่ซับซ้อน

เธอขยับเข้าไปดูใกล้ ๆ ก่อนจะมองดูตลาดหุ้นในแล็บท็อปของเขาแล้วถาม "นี่ บอยล์ คุณทำเงินจากตลาดหุ้นได้ตลอด เพราะเก่งวิชาคณิตศาสตร์เหรอ?"

"พื้นฐานของตลาดหุ้นก็มาจากคณิตศาสตร์ขั้นสูงนั่นแหละ แต่ก็ไม่ใช่ทั้งหมดหรอก ถ้าผมใช้คณิตศาสตร์ขั้นสูงมาช่วยเรื่องการลงทุนในตลาดหุ้น มีโอกาสสูงที่ผมจะทำกำไรได้ ตลาดหุ้นขึ้นอยู่กับความรู้และโชคเล็กน้อย แต่คนส่วนใหญ่ในตลาดหุ้นก็พึ่งโชคกันทั้งนั้น"

เชอรีชยิ้มกว้างและบอกเขา "ในเมื่อคุณเก่งวิชาคณิต...งั้นช่วยแบ่งเศษเวลาอันมีค่าในการทำงานของคุณ มาให้ฉันสักชั่วโมงได้ไหม?"

บอยล์เลิกคิ้วก่อนจะเดินเข้าไปหา และวางแขนเรียวบนหลังเก้าอี้ของเธอ เขาก้มลงมองโจทย์วิชาคณิตศาสตร์ของเธอแล้วถาม " คุณไม่รู้ทฤษฎีการทำปัญหานี้ หรือแก้ปัญหาเฉพาะไม่ได้ล่ะ?"

เชอรีชหัวเราะแปลก ๆ เธอกัดปากกาอย่างอึดอัดแล้วตอบ "ทุกอย่างเลย"

บอยล์ถูคิ้ว เขานั่งลงแล้วหยิบปากกามาจากเธอ เขาไฮไลท์ตรงจุดหลัก และเขียนวิธีคิดลงไปก่อนจะถามเธอ "จำวิธีคิดได้หรือเปล่า?"

"จำได้แล้ว"

"งั้นมาดูโจทย์ข้อต่อไปกัน คุณต้องแทนค่าตรีโกณมิติไว้บน..."

บอยล์สอนเธอเหมือนอาจารย์ เขาทำให้ทุกอย่างนั้นเข้าใจง่าย เชอรีชเป็นคนฉลาดจึงใช้เวลาไม่นานที่เธอจะเข้าใจโจทย์นี้

"บอยล์ คุณอธิบายเข้าใจง่ายกว่าอาจารย์สอนวิชาคณิตศาสตร์ของฉันอีก ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าทำไมคุณถึงได้สอนในมหาวิทยาลัย"

บอยล์ส่งยิ้มอบอุ่นให้เธอ ก่อนจะลูบศีรษะเธอ "รีบทำการบ้านให้เสร็จเถอะ เลิกเล่นได้แล้ว"

เชอรีชใช้เวลาตลอดทั้งบ่ายทำการบ้านและจำคำศัพท์ภาษาอังกฤษ เธอทำได้ดีมาก

หลังจากผ่านไปประมาณสองสัปดาห์ รอยแผลน้ำร้อนลวกที่ต้นขาของเชอรีชก็หายดีแล้ว โชคดีที่ระบบการเผาผลาญในร่างกายของเธอทำงานเร็ว แผลที่ต้นขาของเธอจึงมองไม่ค่อยเห็น ถึงแม้จะทิ้งรอยแผลเป็นไว้หลังจากเกิดอุบัติเหตุ แต่ก็ใช้เวลาไม่นาน ที่ผิวของเธอจะกลับมาขาวเนียนเหมือนเมื่อก่อน

เชอรีชกลับมาเข้าเรียนหลังจากที่หายดีแล้ว

วิชาแรกของวันนี้เป็นวิชาคณิตศาสตร์ขั้นสูง และอาจารย์ก็เป็นหนึ่งในอาจารย์ที่สอนพิเศษของพวกเขา

อาจารย์สอนพิเศษเรียกเชอรีชหลังจากหมดคาบเรียน "นี่ เชอรีช รอเดี๋ยวนะ ฉันมีอะไรจะบอกเธอ"

หลังจากเก็บของเสร็จเธอก็รีบเข้ามาถาม "มีอะไรหรือเปล่าคะ? ฉันส่งงานให้คุณไปแล้วนะคะ"

อาจารย์หัวเราะ "ฉันไม่ได้จะคุยเรื่องงานหรอก"

"แล้ว...?"

"เธอเป็นแฟนบอยล์จริง ๆ เหรอ?"

อาจารย์ดูปฏิกิริยาของเชอรีชด้วยแววตาขี้เล่นแล้วพึมพำ "เธอนี่แสบจริง ๆ แม้แต่เลล่าก็ยังไม่ได้เขาเลย! เธอนี่ร้ายนะ!"

อาจารย์ชมและยกนิ้วโป้งให้เธอ

เชอรีชหน้าแดง เธอลูบคอแล้วสงสัยว่าการคบกับบอยล์นั้น มันเป็นเรื่องใหญ่ขนาดนั้นเลยเหรอ?

แม้แต่อาจารย์ก็ยังประทับใจเธอเลย

เธอพูดอย่างถ่อมตัว "ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกค่ะ หนูอาจแค่โชคดีก็ได้"