บทที่ 836 เจลลี่ บีนสารภาพผิด

เฮเลนชวนเวอเรียนออกไปเที่ยวในเมืองกับเธอเมื่อเชอรีชสอบปลายภาคของเสร็จแล้ว เธอจะได้ไปเยี่ยมเชอรีชที่โรงเรียน และจะได้พาเธอกลับบ้านที่นอร์ท ซิตี้ด้วย

เมื่อเวอเรียนมาถึงชั้นล่างของหอพักหญิง เชอรีชไม่รับสายของเวอเรียน แม้ว่าเวอเรียนจะโทรหาเธอหลายครั้งแล้วก็ตาม

ดังนั้นเวอเรียนจึงตัดสินใจเข้าไปในหอพัก เธอถามเจ้าหน้าที่คุมหอพัก “สวัสดีค่ะ ฉันเป็นแม่ของเชอรีช ฟัดด์ เธออยู่ปีหนึ่ง เรียนอยู่หลักสูตรภาษาอังกฤษ ฉันเข้าไปเยี่ยมเธอในหอพักได้ไหมคะ?”

เมื่อเจ้าหน้าที่คุมหอพักเห็นว่าเวอเรียนแต่งตัวดีเพียงใด เธอจึงพูดว่า "ได้ค่ะ แค่ลงทะเบียนชื่อของคุณที่นี่"

หลังจากที่เวอเรียนเซ็นชื่อของเธอแล้ว เธอก็ตรงไปที่ห้องของเชอรีชเพื่อตามหาเธอ

ประตูเปิดอยู่และมีคนอยู่ในห้อง ดังนั้นเวอเรียนจึงเคาะประตูอย่างสุภาพ

นาตาลีกำลังยุ่งอยู่กับการเก็บของ และเตรียมตัวจะกลับบ้าน เมื่อเธอสังเกตเห็นผู้หญิงสวยคนหนึ่งยืนอยู่ข้างประตูตอนที่เธอหันไป เธอคิดว่าผู้หญิงคนนั้นหน้าตาคุ้น ๆ แต่ก็จำไม่ได้ว่าเธอเคยพบเธอที่ไหนมาก่อน

"คุณคือ?"

เวอเรียนยิ้ม และพูดว่า “ฉันเป็นแม่ของเชอรีช ดูเหมือนฉันจะติดต่อเธอไม่ได้ ดังนั้นฉันก็เลยตัดสินใจจะรอเธออยู่ที่ห้องของเธอ หนูเป็นรูมเมทของเธอใช่ไหม?”

ตอนนั้นเองที่นาตาลีรู้ว่าทำไมเธอคุ้นหน้าเวอเรียนมาก เธอเคยเจอกับพ่อแม่ของ เชอรีชในวันปฐมนิเทศของโรงเรียน

“หนูเป็นรูมเมทของเธอ แต่… คุณไม่รู้หรือว่าเชอรีชไม่ได้อยู่ที่ห้องนี้แล้ว?” นาตาลีถาม

เวอเรียนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เธอถาม "เธอไม่ได้บอกฉันเลยว่าเธอไม่ได้อยู่ในห้องนี้แล้ว แล้วเธออยู่ที่ไหน?"

ไม่น่าจะเป็นไปได้ที่ฮีลตันจะให้เธอไปพักที่อพาร์ตเมนต์ เพราะถ้าเขาทำแบบนั้น เขาจะต้องบอกเวอเรียน ไม่มีทางที่เธอจะไม่รู้เรื่อง

นาตาลีพูดหยอก “ก็เชอรีชไปอยู่กับแฟนของเธอ คุณไม่รู้เหรอคะ คุณป้า? หนูคิดว่าเธอบอกคุณแล้ว และได้รับอนุญาตจากครอบครัวของเธอก่อนจะย้ายไปอยู่กับแฟนของเธอ?”

แฟน?

เวอเรียนขมวดคิ้วหนักขึ้น

เชอรีชไปมีแฟนตั้งแต่เมื่อไหร่? ยิ่งไปกว่านั้น เธอย้ายไปอยู่กับแฟนของเธอด้วยงั้นเหรอ?

เวอเรียนรู้สึกสิ้นหวังอย่างหนัก หลังจากได้รับรู้ข่าวที่น่าตกใจจากเธอ

“ใช่ค่ะ คุณป้า โอ้ ไม่นะ หนูพูดอะไรผิดไปหรือเปล่า?” นาตาลีแสร้งทำเป็นเอามือปิดปาก

เวอเรียนตอบ "ไม่จ๊ะ ขอบคุณมาก ฉันมีเรื่องที่ต้องทำ ฉันขอตัวก่อนนะ"

“ดูแลตัวเองดี ๆ นะคะ คุณป้า”

นาตาลีมีสีหน้าพอใจ ในขณะที่มองเวอเรียนเดินจากไป

แม้ว่าเชอรีชจะใจกล้า แต่เธอก็ควรจะกลัวพ่อแม่ของเธออย่างมากในตอนนี้ใช่ไหม?

'อืม ฉันจะปล่อยให้พ่อแม่ของเธอสอนเธอว่าเธอควรจะประพฤติตัวอย่างไร'

…

เวอรียนได้รับสายจากเชอรีช หลังจากที่เธอออกมาจากหอพัก

“เฮ้ มอนตี้ ก่อนหน้านี้โรงอาหารเสียงดังมาก หนูก็เลยไม่ได้รับสายแม่ แม่โทรมาหาหนู เพราะคิดถึงหนูเหรอ?”

เวอเรียนไม่สามารถทำให้ตัวเองมีความสุขได้ แม้จะได้ยินเสียงที่ร่าเริง และไร้เดียงสาของลูกสาวของเธอ เธอพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “แม่อยู่ในเมือง เจลลี่ บีนตอนนี้แม่อยู่ที่หอพักของลูก มาหาแม่หน่อย”

เชอรีชตื่นตัวทันที ในขณะที่หัวใจของเธอเต้นอย่างรุนแรง

โอ้ ไม่ มอนตี้รู้แล้วเหรอว่าเธอย้ายไปอยู่กับแฟนของเธอ?

เชอรีชพุ่งตรงกลับไปที่หอพักของเธอ โดยที่ยังทานกลางวันยังไม่เสร็จ ในขณะที่ถือกระเป๋าเป้ของเธอ

เชอรีชเห็นมอนตี้ทันที เมื่อเธอเกือบจะถึงหอพักของเธอ “มอนตี้!”

เชอรีชวิ่งเข้าไป เธอพูดในขณะที่พยายามหายใจ “มอนตี้ ทำไมแม่ไม่บอกหนูก่อนว่าแม่จะมาหา?”

เวอเรียนพูด ในขณะที่มองท่าทางเหนื่อยหอบของเชอรีช “ถ้าแม่บอกลูกก่อน แม่เชื่อว่าแม่คงจะไม่รู้เรื่องที่ลูกมีแฟน และตอนนี้ลูกยังกล้าที่จะย้ายไปอยู่กับแฟนด้วย ใช่ไหม?”

หน้าของเชอรีชซีดทันที เธอพูดไม่ออก

“พูดมาเดี๋ยวนี้เจลลี่ บีน ยังมีความลับอะไรอีกไหมที่ลูกกำลังปิดบังแม่กับพ่อของลูก?”

เชอรีชโบกมือเล็ก ๆ ของเธอทันที ในขณะที่ส่ายหัวอย่างแรง เธอพูดว่า “ไม่มีอะไรอีกแล้ว หนูสาบาน!”