บทที่ 855 โชคชะตานำพาให้พบกัน

บอยล์เริ่มใช้ชีวิตโดยเปล่าประโยชน์

ขวดเหล้าหลายขวดเกลื่อนกลาดบนพื้น ในคอนโดกรีนทาวน์

เขาไม่รับสายของเลล่า และไม่ตอบรับเมื่อมีคนมาเคาะประตู

บอยล์ดื่มจนเมา เขานั่งลงบนพื้นและพิงโซฟา

เจ้าโบนี่เข้ามาหาเขา มันปีนขึ้นมาและเขย่าแขนเขาด้วยอุ้งเท้าทั้งสองข้าง

บอยล์ตื่นขึ้นมามองเจ้าโบนี่ ก่อนจะยิ้มแล้วลูบศีรษะมัน "อย่าเล่นสิ โบนี่"

"เมี้ยว"

เจ้าโบนี่ลากโทรศัพท์มาให้เขา โทรศัพท์ของเขายังคงดัง เขาเหลือบมองโทรศัพท์อย่างรวดเร็ว และเห็นว่าเลล่าโทรหาเขา

เขากดรับสาย

เลล่าบอกเขา "เปิดประตูนะบอยล์ ฉันอยู่หน้าห้องนาย"

เนื่องจากว่าเขาดื่มเหล้าเข้าไปเยอะ เขาเดินเซไปเปิดประตูด้วยความมึน

ประตูเปิดออก

เลล่าได้กลิ่นเหล้า

"บอยล์ ลอว์สัน นายไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อ แค่เพราะเลิกกับเชอรีชหรือไง?"

ช่วงนี้บอยล์ไม่ได้เข้าไปพบศาสตราจารย์ เลล่าถามฮันท์ลีย์เรื่องเขา เธอจึงรู้ว่าบอยล์ก็ไม่ได้เข้ามาที่สำนักงานกฎหมายและไม่รับคดีของลูกค้า

ตอนนี้เขากลายเป็นขี้เหล้าไร้ประโยชน์

ดูเหมือนว่าบอยล์จะไม่รู้สึกสะทกสะท้าน ตอนที่เลล่าถามเขาด้วยความโมโห เขาหันหลังกลับเข้าไปในห้อง

"เธอมาทำอะไรที่นี่?"

เลล่ากัดฟัน เธอมองบอยล์ที่ใช้ชีวิตอย่างเปล่าประโยชน์ เธอตำหนิเขา "ดูตัวเองสิ บอยล์ ดูสิว่าตอนนี้นายสกปรกแค่ไหน ตัวนายเหม็นเหล้าและไม่ได้โกนหนวดอีก นายเป็นขี้เหล้าสกปรกไปแล้ว! ทั้งหมดนี้เป็นเพราะ เชอรีช ฟัดด์ เหรอบอยล์ จะทิ้งอนาคตเพื่อเธอจริง ๆ เหรอ? นายกลายเป็นแบบนี้ได้ยังไง? นี่ไม่ใช่บอยล์ที่ฉันรู้จักเลย!"

บอยล์นั่งลงบนพรมและหัวเราะ "แล้วบอยล์ที่เธอรู้จักเป็นคนยังไงล่ะ?"

"บอยล์ที่ฉันรู้จักเป็นคนดุ เขามีความมุ่งมั่นที่จะทำให้ดีขึ้น เขาไม่เคยใช้ชีวิตโดยเปล่าประโยชน์ และทำตัวกระเซอะกระเซิงแบบนี้ เขาเป็นคนบ้างานและมีระเบียบในชีวิต เขาควรจะยืนอยู่ในศาลอย่างมีเกียรติ และต้องไม่ทิ้งชีวิตไปแบบนี้"

บอยล์กำลังจะหยิบขวดเหล้าขึ้นมาดื่ม เลล่าก็แย่งขวดเหล้ามาจากเขาแล้วขว้างลงบนพื้น ขวดเหล้าแตกกระจายและหกลงบนพื้น เศษแก้วปลิวมาบาดแก้มของบอยล์จนเลือดออก

แต่บอยล์ก็ไม่ได้รู้สึกอะไร เขามองพื้นที่สกปรกและพูดเสียงเรียบ "ฉันเคยคิดว่าเงินเป็นสิ่งที่ฉันต้องการในชีวิต แต่ตอนนี้ฉันก็ได้รู้หลังจากเสียเธอไป เงินพวกนั้นไม่ได้มีความหมายอะไรกับฉันเลย"

เลล่ารู้สึกปวดใจ เธอมองเขาและพูดเสียงเข้ม "แต่นายกับเชอรีชก็เลิกกันแล้ว จะใช้ชีวิตที่เหลือหมกมุ่นอยู่กับความเสียใจงั้นเหรอ? ถ้าปล่อยเธอไปไม่ได้ งั้นก็ไปตามหาเธอสิ"

ไปตามหาเธอ? เขามีสิทธิ์อะไรที่จะไปให้เธอเห็นหน้าอีก?

เขาเป็นสาเหตุที่ทำให้เธอต้องเจ็บปวด

เขาไม่ได้อยู่กับเธอตอนที่เธอต้องการเขามากที่สุด เขาเลิกกับเธอและทำให้เธอแท้งโดยไม่ได้ตั้งใจ

บอยล์ไม่มีวันให้อภัยในสิ่งที่เขาทำ

ฮีลตันพูดถูก เขามันไร้ค่า เขาเป็นคนไร้ค่ามาโดยตลอด

เขาเลวพอ ๆ กับพ่อของเขา ที่เป็นคนลักพาตัวเธอไปตั้งแต่แรก

คนเลวอย่างเขายังคู่ควรกับเธออีกเหรอ?

เลล่านั่งลงแล้วมองเขา "บอยล์ ฉันไม่สนความเสียใจของเธอหรอกนะ ฉันอยากรู้ว่าเธอจะพยายามได้มากแค่ไหน เธอพยายามอย่างหนักเพื่อจะเข้ามาเรียนที่มหาวิทยาลัยแคพิทัล ซิตี้ เธอไม่ควรทิ้งโอกาสนี้ไปเพื่อความรัก พ่อยังพักเรื่องการเสนอชื่อไปเรียนที่อเมริกาของพวกเรา พ่อชื่นชมเธอมากนะ รู้หรือเปล่า"

เลล่าหยิบนามบัตรออกมาจากกระเป๋า แล้ววางลงบนโต๊ะ "นี่เป็นนามบัตรของพ่อฉัน ถ้าได้สติเมื่อไหร่ก็โทรหาพ่อได้ตลอดนะ เธอควรจะรีบบอกกับพ่อตอนที่ยังมีโอกาส ทุกคนต่างก็แย่งกันเพื่อมาแทนที่เธอนะ"

"ฉันเชื่อว่าเธอรู้ ว่าโอกาสนี้สำคัญกับเธอมากแค่ไหน บอยล์ มันเปลี่ยนชีวิตเธอได้เลยนะ"

เชอรีชเริ่มกลับมาเป็นปกติ

ต้องขอบคุณที่เธอเล่นเปียโน