บทที่ 864 ให้มันจบตรงนี้เถอะ บอยล์

รถเบนท์ลีย์สีดำขับไปบนถนน

แสงไฟส่องผ่านเข้ามาทางหน้าต่าง ตอนที่พวกเขาขับรถผ่าน

บอยล์ยิ้มแล้วถามเธอ "ทำไมจู่ ๆ ถึงได้กลับมาบ้านล่ะ? คุณจะกลับไปอเมริกาอยู่หรือเปล่า?"

เชอรีชไม่ได้มองเขา เธอจดจ่อกับถนนข้างหน้าและตอบ "ฉันอยากกลับมาก็แค่นั้น"

เป็นการบอกเขาว่าชีวิตของเธอไม่เกี่ยวกับเขา

"ฮันท์ลีย์กำลังจะแต่งงานกับวิทนีย์" บอยล์บอกเธอ

"ฉันรู้แล้ว"

บอยล์พูดต่อ "ผมก็อยู่ที่อเมริกามาเจ็ดปี"

เชอรีชตอบ "ฉันรู้"

"ตอนนั้นผมกำลังเรียนปริญญาเอกที่ฮาวาร์ด"

"ฉันรู้"

"ผมคิดถึงคุณ"

"ฉันรู้… ฉันไม่รู้หรอก"

เชอรีชกัดลิ้น

ตอนนั้นเธอเพิ่งรู้ว่าตกหลุมพรางเขา

เธอเคยเล่นเกมแบบนี้กับวิทนีย์ตอนที่ยังเรียนมัธยมปลาย เกมนี้จะให้คนต่อต้านพวกเขา ปกติเกมนี้จะถามคำถามง่าย ๆ ก่อนจะจับเหยื่อตอนที่ไม่ทันระวังตัว ด้วยคำถามอื่นที่ไม่เกี่ยวกัน แค่จะทำให้ขายหน้า

ปกติแล้วคำถามสุดท้ายจะเป็นแบบ 'เธอเป็นหมู' และคนนั้นจะตอบว่า 'ใช่' หรือ 'ฉันรู้' โดยสัญชาติญาณ

เธอไม่เคยเล่นเกมแพ้เลยสักครั้ง เพราะสมองเธอทำงานเร็ว

ก่อนหน้านี้เธอไม่ได้สนใจ เพราะคนที่นั่งข้างเธอคือบอยล์ คนที่เธอไม่ได้เจอมาเจ็ดปีแล้ว

สมองของเธอดูเหมือนจะเสียการควบคุมไปเอง

ดวงตาของบอยล์เข้มขึ้น เขาถามเธอเสียงทุ้มต่ำ "รู้หรือเปล่าว่าผมคิดถึงคุณมากเลยนะ?"

เชอรีชหันมามองเขาทันที เธอสูดลมหายใจเข้าแล้วเยาะเย้ยเขา "แล้วถ้าฉันคิดถึงหรือไม่คิดถึงล่ะ? คุณต้องการอะไรจากฉัน? บอยล์ ให้ฉันเตือนอีกไหม ว่าเราเลิกกันมาเจ็ดปีแล้ว?"

การบอกว่าคิดถึงเธอนั้นมันไร้สาระ

เธอกลายเป็นผู้ใหญ่ขึ้นแล้วจริง ๆ แต่ผลกระทบที่เธอมีต่อเขา และการที่เขารักเธอมากแค่ไหนนั้น เขาอดไม่ได้ที่จะส่งความรู้สึกผ่านไปถึงเธอ

ความรักที่เขามีให้เธอนั้น มันฝังลึกอยู่ในใจของเขา

หลังจากคำพูดที่เธอบอกเขา พวกเขาก็อยู่ในความเงียบ

เขาไม่อยากทำให้เธอโกรธ

เมื่อรถเบนท์ลีย์สีดำกำลังจะถึงคฤหาสน์ตระกูลฟัดด์ เชอรีชก็พูดเสียงเย็นชา "ส่งฉันแค่ตรงนี้แหละ ฉันเดินไปเองได้"

เมื่อเห็นว่าบอยล์ยังไม่จอดรถ เธอก็พูดเสียงดุ "คุณก็รู้ว่าพ่อแม่ฉันเกลียดคุณ ฉันจะไม่ทำร้ายพ่อแม่เพื่อคุณอีก"

มันไม่คุ้มค่าหรอก

คำว่า 'เกลียด' ที่เธอพูดออกมานั้น ฟังดูเย็นชาและไร้หัวใจ

สายตาของเธอก็เย็นชาเช่นกัน

บอยล์จอดรถ