บทที่ 867 เขาป่วย และเธอเป็นยาของเขา

เชอรีชก้มลงมองโบนี่ที่อยู่ข้างข้อเท้าของเธอ เธอย่อตัวลง และเอากรงเล็บของมันออกอย่างใจเย็น เธอพูดว่า "โบนี่ ฉันต้องไปแล้ว คราวหน้าฉันจะมาหาแกใหม่ ตกลงไหม?"

บอยล์ซาบซึ้งเล็กน้อย เมื่อเขาได้ยินเธอพูดแบบนั้น

นี่หมายความว่าเธอจะกลับมาเยี่ยมเร็ว ๆ นี้งั้นหรือ?

อย่างไรก็ตาม บอยล์ไม่เคยทำอะไรที่เขาไม่มั่นใจ

ชายหนุ่มเดินเข้ามาหาเธอ และพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “โบนี่ก็คิดถึงคุณเหมือนกันในช่วงเจ็ดปีที่ผ่านมา”

เชอรีชเมินเฉยต่อเขา ขณะที่เธอลูบตัวอันอวบอ้วนนุ่มนวลของโบนี่ แล้วพูดว่า "แต่ตอนนี้ฉันจะต้องไปแล้ว"

แววตาซุกซนประกายไปทั่วดวงตาของบอยล์ เขาแนะนำ "ผมให้คุณยืมโบนี่สักสองสามวันเอาไหม"

ให้ยืมงั้นเหรอ?

เชอรีชรู้สึกไม่สบายใจอย่างยิ่งเมื่อได้ยินคำนั้น “ฉันเป็นคนเก็บโบนี่มาเลี้ยงตั้งแต่แรก ถ้าไม่ใช่เพราะฉันยืนกรานที่จะเก็บมันมา มันก็คงจะไม่ได้อยู่กับคุณในตอนนี้”

บอยล์ไม่ได้เถียง และเห็นด้วยกับเธอ "ใช่ ถูกของคุณ"

“โบนี่เป็นของฉันตั้งแต่แรกแล้ว แม้ว่าฉันจะอยากพามันกลับบ้านไปด้วย คุณก็ไม่มีสิทธิ์ห้ามฉัน”

"แน่นอน" บอยล์ยังคงเห็นด้วยกับเธอโดยไม่มีคำถาม

ขณะที่เชอรีชตกตะลึงไปครู่หนึ่ง โบนี่ก็ปีนขึ้นไปในอ้อมแขนของเธอแล้ว ในขณะที่เกาะติดอยู่กับเธอ

"เหมียว เหมียว"

เชอรีชทนไม่ได้ที่จะทิ้งแมวอันแสนน่ารัก และขี้อ้อนตัวนี้ไว้ข้างหลัง ดูเหมือนว่าโบนี่จะขี้ตื้อเหมือนกับเธอตอนที่เธอเคยคบกับบอยล์ เธอไม่ต้องการปฏิเสธโบนี่

เชอรีชอุ้มโบนี่ กระแอมและพูดว่า "ฉันจะพาโบนี่กลับบ้านด้วยสักสองสามวัน"

"เชิญเลยครับ" เขาเป็นคนใจกว้างมาก

…

เชอรีชเพิ่งรู้ว่าเธอตกหลุมพรางของบอยล์หลังจากเข้าไปในรถปอร์เช่ 911 สีแดงที่เพิ่งซ่อมเสร็จของเธอ และวางโบนี่ไว้บนที่นั่งผู้โดยสารด้านหน้า

ดูเหมือนว่าหลังจากพาโบนี่กลับบ้านแล้ว หมายความว่าเธอยังคงต้องเจอกับบอยล์อีกครั้ง เมื่อบอยล์ต้องการโบนี่คืนใช่ไหม?

เธอไม่สามารถคิดเรื่องนี้ได้ในขณะนี้ได้ เนื่องจากสิ่งที่เธอต้องการคือการได้ดูแลโบนี่ที่บ้านของเธอสองสามวัน

…

นอร์ท ซิตี้และเมืองหลวงต่างก็มีสาขาของเอ็มโอ กรุ๊ป

บอยล์ไปทำงานหลังจากที่เขาตั้งสาขาที่นอร์ท ซิตี้ เสร็จแล้ว

บริษัทสาขามีงานเยอะมาก เนื่องจากโปรเจคของต่างประเทศได้โอนมาที่บริษัทสาขาจำนวนมาก ทำให้มีงานของพวกเขาเพิ่มมากขึ้นที่นี่

หลังจากประชุมผู้บริหารนานกว่าสามชั่วโมง เพื่อหารือเกี่ยวกับกลยุทธ์ทางธุรกิจ บอยล์ก็ออกจากห้องประชุม

คาลัมพูด "เจ้านาย แขกกำลังรออยู่ในห้องพัก คือคุณคอลลิน เธอบอกกับพนักงานต้อนรับของเราว่าเธอเป็นเพื่อนของคุณ ดังนั้นเราจึงไม่ได้บอกให้เธอไป"

คุณคอลลิน

เห็นได้ชัดว่าบอยล์รู้ว่าใครมา

เขาได้ติดต่อกับเลล่าอยู่บ้างในช่วงเจ็ดปีที่ผ่านมา

บอยล์ผลักประตูกระจกเปิดออก และเข้าไปในห้องพัก เลล่ายืนขึ้นและทักทายเขาด้วยรอยยิ้ม

“ไม่เจอกันนานเลยนะ ท่านประธานลอว์สัน”

บอยล์หัวเราะเบา ๆ เขาพูดว่า “คุณมาที่นี่เพื่อล้อเลียนผม โดยเรียกผมว่าประธานลอว์สันงั้นเหรอ?”

เลล่าแต่งกายด้วยชุดทางการ หูของเธอเผยออกมาจากผมสั้นของเธอ เธอแต่งหน้าเบา ๆ และดูค่อนข้างสง่างาม