บทที่ 880 ฉันเคยชินกับการรังแกคนอ่อนแอ

เชอรีชหันกลับมา และมองไปที่นาตาลีที่เดินเข้ามาหาเธอจากทางด้านหลัง

"เธอต้องการอะไร?"

นาตาลียืนต่อหน้าเธอ และถาม “ทำไมเมื่อกี้นี้เธอถึงเมินฉัน?”

เชอรีชหัวเราะเบา ๆ และพูดว่า "ทำไมฉันต้องไปคุยกับคนที่เคยทำร้ายฉันด้วยล่ะ?"

สีหน้าของนาตาลีซีด ขณะที่เธอพูดว่า "ฉันไม่ได้ตั้งใจให้มันเกิดเรื่องแบบนั้นในตอนนั้น เธอทุบโทรศัพท์ของฉัน ฉันเลย..."

เชอรีชไม่มีอารมณ์จะฟังข้อแก้ตัวของเธอ เนื่องจากเธอคิดว่าข้อแก้ตัวนั้นมันน่ารำคาญ ด้วยเหตุนี้ เธอจึงรีบพูดตัดบทนาตาลีทันที “ถ้าเธอไม่ทำสารเลว เธอคิดว่าฉันจะทุบโทรศัพท์ของเธอไหมล่ะ?”

เชอรีชเติบโตขึ้นมาจาครอบครัวที่มีการศึกษาและสุภาพมาก และแทบไม่เคยใช้คำด่าใคร แต่ใช้คำว่าสารเลว เพื่ออธิบายกับนาตาลี

นาตาลีรู้สึกโกรธหลังจากถูกเรียกว่าสารเลว ดูเหมือนว่าเธอจะเปลี่ยนบุคลิกภาพอย่างสมบูรณ์แบบ เมื่อความรู้สึกผิดของเธอถูกแทนที่ด้วยความหน้าด้านด้วยความมั่นใจในทันที

“เธอเรียกใครว่า สารเลว เชอรีช?”

"เธอ"

“อย่าคิดแม้แต่ว่าเธอจะสามารถดูถูกใคร ๆ ก็ได้เพียงเพราะครอบครัวของเธอรวย”

เชอรีชตอบอย่างใจเย็น "มันไม่ใช่การดูถูก ฉันแค่พูดความจริง"

นาตาลีรู้สึกตัวสั่นเพราะความโกรธ และพูดออกมาว่า "โอ้ ได้โปรด เลิกทำเป็นว่าเธอเหนือกว่าคนอื่นเถอะ เธอคิดว่าโลกทั้งใบหมุนรอบตัวเธอจริง ๆ งั้นเหรอ?"

“ไม่ว่าฉันจะเย่อหยิ่งหรือไม่มันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับเธอ เพราะถึงฉันจะหยิ่ง ฉันก็จะไม่จงใจทำร้ายคนอื่น และจะไม่จงใจสร้างปัญหาให้ใคร ในทางกลับกัน เธอมันสารเลวไร้ยางอายที่จงใจสร้างปัญหา และทำร้ายคนอื่น ดังนั้นฉันมีสิทธิ์ที่จะเมินเธอ ชีวิตของเธอ และไม่ว่าเธอจะทำอะไรมันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับฉันเลย”

เชอรีชกำลังจะหันหลังกลับ และเดินจากไปหลังจากพูดแบบนั้นกับนาตาลี แต่นาตาลีคว้าข้อมือของเธอไว้ทันที

“เธอคิดจะดำเนินคดีกับฉันจริง ๆ งั้นเหรอ?”

เชอรีชจ้องเขม็งไปที่เธอ ดูเหมือนว่านาตาลีจะดูหวาดกลัวและตื่นตระหนก แต่เธอขาดความสำนึกผิดในสายตาของเธอ

เชอรีชดึงข้อมือของเธออย่างเย็นชา และพูดว่า “มันเรื่องของฉันว่าฉันอยากจะบอกเธอหรือไม่ นอกจากนี้ แม้ว่าฉันจะแจ้งให้เธอรู้เกี่ยวกับมัน มันก็จะต้องขึ้นศาลอยู่ดี"

“เธอฟ้องฉันไม่ได้ ฉันไม่ได้ตั้งใจ มันเป็นอุบัติเหตุ”

เชอรีชเริ่มหมดความอดทน ขณะที่เธอพูด "ฉันไม่ยอมรับคำขอโทษของเธอ"

เมื่อรู้ว่าไม่มีอะไรทำให้เชอรีชเปลี่ยนใจได้ นาตาลีก็เริ่มหุนหันพลันแล่น และต้องการจะเอื้อมมือไปตบหน้าของเชอรีช

แต่เชอรีชคว้าแขนของเธอก่อนจะเหวี่ยงมันออกไปด้านข้าง แล้วตบหน้าเธออย่างแรง

นาตาลีจับหน้าของเธอ ขณะที่มองไปที่เธออย่างโกรธจัด และพูดออกมาว่า “เธอกล้าตบฉันงั้นเหรอ!”

เธอไม่ใช่นาตาลีคนเดิมเมื่อเจ็ดปีที่แล้วอีกต่อไป และดูเหมือนว่าไม่มีใครคนไหนจะสามารถมารังแกเธอได้อีกต่อไป

แต่เชอรีชดูเหมือนจะไม่สะทกสะท้าน หลังจากตบหน้าเธอ เธอพูดออกมาอย่างชัดเจนว่า “เหมือนกับเมื่อเจ็ดปีก่อน ถ้าฉันกล้าตบหน้าเธอในตอนนั้น ฉันก็ยังกล้าตบหน้าเธอในตอนนี้ ฉันเตือนเธอแล้ว อย่ามายุ่งกับฉันอีก ก่อนที่ฉันจะดำเนินการทางกฎหมายกับเธอ เพราะฉันไม่แน่ใจตัวเองว่าเมื่อไหร่ฉันจะควบคุมตัวเองไม่ได้ และรู้สึกอยากจะแก้แค้นเธอจริง ๆ"

นาตาลีมองไปที่เชอรีชด้วยสายตาที่ไม่เป็นมิตรอย่างมาก

ขณะที่มองไปที่เชอรีช เธอก็พูดออกมาอย่างโกรธจัด "เธอมันนังงูพิษ เชอรีช เธอรู้ไหม? คนอื่นถูกหน้าตาที่บริสุทธิ์ และไร้เดียงสาของเธอหลอก! มันก็แค่อุบัติเหตุ เชอรีช เธอมีสิทธิ์อะไรมาตบฉัน?”

“สิทธิ์ ฉันมีสิทธิ์อะไรไปตบเธองั้นเหรอ? มาเริ่มกันที่เธอเป็นฆาตกร แกควรจะชดใช้ความผิดที่เธอก่อไว้ไม่ใช่เหรอ?”

นาตาลีพูดไม่ออก

นาตาลีเป็นฆาตกรที่ทำให้เธอแท้งในตอนนั้น

…

ขณะที่นาตาลีกำลังจะหันหลังกลับ และเดินจากไปหลังจากที่เชอรีชเดินจากไปแล้ว เธอก็สังเกตเห็นรองเท้าหนังคู่หนึ่ง ขณะที่เธอก้มศีรษะลง

เธอค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น รองเท้าจับคู่กับกางเกงยีนส์สีดำที่รีดอย่างดี

พวกมันถูกสวมใส่โดยชายที่ดูสง่างามมาก

นาตาลีเงยหน้าขึ้นมองตามสัญชาตญาณ และสังเกตเห็นใบหน้าที่หล่อเหลาของชายหนุ่มในทันที

“บอยล์ บอยล์ ลอว์สัน…”

ดูเหมือนว่าชายหนุ่มจะดูน่ากลัวอย่างมาก หลังจากที่พวกเขาไม่ได้เจอกันมากว่าเจ็ดปี

เธอได้ยินมาว่าบอยล์กลายเป็นประธานของบริษัทเอ็มโอ กรุ๊ป และเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ที่สุดของบริษัท

ดูเหมือนว่าชายหนุ่มจะมีมากกว่าคำว่าร่ำรวย

คำพูดไม่สามารถอธิบายสถานะ และอำนาจของบอยล์ในตอนนี้ได้

นาตาลีเริ่มร้องไห้อย่างหนัก เธอถามด้วยน้ำเสียงที่น่าสงสาร “คุณ… คุณได้ยินทุกอย่างก่อนหน้านี้หรือเปล่า?”

บอยล์มองไปที่เธออย่างเย็นชาอย่างเงียบ ๆ สายตาของเขารู้สึกเหมือนใบมีดคม

นาตาลีอธิบายอย่างลนลาน “เชอรีช เชอรีชใช้อำนาจของเธอในทางที่ผิด เธอตบฉัน…”

สีหน้าของบอยล์ดูเย็นชาอย่างน่ากลัว ขณะที่เขาอุทานว่า "ผมสอนให้เธอรังแกคนอ่อนแอ คุณรู้ไหม ผมคิดว่าการตบคุณจะทำให้มือเธอสกปรกเสียเปล่า ๆ"

นาตาลีตกใจ และจ้องเขาด้วยตาเบิกกว้าง

บอยล์กอดอก แล้วเดินผ่านนาตาลี เขาพูดออกมาโดยไม่หันกลับไปมองเธอ “อย่ามายุ่งกับเธออีก ไม่อย่างนั้นครั้งหน้าจะไม่ใช่แค่ตบอย่างเดียวแน่”

นาตาลีพูดไม่ออก

นาตาลีกลัวและโกรธในเวลาเดียวกัน เธอคิดในใจ 'พวกเขาไม่มีอะไรมากไปกว่าพวกแก็งค์อันธพาล! ช่างไร้เหตุผลจริง ๆ!'