บทที่ 886 จุดถ่านไฟเก่าของเขา

เมื่อคืนนี้เชอรีชหลับสนิท

การนอนพักผ่อนอย่างเพียงพอ ทำให้เธอรู้สึกดีขึ้นจากอาการเมาเรือ

เธอเอาผ้าห่มออกและกำลังจะลุกจากเตียงไปล้างหน้า เธอก็เห็นรองเท้าส้นเตี้ยวางไว้ข้างเตียง

มันเป็นรองเท้าส้นเตี้ยที่ทำมาจากหนัง ทำให้ใส่สบายและขนาดก็ใส่ได้พอดี

แต่ไม่เห็นรองเท้าส้นสูงของเธอ

เธอสงสัยและคิดว่าใครเป็นคนทำแบบนี้ แต่เธอก็ไม่อยากสืบหาและเดาเจตนาของเขาอีกแล้ว

เธอใส่รองเท้าแล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำ เธอได้ยินเสียงคนเคาะประตู

"เชอ ตื่นหรือยัง?"

วิทนีย์เรียกเธอ

เชอรีชเดินไปเปิดประตู

"เมื่อคืนฉันได้ยินว่าเธอเมาเรือ ฮันท์ลีย์กับฉันถูกแขกรั้งตัวไว้ เลยไม่ได้มาเยี่ยมเธอ แล้วเป็นไงบ้าง? ดีขึ้นหรือยัง?"

เชอรีชยิ้มกว้างแล้วบอกเธอ "สุขสันต์วันแต่งงานนะ เจ้าสาว"

"ชิ ทำไมอยู่ดี ๆ ก็มาทำสุภาพกับฉันล่ะ? สุขภาพของเธอสำคัญกว่าอย่างอื่นอีกนะ"

"ฉันไม่เป็นไร ตอนนี้ดีขึ้นแล้วล่ะ"

"งั้นล้างหน้าเสร็จแล้วก็ไปกินข้าวเช้ากันนะ วันนี้ฉันว่าง เราจะกลับไปที่ชายฝั่งคืนนี้"

"ได้เลย"

งานแต่งงานของฮันท์ลีย์กับวิทนีย์สิ้นสุดลงแล้ว

เชอรีชได้รับข้อความเตือนทันที หลังจากที่เธอกลับมาที่นอร์ท ซิตี้

มันเป็นข้อเสนองานจากการออกอากาศในเมือง มีการจัดงานเลี้ยง และพวกเขาก็เชิญเชอรีชไปเล่นเปียโนในงาน

เชอรีชไม่อยากไปเลย

แฮร์ริสันเกลี้ยกล่อมเธอ "นี่พี่ พี่จะเบื่อนะถ้าอยู่แต่ในบ้าน และปิดกั้นตัวเองจากโลกภายนอก ออกไปเจอคนและไปสนุกที่งานเลี้ยงเถอะ มันจะไม่ดีกับสุขภาพของพี่ในระยะสั้น ถ้ามัวแต่อยู่แต่ในบ้านนะ"

เชอรีชจึงรับข้อเสนองานนี้

บางทีเธอคงรู้สึกดีขึ้น ถ้าออกไปเจอคนข้างนอกบ้าง

เธอไม่แน่ใจว่าอาการของเธอจะดีขึ้น หรือจะเป็นไปอีกทางหนึ่ง

ดูเหมือนว่ายาที่เธอกินจะไม่แรงพอที่จะระงับอาการป่วยของเธอได้อีก

เธอค่อย ๆ หมดความสนใจและแรงจูงใจ ที่เธอเคยมีให้กับทุกเรื่อง

เอ็มโอ กรุ๊ป สาขาในเมืองนอร์ท ซิตี้

คาลัมเข้ามาในห้องทำงานของบอยล์ หลังจากที่เขาเพิ่งเสร็จการประชุมระหว่างประเทศ และรายงานเขา "เจ้านายครับ ผมเพิ่งดูตารางงานของคุณนายลอว์สัน เธอจะไปร่วมงานเลี้ยงในเมือง ที่จัดขึ้นโดย แซทเทิลไลท์ บรอดคาส สเตชั่นครับ"

"งั้นจองเที่ยวบินไปในเมืองให้ฉันด้วย"

"ครับ"

ก่อนหน้านี้คาลัมจะตกใจ และไม่เชื่อกับการกระทำของบอยล์ แต่เขาก็ไม่รู้สึกแปลกใจอีกแล้ว ตราบใดที่มันเกี่ยวข้องกับเชอรีช

เขาเพิ่งมารู้เมื่อไม่นานมานี้

เขาเริ่มทำงานกับบอยล์เมื่อสี่ปีก่อน ระหว่างนี้บอยล์จะเข้าชมการแสดงเปียโนทุกเดือน ไม่ว่าจะจัดแสดงเปียโนที่ไหน คนที่แสดงเปียโนบนเวทีมักจะเป็นคนเดิมก็คือ โมโม่

คาลัมชอบสะสมตั๋ว เขากลับบ้านไปหาตั๋วเข้าชมการแสดงเปียโนที่บอยล์ไป จึงรู้ว่าการแสดงเปียโนที่บอยล์ไปชม เป็นการแสดงเปียโนของโมโม่ทั้งหมด

แต่เจ้านายของเขาก็ไม่แสดงอาการอะไรกับโมโม่ บอยล์ต้องการที่จะเข้าใกล้เธอ บางทีคงก่อนที่คาลัมจะเข้ามาทำงานกับเขาด้วยซ้ำ

เมื่อคาลัมช่วยบอยล์สืบอดีตของโมโม่ เขาก็รู้ว่าโมโม่มาจากมหาวิทยาลัยแคพิทัล ซิตี้ ซึ่งเป็นมหาวิทยาลัยเดียวกันกับบอยล์ในตอนนั้น นอกจากจะผ่านมาเจ็ดปีแล้ว เจ้านายของเขาเคยมีความสัมพันธ์กับโมโม่ แล้วตอนนี้เขาก็พยายามที่จะจุดถ่านไฟเก่าขึ้นมาอีก

เชอรีชไปที่แซทเทิลไลท์ บรอดคาส สเตชั่น โดยไม่ได้แต่งหน้าตั้งแต่ตอนหกโมงเย็น เธอเข้าไปรอช่างแต่งหน้าในห้องแต่งหน้า

งานเลี้ยงเริ่มตอนสองทุ่ม แต่เธอต้องเข้าไปซ้อมก่อน

หลังจากสิ้นสุดสัญญากับยูนิเวอร์แซล สตูดิโอ เวนดี้ก็ไม่ได้เป็นผู้จัดการของเธออีกแล้ว แต่เธอต้องจ้างผู้จัดการคนใหม่ให้มาจัดการงานของเธอ

เธอรออยู่ในห้องแต่งหน้าสักพัก เมื่อช่างแต่งหน้าของเธอยังมาไม่ถึง เธอจึงลุกออกไปสูดอากาศข้างนอก

มีคนหลายคนกำลังฝึกซ้อมอยู่ในห้องโถงของงานเลี้ยง

ในจำนวนคนหลาย คนเชอรีชก็ไปสะดุดกับร่างเล็ก ๆ ร่างหนึ่ง

ทำไม ลิตเติ้ลบีน สเปราท์ ถึงมาอยู่ที่นี่ได้?

เชอรีชเดินเข้าไปหาเธอ และลิตเติ้ลบีน สเปราท์ ก็หันมา

เชอรีชยิ้ม "ใช่เธอจริง ๆ ด้วย ลิตเติ้ลบีน สเปราท์ พี่ก็คิดว่าจำคนผิด ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ?"

"เจอกันอีกแล้วนะคะ พี่สาวคนสวย หนูชอบพี่มากเลย"