บทที่ 892 คนขับรถผิดปกติ

สนามแข่งรถเมาท์ ไซออน ปกคลุมไปด้วยความเงียบในตอนกลางคืน

บอยล์กับไทเลอร์เลือกรถที่จะใช้แข่ง

ไทเลอร์นั่งอยู่ในรถและยิ้มเยาะ "ตอนนี้ยังมีโอกาสยอมแพ้นะ ดูที่คุณใส่สูทกับเนคไทสิ เหมือนเจ้านายที่นั่งอยู่ในห้องทำงานเลย ผมพนันว่าคุณไม่เคยขับรถแข่งมาก่อน"

บอยล์จับเนคไทและตอบเสียงเรียบ "ในเมื่อมันไม่ได้เป็นการแข่งอย่างมืออาชีพ เราจะไม่ทำตามกฎการแข่งขัน ผมมั่นใจว่าผมก็ไม่ได้กล้าน้อยไปกว่าคุณหรอก"

ไทเลอร์กระโดดลงมาจากรถ "อย่ามั่นใจเกินไปสิ ก็ไม่คิดว่าคุณจะชนะผมได้หรอก ไม่ว่าจะเรื่องของความกล้าหาญหรือการแข่งรถ นักธุรกิจอย่างคุณมีแต่กลิ่นเงินกลัวการแพ้ที่สุด มันไม่คุ้มที่จะเสียชีวิตเพื่อชนะการแข่งขันหรอกนะ"

บอยล์ไม่ได้รู้สึกอะไร "ผมกลัวการแพ้ แต่ผมได้เรียนรู้บางอย่างหลังจากได้เจอเชอรีช ผมยอมเสี่ยงทุกอย่างเพื่อเธอ"

บอยล์บ้าเงิน หลังจากที่เขามีทรัพย์สินตอนที่ยังอายุน้อย เขาเห็นแม่ของเขาไปขอยืมเงินตามบ้านแต่ละหลังเพื่อจ่ายค่าเรียนให้เขา เขาได้เห็นด้วยตัวเอง แน่นอนว่าเขารักเงิน

มันไม่ได้เป็นการพูดเกินจริงว่าเขารักเงินมากเท่ากับชีวิตของเขา แต่เชอรีชสำคัญกว่าชีวิตของเขา

ไทเลอร์เปิดประตูแล้วเข้าไปนั่งในรถ "เลิกพูดเรื่องไร้สาระซะที มาทำให้มันจบกันเถอะ ผมรีบไปกินมื้อค่ำอยู่นะ"

โทรศัพท์ของบอยล์ดังขึ้น หลังจากที่เปิดประตูและเข้าไปนั่งในรถ คาลัมโทรหาเขา

เขากดรับสาย

คาลัมรายงานเขา "เจ้านาย ผมได้ภาพจากกล้องวงจรปิดของคุณเชอรีชกับนายน้อยเกลมาแล้ว ผมส่งวีดีโอไปให้คุณแล้วครับ"

บอยล์เปิดดูวีดีโอหลังจากวางสาย

การแข่งรถในวิดีโอดูดุเดือดมาก รถของเชอรีชขับด้วยความเร็วไปตามทาง เธอขับรถด้วยความกล้าหาญและดุดัน และขับรถชนคู่แข่งหลายครั้ง

รถเฟอร์รารี่ของเธอกำลังจะตกหน้าผา เมื่อเธอเบี่ยงรถเข้าไปใกล้ยอดเขา

บอยล์ใจเต้นแรง

ถ้าไทเลอร์ไม่ตามมาขวางทางเธอ รถของเธอคงตกหน้าผาไปแล้ว

เธอจะฆ่าตัวตายจริง ๆ

บอยล์กำโทรศัพท์แน่น ฝ่ามือของเขาเต็มไปด้วยเหงื่อ

นายน้อยเกลที่นั่งอยู่ในรถลดกระจกลงแล้วหันหน้ามาถามบอยล์ "นี่ เจ้านายลอว์สัน ยังจะแข่งอยู่หรือเปล่าเนี่ย?"

บอยล์โยนโทรศัพท์ไปด้านข้าง เขาหลับตาและกลับมามีสติ

หลังจากผ่านไปหนึ่งนาที รถทั้งสองคันก็พุ่งออกไปด้วยความเร็วเหมือนลูกธนู

ไทเลอร์นำหน้าบอยล์ไปไกล เขายิ้มเยาะเมื่อมองรถที่อยู่ห่างจากเขา 300 เมตร จากกระจกมองหลัง

"ยังไกลไปที่จะแข่งกับฉัน!"

ไทเลอร์ลองเล่นกีฬาที่มีความผาดโผดมาหลายอย่าง เช่นการแข่งรถ การกระโดดร่ม และกีฬาโต้คลื่น ระหว่างที่เขาเรียนอยู่ต่างประเทศ

แต่บอยล์ทำแต่งาน เข้าประชุม และบินไปทั่วโลกในเจ็ดปีที่ผ่านมานี้ กีฬาที่เขาเล่นก็แค่การออกกำลังกายเพื่อทำให้ร่างกายแข็งแรง อย่างการวิ่งและวิดพื้น

เขาไม่เคยลองเล่นกีฬาโลดโผนมาก่อน

แต่เขาก็เป็นนักธุรกิจที่เก่งที่สุด และมีความเป็นนักพนัน

บอยล์ไม่ได้มองรถที่กำลังขับนำหน้าเขา เขากำลังคิดเรื่องวีดีโอที่คาลัมส่งมาให้เขา

เชอรีชตั้งใจเสี่ยงชีวิตแข่งรถ

บอยล์เหยียบคันเร่ง พยายามตามรถข้างหน้าให้ทัน

เชอรีชคือชีวิตของเขา

เขาไม่ยอมแพ้

รถสองคันต่างเร่งความเร็วลงมาจากบนเขา และตามหลังกันมา

ไทเลอร์ขับรถเก่ง เขาเลี้ยวรถและเบี่ยงรถได้สมบูรณ์แบบ

ไทเลอร์ยิ้มอย่างผู้ชนะ เขาเลี้ยวรถรอบสุดท้าย "จะเบียดฉันเหรอ? ชาติหน้าเถอะ!"

เขาเลี้ยวรถอย่างแรงตอนที่เขากำลังจะเบี่ยงรถที่ทางโค้ง รถคันที่อยู่ข้างหลังเขาก็ชนรถของเขาอย่างรุนแรง

ไทเลอร์ทำตาโตและสบถ "บ้าเอ๊ย! บอยล์ขับรถเป็นหรือเปล่าวะ?"

ไทเลอร์อยากตะโกนและแช่งเขา นี่บอยล์อยากแข่งรถจริง ๆ หรืออยากทำให้เกิดอุบัติเหตุกันแน่?

รถคันข้างหลังเขาชนรถของเขาอย่างแรง บอยล์ขับรถมาอยู่ข้างหน้ารถของไทเลอร์

"เอี๊ยด"

เสียงล้อรถไถลไปกับพื้นคอนกรีตเสียงดังแสบแก้วหู