บทที่ 899 เขาช่างเป็นคนขี้โกงจริง ๆ

พวกเขากำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารในเช้าวันรุ่งขึ้น

บอยล์กับเชอรีชกำลังรับประทานอาหารเช้า ขณะที่พวกเขานั่งตรงข้ามกัน

โบนี่อ้วนกำลังนอนอยู่ข้าง ๆ โต๊ะดูพวกเขากิน

แสงแดดส่องลงมาที่ชายหนุ่ม หญิงสาว และแมวผ่านทางหน้าต่าง ฉากนั้นดูอบอุ่นหัวใจอย่างมาก

บอยล์ส่งชามโจ๊กข้าวฟ่างให้เชอรีช

เชอรีชกำลังกินเกี๊ยวของเธอ น้ำซุปเข้มข้นและอร่อย ในขณะที่แป้งที่ห่อเกี๊ยวบาง และไส้ก็หอมมาก

ดูเหมือนว่าบอยล์จะไม่ใช่คนทำเกี๊ยว

“คุณซื้อเกี๊ยวมาจากที่ไหน?”

“มันมาจากร้านขายซาลาเปาในเขตมูนไลท์”

ร้านขายซาลาเปาจากเขตมูนไลท์ มันอยู่ห่างจากถนนเลคมาก เขาต้องใช้เวลาประมาณหนึ่งชั่วโมงกว่าจะไปถึงที่นั่น ยิ่งไปกว่านั้น ที่ร้านนั้นมักจะมีคิวยาวเสมอในช่วงชั่วโมงเร่งด่วนในตอนเช้า ร้านนั้นดังมาก

เกี้ยวของพวกเขาดังมาก

แม้ว่าเชอรีชจะใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ที่ฟิลาเดลเฟียในช่วงเจ็ดปีที่ผ่านมา แต่เธอมักจะกินเกี๊ยวจากร้านนั้นตอนที่เธอยังเด็ก

พ่อของเธอเคยซื้อมันให้มอนตี้ ดังนั้นเธอกับพิกเคิลจะได้กินมันเหมือนกัน

เธอจุ่มเกี๊ยวลงในซอสเปรี้ยวด้วยตะเกียบของเธอ และอดไม่ได้ที่จะพูดว่า “ฉันคิดถึงเกี๊ยวพวกนี้มาก ตอนที่ฉันอยู่ที่ฟิลาเดลเฟีย”

บอยล์เงยหน้าขึ้นมองเธอ เขาพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “ผมสามารถจ้างพ่อครัวจากร้านนั้นได้ ถ้าคุณชอบมัน เขาสามารถทำเกี๊ยวเพื่อคุณเท่านั้น”

เชอรีชปฏิเสธเขาทันที เธอพึมพำเบา ๆ “ถ้าคุณกินเกี๊ยวมากเกินไป คุณจะเบื่อนะ”

ยิ่งกว่านั้น ไม่ใช่ว่าเธอจะอยู่ที่บ้านของเขาตลอดเวลาซะเมื่อไหร่

นี้แค่เป็นครั้งที่สามที่เธอมาเยี่ยมคฤหาสน์เลค สตรีท ของเขา

บอยล์ไม่ได้พูดอะไรมาก เขาจะไม่ทำถ้าเธอไม่ต้องการ เขาพูด “คุณพูดถูก อาหารจะมีรสชาติดีขึ้นเมื่อคุณแบ่งมันกับคนอื่น มันไม่ดีที่จะเก็บมันไว้กินคนเดียว”

โทรศัพท์ของเชอรีชที่อยู่บนโต๊ะดังขึ้น

เชอรีชรับสายแล้วพูดว่า “ฮัลโหล”

"ฮัลโหล นี่ใช่โมโม่ นักเปียโนใช่ไหม?”

“ใช่ค่ะ กำลังพูดสาย”

“สวัสดีครับ อาจารย์โมโม่ ผมโทรจากฝ่ายประชาสัมพันธ์ของยูนิคอร์น กรุ๊ป ผมเคยติดต่อคุณมาก่อนเกี่ยวกับงานเลี้ยงอาหารค่ำบริษัทของเรา เราอยากเชิญคุณมาร่วมในงานอาหารค่ำของเรา คุณ…"

บอยล์แย่งโทรศัพท์ของเชอรีชมาจากเธอ ก่อนที่คนนั้นจะพูดจบ

บอยล์พูดว่า “ผมขอโทษ ช่วงนี้โมโม่เธอไม่ค่อยสบาย เธอไม่สามารถเข้าร่วมงานหรือการแสดงใด ๆ ได้ในเร็ว ๆ นี้ ขอบคุณครับ"

เขาวางสายทันทีที่เขาพูดจบ

เชอรีชพูดว่า “ใครบอกว่าฉันไม่สบาย? ฉันสบายดี"

บอยล์มองไปที่เธอ และพูดว่า “ผมต้องบอกคุณบางอย่าง”

บอยล์ลุกขึ้น และเดินไปที่ห้องทำงานของเขา ในขณะที่เขาพูด “คุณกินโจ๊กต่อเถอะ ผมจะไปหยิบของบางอย่าง”

บอยล์ลงมาพร้อมกับเอกสารสองฉบับในมือของเขา หลังจากผ่านไปสามนาที

เชอรีชขมวดคิ้วขณะที่เธอมองไปที่เอกสารบนโต๊ะ "นี่คืออะไร?"

“นี่คือสัญญาของคุณ”

เชอรีชพลิกดูหน้าเอกสารด้วยความสับสน และสายตาของเธอก็มองไปที่ลายเซ็น

ฝ่าย ก: เชอรีช ฟัดด์

ฝ่าย ข: บอยล์ ลอว์สัน

มีตราประทับบริษัทสีแดงอีกด้วย เป็นของเอ็ม โอ กรุ๊ป

“ฉันไม่เคยเซ็นเอกสารพวกนี้มาก่อน”