บทที่ 902 กับดักของบอยล์

ณ ห้องทำงานประธานฟัดด์ กรุ๊ป

คุชรีบวิ่งเข้ามาด้วยท่าทางตื่นตระหนก

ฮีลตันพอจะเดาได้ว่ามันเกี่ยวกับอะไร เขาถาม "นายเจออะไรไหม?"

“ผมเจอครับ และนี่คือข้อมูลทั้งหมดเกี่ยวกับบอยล์ในช่วงเจ็ดปีที่ผ่านมา ผมยังเจอบางเรื่องที่เกี่ยวกับสิ่งที่เชอรีชทำที่อเมริกา แต่เนื่องจากมันผ่านมานานแล้ว ผมจึงไม่สามารถระบุเหตุผล หรือแรงจูงใจที่แท้จริงของการกระทำของเธอได้”

ฮีลตันใช้เวลาเกือบหนึ่งชั่วโมงในการอ่านข้อมูลที่ส่งมาให้เขาอย่างละเอียดถี่ถ้วน

เขานั่งอย่างเงียบ ๆ หลังจากผ่านไปหนึ่งชั่วโมง

คุชรู้สึกได้ถึงความรุนแรงของสถานการณ์นี้ แม้ในขณะที่เขาเพียงแค่ยืนอยู่ข้างเขา

เขาพบว่าเจลลี่ บีน มีอาการซึมเศร้าอย่างรุนแรง

บอยล์กลายเป็นคนที่มีความสามารถ และมีเสถียรภาพมากขึ้นในช่วงเจ็ดปีที่ผ่านมา

แต่เจลลี่ บีน ลูกสาวของเขากลายเป็นคนซึมเศร้าและหดหู่ เมื่อเปรียบเทียบกับท่าทางร่าเริงของเธอเมื่อเจ็ดปีก่อน

เขาไม่ได้สนใจบอยล์มากนัก แต่เขาแค่กังวลเกี่ยวกับอาการของเจลลี่ บีน

คุชพูดว่า "เจ้านาย ดูเหมือนว่าบอยล์จะกลับมาในช่วงเวลาเดียวกันกับที่เจลลี่ บีน กลับมา เมื่อเร็ว ๆ นี้พวกเขาได้ติดต่อกันอย่างใกล้ชิด และผมได้ถ่ายรูปพวกเขาในที่สาธารณะได้เป็นจำนวนมาก"

แต่คุชไม่ได้ส่งภาพพวกนั้นให้ฮีลตัน

นั่นเป็นเพราะ ฮีลตันไม่ต้องการเห็นภาพพวกนั้น

สายตาของฮีลตันมืดลง ขณะที่ลำคอของเขากระตุก เขาถาม "ตอนนี้บอยล์อยู่ที่ไหน?"

“เมื่อวานนี้เขาอยู่ที่นอร์ท ซิตี้ แต่วันนี้เขาน่าจะอยู่ที่เมืองหลวง เอ็ม โอ กรุ๊ป เพิ่งจะเข้ามาในประเทศของเรา และสาขาของบริษัทตั้งอยู่ที่นอร์ท ซิตี้ และเมืองหลวง บอยล์เดินทางไป ๆ มา ๆ ในช่วงนี้”

ฮีลตันกำหมัด และทุบหน้าผากของเขาเบา ๆ เขาหลับตาด้วยความหงุดหงิด และเป็นห่วงลูกสาวของเขา

เขาคิดว่าเจลลี่ บีน โตแล้วก็เลยไม่ทำตัวซุกซนเหมือนเมื่อก่อน แต่เขาไม่เคยคิดว่าลูกสาวที่ร่าเริงของเขาจะเป็นโรคซึมเศร้า และพยายามจะฆ่าตัวตายเมื่อสี่ปีก่อน

เขารู้สึกล้มเหลว เพราะเขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเขาจะเป็นพ่อที่เลินเล่อได้ขนาดนี้

คุชไม่รู้ว่าจะพูดอะไร เขาทำได้เพียงพูดปลอบเขาโดยพูดว่า "อย่ากังวลมากเกินไปเลยนะครับ เจ้านาย เจลลี่ บีน กลับมาที่นอร์ท ซิตี้แล้ว และนี่เป็นเรื่องดี เธอเคยอยู่ที่ฟิลาเดลเฟีย และเธออยู่ไกลจากพวกคุณมากเกินไป มันเป็นเรื่องยากสำหรับพวกคุณที่จะดูแลเธอ ตอนนี้เธอกลับมาแล้ว คุณสามารถดูแลเธอได้ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น เจ้านาย”

ฮีลตันลุกขึ้นแล้วพูดว่า "ฉันต้องกลับบ้านก่อน เลื่อนการประชุมบ่ายนี้ออกไป ฉันอาจต้องใช้เวลาสองวันเพื่อจัดการเรื่องส่วนตัวบางอย่าง"

“ได้เลยครับ ไม่ต้องห่วงนะครับ เจ้านาย ผมจะดูแลบริษัทแทนคุณเอง”

ฮีลตันพยักหน้าเบา ๆ คว้ากุญแจ และเดินออกจากห้องทำงานไป

เขาขึ้นรถหลังจากมาถึงที่จอดรถชั้นใต้ดิน เขานั่งอยู่ที่เบาะเป็นเวลานานก่อนที่จะใจเย็นลงในที่สุด

เขาสตาร์ทรถ แล้วขับออกไปหลังจากนั้น

…

ณ บ้านตระกูลฟัดด์

เจลลี่ บีนกับพิกเคิลกำลังทานไอศกรีมด้วยกันที่ระเบียง ตอนที่ฮีลตันกลับมาถึงบ้าน

นายใหญ่ฟัดด์กำลังนั่งอยู่ในร่มตรงระเบียง เขากำลังใช้พัด ๆ ให้ตัวเอง ในขณะที่มีช่วงเวลาดี ๆ กับหลาน ๆ ของเขา

ฤดูร้อนร้อนที่นอร์ท ซิตี้ ร้อนอย่างมาก

หลังจากที่ฮีลตันจอดรถของเขาแล้ว ลำคอของเขาก็แน่นขึ้น ขณะที่เขามองไปที่ เจลลี่ บีนจากเบาะรถของเขา

เจลลี่ บีนพยายามฆ่าตัวตายด้วยการกรีดข้อมือตัวเองเมื่อสี่ปีก่อน ถ้าตอนนั้นเธอไม่รอด ตอนนี้เขาคงสูญเสียลูกสาวของเขาไปแล้ว

เขาคิดเสมอว่าเขาให้ความรักแบบพ่อกับลูกสาวของเขามากพอ เมื่อเขาให้การศึกษา และการสนับสนุนที่ดีที่สุดแก่เธอ เขาอยากให้เธอเติบโตอย่างมีความสุข และมีอิสระที่จะทำทุกอย่างที่เธอต้องการ แต่เขาไม่เคยคิดว่าในระหว่างที่เธอค้นหาตัวเอง เธอทำร้ายตัวเอง และเขาไม่เคยรู้เรื่องนี้เลยในฐานะพ่อของเธอ

ฮีลตันยกแขนขึ้น ปิดตาและนวดขมับของเขา

เขาลงจากรถหลังจากที่เขาใช้เวลานานมากในการเตรียมใจที่จะเผชิญหน้ากับเธอ

ฮีลตันยิ้มอย่างอบอุ่น ในขณะที่เขาเดินไปหาเธอจากลานหน้าบ้าน

แฮร์ริสันพูดด้วยน้ำเสียงงุนงง “ก่อนหน้านี้พ่อทำอะไรอยู่ในรถ?”

“พ่อกำลังหานิตยสารอยู่ ทำไมพวกเธอสามคนไม่เข้าไปข้างในล่ะ? พวกเธอไม่กลัวเป็นลมแดดที่มานั่งอยู่ที่นี่งั้นเหรอ?”

นายใหญ่ฟัดด์ตอบด้วยรอยยิ้ม “เครื่องปรับอากาศอยู่ในบ้าน และฉันรู้สึกไม่ค่อยสบาย เมื่อฉันอยู่กับเครื่องปรับอากาศนาน ๆ ดังนั้นฉันจึงให้เด็กสองคนนี้ออกมาอยู่เป็นเพื่อนฉันที่นี่ สายลมข้างนอกนี้ผ่อนคลาย แกรู้ไหม"

ฮีลตันเดินไปที่ฝั่งเจลลี่ บีน แล้วถาม "ไอศกรีมอร่อยไหม?"

เชอรีชกำลังนั่งอยู่ที่ม้านั่งเล็ก ๆ ราวกับเด็กน้อย เธอเงยหน้าขึ้นมองไปที่ ฮีลตันด้วยรอยยิ้ม และพูดว่า "ก็ดีค่ะ"

อย่างไรก็ตาม หัวใจของฮีลตันเจ็บปวดเมื่อเขาเห็นรอยยิ้มไร้เดียงสาของเจลลี่ บีน แต่เขายังคงยิ้ม และพูดว่า "พ่อจะให้คนไปซื้อเพิ่ม และเก็บมันไว้ในช่องแช่แข็ง"

เชอรีชเลิกคิ้ว แล้วพูดว่า “พ่อ หนูไม่ใช่เด็ก ๆ แล้วนะ หนูไม่ค่อยจะกินไอศกรีมแล้ว แล้วอีกอย่างในบ้านก็มีแค่แฮร์ริสันกับหนูที่กินไอศกรีม หนูไม่คิดว่าเราจะสามารถกินมันหมดจนถึงฤดูร้อนครั้งหน้าหรอก ถ้าพ่อซื้อมันมามากเกินไป”

"ไม่สำคัญหรอกว่าพวกมันจะเสีย ตราบใดที่ลูกชอบกินมัน"

แฮริสันสะกิดเจลลี่ บีน ด้วยข้อศอกของเขา ขณะที่เขากินไอศกรีม เขาพูด "พี่ ทั้งหมดนี้ขึ้นอยู่กับพี่ ดังนั้นโปรดอย่าเอาความสุขเล็ก ๆ น้อย ๆ ของผมทิ้งไปเลยนะ"

ฮีลตันลูบหัวลูกชายของเขา แล้วพูดว่า "เจ้าเด็กแสบ พ่อไม่เคยรักลูกงั้นหรือ?"

“พ่อ ผมตัวเปื้อนเหงื่อ เลิกลูบหัวผมได้แล้ว” แฮร์ริสันหลบศีรษะของเขาออกไป

เวอเรียนสังเกตเห็นว่าฮีลตันมีสีหน้าจริงจัง เมื่อเขาเข้ามาในบ้าน

เวอเรียนถาม “มีอะไรเกิดขึ้นที่ทำงานหรือเปล่าคะ? ทำไมคุณดูเครียดจัง?”

ฮีลตันเหลือบไปมองทั้งสามคนที่กำลังหัวเราะอยู่ข้างนอกทางหน้าต่าง ก่อนที่จะพาเวอเรียนไปในพื้นที่เงียบ ๆ ในบ้าน