บทที่ 928 คุณคือโลกทั้งใบของผม

การพิจารณาคดีลักพาตัวของแฮนสันได้เริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ หลังจากผ่านไปหนึ่งสัปดาห์

เชอรีชเป็นโจทก์ และบอยล์หก็เป็นทนายของเธอ ทั้งคู่ไปขึ้นศาลด้วยกัน

แฮนสันอยู่ในห้องพิจารณาคดีโดยที่เชอรีชไม่ได้รู้เรื่อง ในขณะที่เขาสังเกตการพิจารณาคดีทั้งหมด

เมื่อแฮนสันถูกนำตัวเข้ามาในห้องพิจารณาคดีพร้อมกับกุญแจมือ เขาจ้องไปที่บอยล์ด้วยสายตาที่อ้อนวอนแต่ก็แค้นใจ ในขณะที่เขาพูดว่า "ฉันยังเป็นพ่อของแก บอยล์ ลอว์สัน! แกทำอย่างนี้กับฉันได้ยังไง! แกพาพ่อของแกขึ้นศาลเพราะผู้หญิงงั้นเหรอ! แกทำได้ยังไง!”

แฮนสันยังคงพยายามย้ำเตือนบอยล์ถึงความสัมพันธ์ของพวกเขา ยังมีผู้ชมบางคนที่อยู่ในห้องพิจารณาคดี ที่คิดว่าบอยล์เข้มงวดเกินไปในการบังคับใช้กฎหมาย และโหดร้ายเกินไปกับพ่อของเขา

การพิจารณาคดีได้ว่าขึ้นที่นอร์ท ซิตี้ และกรณีดังกล่าวได้สร้างความโกลาหลขึ้นที่นอร์ท ซิตี้

นั่นเป็นเพราะตัวตนของบอยล์กับเชอรีชเป็นคนที่มีชื่อเสียง พวกเขาเป็นบุคคลสาธารณะไม่ใช่คนทั่ว ๆ ไป นอกจากนี้พวกเขายังมีความสัมพันธ์ที่ค่อนข้างแน่นแฟ้นซึ่งกันและกัน นอกเหนือจากความสัมพันธ์ที่เป็นข้อถกเถียงกันของบอยล์กับจําเลย

นั่นเป็นสิ่งที่ทำให้เกิดความโกลาหลและความสนใจ

ดูเหมือนว่าคดีนี้จะถูกแชร์ไปทั่วเมืองนอร์ท ซิตี้ และมีความคิดเห็นเกี่ยวกับเชอรีชว่าเป็นตัวซวย ที่ทำให้บอยล์ต้องมีปัญหากับพ่อของเขา

แฮนสันจ้องไปที่บอยล์อย่างสิ้นหวัง ในขณะที่เขาอ้อนวอน "บอยล์ ได้โปรดถอนคดี! พ่อขอโทษจริง ๆ! พ่อขอร้องแกในฐานะที่พ่อเป็นพ่อของแก!"

บอยล์ไม่สนใจเขา

ผู้พิพากษาทุบค้อน แล้วพูด "เงียบ! การพิจารณาคดีกำลังเริ่มแล้ว!"

การพิจารณาคดีค่อนข้างดุเดือด แต่ดูเหมือนว่าบอยล์จะได้เปรียบกว่าอย่างเห็นได้ชัด

บอยล์ต้อนทนายความของจำเลยจนมุม ในขณะที่เขายังคงกดดันต่อไปอย่างไม่หยุดยั้ง ทนายของจำเลยพูดไม่ออกจากการจู่โจมด้วยคำพูดของบอยล์

บอยล์สวมชุดสูททางการ ขณะที่เขายืนอยู่ในห้องพิจารณาคดี เขาดูมั่นใจเมื่อเขานำเสนอข้อเท็จจริง “จำเลยแฮนสัน ลอว์สัน ลักพาตัวลูกความของผมสองครั้ง แม้ว่าความรุนแรงของการลักพาตัวแต่ละครั้งจะแตกต่างกันไป แต่เหตุการณ์เหล่านี้ทำให้ลูกความของผม เชอรีช ฟัดด์ มีความเครียดทางอารมณ์และจิตใจเป็นอย่างมาก การสำนึกผิดไม่สามารถรักษาความบอบช้ำทางจิตใจที่ลูกความของผมต้องเผชิญไปตลอดชีวิต"

ทนายของจำเลยโต้กลับ "ท่านผู้พิพากษา แม้ว่าจำเลยได้ลักพาตัวโจทก์มาแล้วสองครั้ง แต่จำเลยก็ได้ทำอันตรายเพียงเล็กน้อยต่อโจทก์ ดังนั้นมันจึงไม่เพียงพอที่จะทำให้เกิดบาดแผลทางจิตใจถาวร ผมเชื่อว่าผู้ลักพาตัวยังสมควรได้รับการพิจารณาคดีอย่างยุติธรรม"

บอยล์เยาะเย้ย และพูดว่า "คุณกำลังพูดว่าการบาดเจ็บที่ไม่ใช่ทางกายภาพ ไม่ใช่การบาดเจ็บสาหัสงั้นเหรอ?"

ทนายของจำเลยตอบ "แน่นอนว่าพวกมันใช่ แต่โจทก์ดูเหมือนไม่ได้รับบาดเจ็บแต่อย่างใด นอกจากนี้ ลูกความของผมก็รู้สึกสำนึกผิดอย่างมากกับการกระทำของเขา และสัญญาว่าจะทำตัวให้ดีขึ้น ถ้าพวกคุณยังคงยืนยันในการพิจารณาคดีต่อไป มันจะแสดงให้เห็นว่าพวกคุณไม่มีความเมตตา และดูที่คุณเยาะเย้ยระบบยุติธรรมมากแค่ไหน"

บอยล์จ้องเขม็งไปที่ทนายของจำเลย ขณะที่เขาพูด "ถ้าคุณสามารถมองเห็นบาดแผลทางจิตใจ มันก็จะไม่เรียกว่าเป็นบาดแผลทางจิตใจ ลูกความของผมหวาดกลัวความมืดอย่างมากหลังจากถูกลักพาตัว มันเรียกว่าบาดแผลทางจิตใจหรือเปล่า?"

ทนายของจำเลยหัวเราะออกมาเสียงดัง ขณะพูดว่า “คุณกำลังพูดว่าการกลัวความมืดถือเป็นบาดแผลทางจิตใจงั้นเหรอ? คุณลอว์สัน คุณกำลังพูดเรื่องตลกอะไร…”

ทั้งสองฝ่ายไม่ยอมอ่อนข้อ และห้องพิจารณาคดีก็รู้สึกตึงเครียด

ผู้พิพากษาทุบค้อนอีกครั้ง แล้วพูด "เงียบ! จำเลยอย่าบิดเบือนข้อเท็จจริง"

ทนายของจำเลยกัดฟัน และนิ่งเงียบ

บอยล์พูดอย่างใจเย็น “จำเลยไม่ได้ลักพาตัวลูกความของผมเพียงครั้งเดียว แต่ทำถึงสองครั้ง กฎหมายจะให้อภัยเฉพาะคนที่ทำผิดเพียงครั้งแรกเท่านั้น แต่จำเลยได้ก่ออาชญากรรมแบบเดียวกันในครั้งที่สอง สิ่งนี้แสดงว่าจำเลยจะกระทำความผิดแบบเดียวกันในครั้งที่สาม และอาจจะในครั้งที่สี่ด้วยไม่ใช่หรือ?”

ทนายของจำเลยพูด "นี่เป็นเพียงสมมติฐานของคุณเองเกี่ยวกับเรื่องที่ยังไม่เกิดขึ้น โปรดอย่าใส่ความในเรื่องที่จำเลยยังไม่ได้ทำเรื่องดังกล่าว"

บอยล์ตอบ “หากคุณสามารถรับประกันได้ว่าจำเลยจะไม่ทำร้าย หรือลักพาตัวลูกความของผมเป็นครั้งที่สาม ผมจะพิจารณาที่จะถอนคดีนี้”

ทนายจำเลยพูดไม่ออก

ทั้งห้องพิจารณาคดีเงียบกริบ

ทนายของจำเลยพูดไม่ออก และไม่สามารถรับประกันดังกล่าวได้

บอยล์พูดต่อ “เนื่องจากคุณไม่สามารถรับประกันได้ แสดงว่าคุณไม่แน่ใจว่าจำเลยจะก่ออาชญากรรมแบบเดียวกันกับลูกความของผมในครั้งที่สามหรือสี่ โจทก์ร้องขอให้มีการพิจารณาโทษที่ร้ายแรงที่สุด ท่านผู้พิพากษา โปรดพิจารณาการลักพาตัวซ้ำสองเข้าสู่การพิจารณาคดีด้วย”

…

สองชั่วโมงที่ยาวนาน และยากลำบากได้ผ่านไปอย่างช้า ๆ

เมื่อฮีลตันกำลังฟังคำตัดสินของการพิจารณาคดี สายตาของเขาก็เต็มไปด้วยความเคารพเมื่อเขามองไปที่บอยล์

ผู้พิพากษาทุบค้อน และอ่านคำตัดสิน

“ตามกฎหมายแห่งชาติ มาตรา 239 โทษฐานลักพาตัวตัวประกันโดยเจตนาหาประโยชน์จากเงินคือ…

“เนื่องจากจำเลยแฮนสัน ลอว์สัน ได้กระทำผิดซ้ำด้วยการลักพาตัวเชอรีช ฟัดด์ ในฐานะโจทก์ และรีดไถเงินจากครอบครัวของเธอในโอกาสต่าง ๆ หลายครั้ง ศาลตัดสินให้จำเลยถูกจำคุกเป็นเวลาสามสิบปีหลังจากการพิจารณา เขาจะรับโทษทันที”

หลังจากที่ผู้พิพากษาอ่านคำตัดสินเสร็จ ฮีลตันก็ยิ้มอย่างพอใจ ขณะที่เขาออกจากห้องพิจารณาคดีอย่างเงียบ ๆ

บอยล์ได้แสดงความสามารถอย่างยอดเยี่ยมในการพิจารณาคดี เขาดูเหมือนจะไม่ท้อถอย

โทษจำคุกสามสิบปีของแฮนสันซึ่งอยู่ในวัยห้าสิบนั้น ถือว่าเป็นโทษตลอดชีวิตสำหรับเขา

ไม่แน่ใจว่าแฮนสันจะยังมีชีวิตอยู่อีกหรือไม่ หลังจากผ่านไปสามสิบปี

…

การพิจารณาคดีสิ้นสุดลง