บทที่ 943 เชอรีช ฟัดด์ คือชีวิตของผม

เชอรีชอยากดื่มโค้กระหว่างทานอาหาร บอยล์จะลุกไปเอาโค้กให้เธอในบ้าน

เธอบอกเขา "ฉันซ่อนโค้กไว้ คุณไม่รู้หรอกว่าฉันเก็บไว้ตรงไหน"

บอยตกใจก่อนจะยิ้มให้เธออย่างอ่อนโยน เขาไม่รู้ว่าเธอเก็บโค้กไว้ตรงไหน

เธอบอกเขา "ฉันจะไปเอามาเอง"

บอยล์คิดว่าคงไม่เป็นไร ทันใดนั้นเขาก็คิดเรื่องการที่เธอต้องรับการรักษาอาการที่ต้องการแยกตัวออกมาได้ แต่เขาก็ไม่ได้ตามเธอไป "ได้โค้กแล้วก็กลับมากินข้าวต่อนะ ข้าวโพดจะสุกแล้ว"

เธอตอบเขา "ได้"

แล้วเธอก็ใส่รองเท้าแตะวิ่งเข้าไปในคฤหาสน์ ภายใต้แสงอาทิตย์

เธอซ่อนโค้กไว้ตรงมุมห้องในห้องครัว

เชอรีชกำลังจะออกไปหลังจากเธอหยิบโค้กมาแล้ว แต่สายตาเธอก็ไปเห็นมีดในห้องครัว

เธอหยุดเดินและมองมีดด้วยความสนใจ

โค้กที่อยู่ในมือเธอหล่นลงบนพื้น

ลานบ้านในคฤหาสน์

ข้าวโพดที่ย่างในเตาถ่านสุกแล้ว

บอยล์มองเข้าไปในคฤหาสน์ แต่เขาก็ไม่เห็นเธอตรงหน้าต่างที่อยู่ระยะไกล

บอยล์รู้สึกกังวล "ฉันจะไปดูเธอหน่อย"

ทำไมเธอเข้าไปเอาโค้กนานจัง?

วิทนีย์ยิ้ม เธอเคี้ยวเนื้อแกะย่างจากไม้เสียบและควงแขนฮันท์ลีย์ "ดูบอยล์เอาไว้นะ เขาไม่ปล่อยให้เมียเขาอยู่คนเดียวเกินสามนาที คุณคงไม่คิดถึงฉันหรอก ถ้าเราอยู่ห่างกันสามวัน"

"ใครบอกล่ะ? ผมอยากเจอคุณจะตาย ถึงเราจะอยู่ห่างกันแค่สามชั่วโมง"

"โอ้ ขอเถอะ ผู้ชายก็ทำได้แค่โกหกแหละ"

เฮกเตอร์หลับตาแล้วบอกพวกเขา "หยุดเถอะ วันนี้พวกนายอวดความรักให้ฉันเห็นมากไปแล้ว จะปล่อยให้ฉันกินอย่างสงบสุขไม่ได้หรือไง?"

บอยล์เข้าไปในคฤหาสน์แล้วเรียกเธอ "รีช?"

ไม่มีเสียงตอบรับ

บอยล์เดินเข้าไปแล้วเรียกชื่อเธออีก "รีช?"

ทันทีที่เขาเข้ามาในห้องครัว เขาก็เห็นเลือดนองอยู่เต็มพื้น

มีดปอกผลไม้เปื้อนเลือดตกอยู่บนพื้น

บอยล์มองไปยังแขนของเชอรีช เลือดไหลลงมาจากบาดแผลดูน่าสยดสยอง

บอยล์เข้าไปกอดเธอ

"รีช นี่คุณทำอะไรน่ะ?"

บอยล์เอามือห้ามเลือดที่แผล ดวงตาของเขาแดงและตื่นตระหนก

เชอรีชอยู่ในอ้อมกอดของเขา แววตาของเธอว่างเปล่า

หลังจากผ่านไปสักพัก ฮันท์ลีย์กับคนอื่นที่เหลือก็เข้าไปตามหาบอยล์และเชอรีช

พวกเขาตกใจที่เห็นเลือดนองอยู่บนพื้น เมื่อพวกเขาเข้าไปข้างใน

บอยล์อุ้มเชอรีชวิ่งเข้ามาหาฮันท์ลีย์และคนอื่น ที่ยืนแข็งทื่ออยู่ตรงนั้น "ทำไมพวกนายยังยืนอยู่ตรงนี้อีก? เรียกรถพยาบาลสิ!"

บอยล์ก้มลงซบที่คอของเชอรีช ดวงตาของเขาแดงก่ำ

"คุณรู้หรือเปล่าว่าผมปวดใจแค่ไหนที่เห็นคุณเป็นแบบนี้?"

เชอรีชมองเขาแล้วตอบ "ฉันแค่รู้สึกอยากกรีดข้อมือตัวเองยังไงก็ไม่รู้"

เขากอดเชอรีชที่บาดเจ็บไว้แน่น ราวกับว่าเขาต้องการรวมร่างเป็นหนึ่งเดียวกับเธอ

ในโรงพยาบาล