บทที่ 956 ไปเยี่ยมหลุมศพโมเสส

หลังจากบอยล์กลับมาที่คฤหาสน์ของเขาที่เลค สตรีท เขารู้สึกว่าตัวเองไม่มีอารมณ์จะจัดการกับกองงานที่เขามีกับเอ็มโอ กรุ๊ป

เขาหลับตา ขณะที่เขานั่งอยู่บนเก้าอี้ในห้องทำงานของเขา ก่อนจะถอนหายใจยาวออกมา

โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น และสายโชว์เข้ามาว่าเป็นสายมาจากโซเนีย

บอยล์มองไปที่หน้าจอที่กระพริบอยู่นาน ก่อนที่จะหยิบมันขึ้นมาอย่างไม่เต็มใจ

โซเนียหัวเราะเบา ๆ ขณะที่เธอถามว่า "ช่วงนี้งานยุ่งไหม? กับเชอรีชเป็นอย่างไรบ้าง?"

บอยล์กลืนน้ำลาย เขาตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง "แม่ เชอรีชไม่สบาย"

โซเนียตกตะลึง ขณะที่เธอกระวนกระวายถามด้วยน้ำเสียงเป็นกังวล “จริงเหรอ? เชอรีชเป็นยังไงบ้างตอนนี้?”

“เธออาการไม่ค่อยดีนัก… แต่ผมทำได้แค่มองดูเท่านั้น”

“เฮ้… เกิดอะไรขึ้นลูก? บอยล์ เกิดอะไรขึ้นกับเชอรีช?”

บอยล์ไม่ได้ปิดบังอะไรจากเธอ เขาพูด "เธอได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นโรคซึมเศร้าอย่างรุนแรงเพราะผม และเธอก็มีอาการประสาทหลอน แม่ ผมรู้สึกเหมือนกำลังจะตาย"

โซเนียกำโทรศัพท์ของเธอ ขณะที่เธอพูดด้วยน้ำเสียงเป็นกังวล “ได้อย่างไร… มันเกิดขึ้นได้ยังไง?”

บอยล์เงียบไปนานพอสมควร

หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง โซเนียก็พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า "บอยล์ แม่จะไปหาเชอรีช โอเคไหม?"

“ตอนนี้เชอรีชอยู่ในโรงพยาบาล และหมอแนะนำว่าอย่าไปรบกวนเธอ แม่ไม่จำเป็นต้องมาหรอก ผมไม่คิดว่าเธอจะต้องการให้คุณมาเจอเธอในสภาพนี้ เธอค่อนข้างเป็นคนหยิ่งในศักดิ์ศรี และไม่ต้องสงสัยเลยว่า เธอต้องอยากจะทิ้งความประทับใจที่ดีให้กับแม่สามีในอนาคตของเธอ”

เชอรีชรู้สึกยุ่งเหยิงไปหมด แล้วเธอจะอยากพบกับโซเนียได้อย่างไร?

โซเนียพยักหน้า และพูดว่า “อย่าคิดมากนะ บอยล์ สิ่งสำคัญที่สุดในตอนนี้คือต้องทำให้เธอหายดี การแพทย์แผนปัจจุบันเดี๋ยวนี้ก้าวหน้ามากแล้ว แม่แน่ใจว่าจะต้องมีวิธีรักษาเธอ อย่ากังวลมากเกินไปนะ บอยล์ อย่าลืมดูแลตัวเองด้วยล่ะ ตกลงไหม?”

หลังจากพูดคุยกันเล็กน้อย บอยล์ก็ไม่มีอารมณ์ที่จะสนทนาต่อ ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจวางสายกับโซเนีย

อย่างไรก็ตาม เขานึกถึงบทสนทนาที่เขาพูดกับชาเนีย ขณะที่เขากำโทรศัพท์ของเขา

ดูเหมือนว่าจิตใต้สำนึกของเชอรีชจะคิดว่าลิตเติ้ลบีนเป็นลูกที่พวกเขาสูญเสียเมื่อเจ็ดปีก่อน

บอยล์ตัดสินใจโทรหาชาเนีย

สายเชื่อมต่อ

บอยล์พูด "ผมต้องการพาเชอรีชไปที่เมืองหลวงโดยเร็วที่สุด"

ปฏิกิริยาตอบสนองโดยทันทีของชาเนียคือการปฏิเสธเขาเมื่อเธอได้ยินสิ่งที่เขาพูด เธอตอบพร้อมกับขมวดคิ้ว “บอยล์ คุณกำลังจะทำอะไร? พ่อแม่ของเชอรีชตกลงที่จะให้เธออยู่ในโรงพยาบาลเพื่อรักษาเธอ และตอนนี้คุณต้องการพาเธอออกไปงั้นเหรอ? เป็นเพราะเชอรีชขอร้องให้คุณทำเช่นนั้น และคุณก็ไม่มีใจที่จะปฏิเสธเธออย่างนั้นเหรอ?”

บอยล์พูดอย่างตรงไปตรงมา "คุณเข้าใจผมผิด ผมต้องการพาเชอรีชไปที่เมืองหลวงเพราะผมต้องการจะพาเธอไปที่หลุมศพของโมเสส"

"โมเสส?"

“ใช่ โมเสสเป็นชื่อที่ผมตั้งให้กับลูกที่เราเสียไปเมื่อ 7 ปีก่อน และผมยังซื้อหลุมศพให้เด็กคนนั้นด้วย ถ้าผมพาเชอรีชไปเยี่ยมหลุมศพของเขา บางทีเธออาจจะรู้สึกดีขึ้น แม้ว่ามันจะแค่เพิ่มความมั่นใจให้เธอเพียงเล็กน้อย เท่านั้นก็เพียงพอแล้ว”

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดชาเนียก็รู้สึกว่าคำแนะนำของบอยล์อาจจะเป็นประโยชน์กับเชอรีชจริง ๆ

แม้ว่าผลมันจะน้อยมาก แต่อย่างน้อยมันก็ยังมีความคืบหน้าอยู่บ้าง

ชาเนียเห็นด้วยกับคำแนะนำของเขา

…

เชอรีชเพิ่งทานยาตามหมอสั่งเสร็จ ภายใต้การดูแลของพยาบาลในเช้าวันต่อมา

ไม่นานบอยล์ก็มาถึงโรงพยาบาล

ทันทีที่เชอรีชสังเกตเห็นเขา เธอพยายามลุกขึ้น และเดินไปหาเขา

บอยล์ไม่รั้งรอ ขณะที่เขารีบวิ่งเข้าไปและกอดเธอแน่นในอ้อมแขนของเขาทันที

เชอรีชรู้สึกดีใจอย่างมาก เธอคิดว่าบอยล์มารับเธอกลับบ้าน

“บอยล์…เรา…เรา…เรากำลังจะกลับบ้านกันใช่ไหม?”

บอยล์จับหน้าเล็ก ๆ ของเธอเงยขึ้นเล็กน้อย และจ้องเขม็งไปที่หน้าเธอ เขาพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มอ่อนโยน "เราสามารถออกจากโรงพยาบาลไปทำอะไรบางอย่างได้ชั่วคราว"

“จริง…จริงเหรอ?”

"ใช่"

หลังจากที่บอยล์ช่วยเชอรีชเปลี่ยนเสื้อผ้า พวกเขาก็ออกจากโรงพยาบาล

คาลัมขับรถเมื่อพวกเขาขึ้นรถแล้ว เขากำลังขับรถไปที่สนามบิน

เชอรีชพิงแขนของบอยล์ เธอขมวดคิ้วเมื่อเธอเห็นว่าพวกเขาไม่ได้กำลังมุ่งหน้ากลับไปที่คฤหาสน์เลค สตรีท

“บอยล์…เรากำลังจะไปไหนกันเหรอ?”

"ไปเมืองหลวง"

บอยล์ลูบผมของเธอ ก้มหน้าลง และจูบหน้าผากของเธอ เขาพูด "เราจะไปเที่ยวกันที่เมืองหลวง"

เชอรีชฉีกยิ้มกว้างให้เขา เธอเอื้อมมือไปโอบเอวเขา เธอกำลังแสดงให้เขาเห็นว่าเธอรู้สึกมีความสุขโดยที่ไม่ได้พูดอะไรออกมา