บทที่ 978 การผจญภัย 4

ฮันท์ลีย์บอกเธอ "ผมจะพาพ่อแม่ทูนหัวไปเยี่ยมลูกนะ?"

วิทนีย์พูด "เชอรีช เธอไปเยี่ยมลูกกับบอยล์ก็แล้วกัน ลูกอ้วนและผิวขาว น่ารักมาก แต่เรายังไม่ได้ตั้งชื่อให้เลย"

เชอรีชกอดแขนวิทนีย์ "ฉันจะอยู่กับเธอที่นี่"

"ฉันไม่เป็นไรหรอก"

เชอรีชเงียบ แต่ก็ไม่ได้ออกไป

สุดท้ายบอยล์จึงบอกฮันท์ลีย์ "ฉันจะไปเยี่ยมหลานกับนาย แล้วให้เชอรีชอยู่เป็นเพื่อนวิทนีย์แล้วกัน"

ทางจากนั้นก็มีแค่ เชอรีช วิทนีย์ และคนดูแลอยู่ในห้อง

เชอรีชบ่น "ฮันท์ลีย์เป็นอะไรไปน่ะ? เขาสนใจแต่ลูก ไม่สนใจเธอเลย"

วิทนีย์จับมือเชอรีชแล้วตอบเธอด้วยรอยยิ้ม "ไม่ใช่แบบนั้นหรอก เขาก็แค่ดีใจมากน่ะ เธอก็รู้"

"แล้วครอบครัวของฮันท์ลีย์เป็นอะไรกัน? พวกเขาไปเยี่ยมหลานยังไม่กลับมากันอีกเหรอ? ไม่คิดถึงคนที่คลอดหลานชายตัวน้อย ให้พวกเขาบ้างเลยหรือไง?"

เชอรีชเป็นคนพูดตรง และพูดในสิ่งที่เธอคิดออกมา วิทนีย์ไม่แปลกใจที่เธอบ่นเรื่องครอบครัวของฮันท์ลีย์

เธอรู้ว่าเชอรีชพูดแทนเธอ

วิทนีย์ตอบเหมือนพูดเล่น แต่ก็พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง "เชอรีช บอกตามตรงนะ ตอนนี้ฉันโชคดีเพราะคลอดลูกชาย ถ้าเป็นผู้หญิง ฉันมั่นใจว่าพ่อแม่ของฮันท์ลีย์ต้องให้ฉันมีลูกอีกคน"

"หลานชายมันดีขนาดนั้นเลยเหรอ?"

วิทนีย์หัวเราะที่เชอรีชไม่รู้ความจริงของสังคม "ไม่มีตระกูลไหนไม่ชอบหลานชายหรอก"

"แต่คุณปู่รักฉันนะ ฉันเป็นหลานสาวของท่าน"

วิทนีย์บอกเธอ "ก็ไม่ปฏิเสธหรอกว่านายท่านฟัดด์รักเธอ แต่ก็มีไม่กี่คนบนโลกนี้ ที่จะรักหลานสาวมากเท่านายท่านฟัดด์ ไม่มีตระกูลไหนที่ไม่อยากได้หลานชายไว้สืบทอดตระกูลหรอก ถึงธุรกิจของตระกูลสก็อตไม่ได้ใหญ่โตเหมือนของตระกูลฟัดด์ และ เอ็มโอ กรุ๊ป แต่ครอบครัวของเขาก็มีอิทธิพลและอำนาจในเมืองหลวง มีบริษัทย่อยอีกหลายบริษัทที่อยู่ภายใต้ตระกูลสก็อต แต่ฮันท์ลีย์เป็นลูกชายคนเดียวของพวกเขา ถึงพ่อแม่เขาจะเป็นคนมีเหตุผลมาก เป็นหน้าที่ของลูกผู้ชายที่จะมีเชื้อสายของตระกูล ที่ส่งต่อไปอีกรุ่น"

เชอรีชเม้มปาก แล้วพูดด้วยท่าทางสบาย ๆ "ฉันไม่รู้หรอกว่าเธอพูดเรื่องอะไร ฉันรู้ว่าเธอคลอดลูกเหนื่อยแค่ไหน ฮันท์ลีย์ควรอยู่ดูแลเธอที่นี่สิ"

วิทนีย์จับมือเชอรีชแล้วพูด "เชอรีช ฉันอิจฉาเธอจังที่มีอิสระได้อย่างที่เธอต้องการ เธอไม่มีอะไรต้องเป็นห่วงเลย บอยล์ฟังเธอตอนที่เธอบอกเขาว่าไม่อยากมีลูก และความรักของเขาก็มาจากใจ เขาไม่ต้องได้กล่อมเธอเลย"

เชอรีชหยิบส้มมาแกะเปลือกก่อนจะพูด "ถ้าเธอไม่อยากมีลูก เธอก็คุยกับฮันท์ลีย์ก็ได้นี่"

"ขอเถอะ คิดว่าเขาจะเห็นด้วยหรือไง? เขาก็จะทำเป็นเห็นด้วย แต่จะแอบเจาะรูที่ถุงยางอนามัยเพื่อให้ฉันท้อง ฉันจะถูกถามถ้ามันนานไปแล้วยังไม่มีอะไรเกิดขึ้น"

เชอรีชตอบกลับด้วยน้ำเสียงไร้กังวล "มันยากที่จะเป็นลูกสะใภ้ของคนอื่น โชคดีที่แม่ของบอยล์ไม่รีบ และไม่ถามฉันเรื่องลูก"

วิทนีย์หัวเราะ "ขอทีเถอะ แม่ของบอยล์จะกล้ารีบร้อนหรือถามเธอได้ยังไง? ฉันคิดว่าแม่ของบอยล์ต้องคิดว่าบอยล์โชคดีที่ได้แต่งงานกับเธอตั้งแต่แรก แล้วแม่เขาจะบอกให้เธอรีบมีลูกไปทำไมล่ะ? เชอรีช ฉันไม่เหมือนเธอนะ เธอมีค่าเหมือนเครื่องประดับในสายตาทุกคน ตราบใดที่เธอมีชีวิตที่ดี ไม่มีใครอยากบังคับเธอให้ทำอะไรหรอก ปล่อยครอบครัวของเธอหรือของบอยล์ไป พวกเขาเคารพการตัดสินใจของเธอ"

เชอรีชพูด "ทุกคนก็มีคุณค่าในตัวเองเหมือนเครื่องประดับ ฉันคิดว่าเธอแค่ไม่มีความกล้าพอ และกลัวทำให้ครอบครัวของฮันท์ลีย์ผิดหวัง"

วิทนีย์หัวเราะอย่างสิ้นหวัง "เธอพูดถูก ฉันกลัวจะทำให้พวกเขาผิดหวัง เพราะความมั่นใจและความมั่นคงที่พวกเขาเตรียมให้ฉันนั้นมันไม่ได้มากเท่ากับที่บอยล์เตรียมให้เธอ บอยล์ทำให้เธอเห็น และมันมากพอที่จะทำให้เธอรู้สึกมั่นใจไปตลอดชีวิต"

เชอรีชบอก "แต่การมีลูกมันก็ดีสำหรับเธอนะ"

วิทนีย์ตอบ "ความเป็นแม่จะเกิดขึ้นเมื่อคลอดลูก สถานะของฉันจะสูงกว่าครอบครัวของฮันท์ลีย์ในอนาคต พ่อแม่เขาต้องตามใจฉันมากกว่าเดิม เชอรีช ถ้าเธอไม่อยากมีลูกกับบอยล์ก็ไม่ต้องมีหรอก เธอสองคนรักกันมาก ฉันเชื่อว่าการมีลูกไม่จำเป็นสำหรับพวกเธอ"

เชอรีชแกะเปลือกส้มแล้วตอบด้วยความมั่นใจ "ฉันก็คิดแบบนั้นแหละ"