บทที่ 988 คุณคู่ควร 2

หลังจากเชอรีชรับประทานอาหารกลางวันกับเฮกเตอร์ และเลล่าเสร็จแล้ว เชอรีชก็รับบัตรเชิญงานแต่งงานของเลล่า หยิบกระเป๋าของเธอแล้วเดินจากไป

เฮกเตอร์ถาม "เฮ้ เชอรีช คุณนั่งแท็กซี่มาที่นี่ไม่ใช่เหรอ?"

เชอรีชรู้สึกสงสัยเล็กน้อย ขณะที่เธอถาม "คุณรู้ได้อย่างไร?"

เฮกเตอร์หัวเราะเบา ๆ และพูดว่า "โอ้ บอยล์เป็นทาสของภรรยาของเขา เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะปล่อยให้คุณนั่งแท็กซี่มาที่นี่เอง"

เชอรีชตอบด้วยน้ำเสียงช่วยไม่ได้ "ใบขับขี่ของฉันถูกเขายึดไป และฉันก็ขับรถไม่ได้อีกต่อไป"

“งั้นเดี๋ยวผมกับเลล่าจะไปส่งคุณที่บ้าน คุณจะได้ไม่ต้องเรียกแท็กซี่กลับบ้าน”

“โอ้ ไม่ต้องหรอก ฉันจะตรงไปที่ทำงานของเขา แล้วจะเอาบัตรเชิญของคุณไปให้เขา”

เฮกเตอร์พูดว่า "ที่ทำงานของเขาอยู่ไม่ไกลมาก ถ้าไม่อย่างนั้น คุณสามารถให้บอยล์ส่งคนมารับคุณ ดูสิว่าข้างนอกมันร้อนแค่ไหน คุณจะไม่เป็นลมแดดใช่ไหม?

เชอรีชพยักหน้าและแซว "โอ้ เฮกเตอร์ คุณเป็นคนจู้จี้หนักกว่าบอยล์ตั้งแต่เมื่อไหร่? ถ้าคุณปฏิบัติกับเลล่าแบบนี้ในอนาคต เธอจะไม่คิดว่ามันน่ารำคาญเหรอ?"

เลล่าหัวเราะ และพูดว่า “เขาจู้จี้ได้ไม่เป็นไร ถ้าฉันอ่านอะไรเกินสองชั่วโมง เขาจะเอาหนังสือของฉันไป และบอกฉันว่ามันไม่ดีต่อสายตาของฉัน”

เชอรีชสังเกตเห็นว่าความรักที่พวกเขาแสดงออกมานั้นดูเหมือนไม่ใช่ของปลอม เธอบอกได้เลยว่าพวกเขารักกันจริง ๆ

เชอรีชโบกมือให้พวกเขา และพูดว่า "ฉันขอตัวก่อน บาย"

เฮกเตอร์โทรหาบอยล์หลังจากที่เชอรีชออกไป เพื่อบอกเขาว่าเชอรีชอยู่ที่ไหน

เลล่ามองเฮกเตอร์ด้วยสายตาแปลก ๆ หลังจากเขาวางสาย

“ทำไมคุณต้องสนใจเชอรีชมากขนาดนั้นด้วย เฮกเตอร์? คู่หมั้นของคุณนั่งอยู่ข้าง ๆ คุณนะ”

เฮกเตอร์หัวเราะก่อนเอื้อมมือไปโอบไหล่ของเลล่า เขาอธิบายด้วยน้ำเสียงที่อดทน “คุณก็รู้ว่าบอยล์เป็นทาสของภรรยาของเขามากแค่ไหน ถ้าผมไม่รายงานเรื่องนี้ให้เขารู้ บอยล์คงจะฆ่าผมแน่ ไม่เป็นไร ถ้าเขาจะตามใจภรรยาของเขาคนเดียว แต่เขาคาดหวังให้เพื่อน ๆ ของเขาดูแลเธอด้วยเช่นกัน ไม่เช่นนั้นบอยล์จะให้ผมชดใช้บาปของผมด้วยโบนัสประจำปีของผม”

เลล่ากลอกตาใส่เขา ก่อนจะพูดว่า "ไม่เลว พวกคุณทุกคนกลายเป็นทาสของเชอรีชแล้วใช่ไหม?"

“ไม่ใช่อย่างนั้น เลล่า ความจริงก็คือคุณไม่ควรถือโทษโกรธกับเชอรีช ถึงแม้ว่าเธอจะพูดจาแย่ ๆ ในบางครั้ง เธอแค่เป็นคนพูดตรง ๆ ผมรู้ดีว่าทุกวันนี้คนเราไม่ค่อยชอบคนที่พูดตรง ๆ แต่หากคุณใช้เวลากับเธอมากขึ้น และทำความรู้จักกับเธอมากขึ้น คุณจะรู้ว่าเชอรีชหวังดี และจะเข้ากับเธอได้ง่ายมาก เพราะเธอมักจะพูดในสิ่งที่เธอคิด"

เลล่าเยาะเย้ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาอย่างตั้งใจ “ในเมื่อคุณกับบอยล์คิดเหมือนกันว่าเชอรีขเป็นคนดี ทำไมคุณถึงมาแต่งงานกับฉันล่ะ?”

เฮกเตอร์ลูบจมูกของเขา และปล่อยเสียงหัวเราะเจื่อน ๆ ออกมา เขาพูด "มันเหมือนกันได้ยังไง? ถึงแม้ว่าเชอรีชจะเป็นคนค่อนข้างดี แต่ผมก็ไม่มีทางจัดการกับเธอได้หรอก ถ้าเธอเป็นภรรยาของผม บอยล์กับเธอเป็นคู่ที่เหมาะสมกันมาก ในทางกลับกัน ผมก็เข้ากันได้ดีกับคุณ เลล่า”

เฮกเตอร์หอมแก้มเลล่าหลังจากที่เขาพูดแบบนั้น

เลล่าหน้าแดง ขณะที่เธอมองไปที่เขา เธอพูดว่า "คุณกำลังทำอะไร? เรากำลังอยู่ในที่สาธารณะ คุณรู้ไหม"

เฮกเตอร์เลิกคิ้ว และพูดว่า "พวกเขาจะทำอะไรกับผมได้ เมื่อผมกำลังจูบคู่หมั้นของผม?"

เลล่าหยิบกระเป๋าของเธอแล้วยืนขึ้น และเตะเขาก่อนจะพูดว่า "ไปกันเถอะ ไปส่งบัตรเชิญพวกนี้ให้เพื่อนคนอื่น ๆ ของคุณกัน"

"ได้เลย"

เฮกเตอร์เดินตามเธอ จับมือเธอ และถือกระเป๋าให้เธอ พร้อมกับเอาแขนโอบไหล่เธอ

เลล่าเหลือบมองปฏิทินเมื่อเธอนั่งในเบาะผู้โดยสาร ดูเหมือนว่าเธอจะแต่งงานกับเฮกเตอร์ในต้นเดือนหน้า

เธอถอนหายใจ ขณะที่เธอนึกย้อนถึงอดีตของเธอในตอนที่เธอยังอยู่เรียนอยู่ที่มหาวิทยาลัย

ดูเหมือนเวลาจะผ่านไปอย่างรวดเร็ว เธอได้พบกับบอยล์ตอนที่พวกเขายังเรียนอยู่ที่มหาวิยาลัยแคพิทัล ซิตี้ เธอเคยคิดว่าเธอจะมีความรู้สึกกับบอยล์เท่านั้น และไม่มีใครอีกแล้วในตอนนั้น

แต่ดูเหมือนว่าชายที่เธอจะแต่งงานเร็ว ๆ นี้จะเป็นผู้ชายชื่อ เฮกเตอร์ แซคคารี่

สามีที่เธอจะใช้ชีวิตอยู่ด้วยไปชั่วชีวิตในอีกไม่ช้านี้ ไม่ใช่คนที่มีความสามารถ เฉียบแหลม อ่อนโยน หรือหล่อเหลาเท่าบอยล์

เธอนึกถึงหลายสิ่งหลายอย่างในอดีตของเธอหลังจากบังเอิญไปเจอเชอรีช

เธอจำได้ว่าบอยล์ประสบความสำเร็จในการเริ่มต้นธุรกิจที่นิวยอร์กในช่วงสามปีที่เขาเลิกกับเชอรีช

ตอนที่เธอไปเยี่ยมบอยล์ในวอชิงตัน เธอมาด้วยความตั้งใจที่จะได้เจอกับเพื่อนเก่าเท่านั้น เนื่องจากบอยล์ไม่มีความรู้สึกให้เธอ อย่างน้อยเขาก็ควรจะรู้สึกบางอย่างต่อการแข่งขันในตอนนั้น