บทที่ 991 ความลับของเขา 2

[ฉันรู้สึกสงสารเธอ มองใบหน้าที่น่ารักของเธอ ฉันไม่สามารถใจร้ายกับเธอได้

[ฉันทนไม่ได้ ฉันเลยพูดว่า "ฉันจะทำให้ดีที่สุด"

[เธอทำหน้าบึ้ง และพูดว่า “พี่ชาย ฉันหิวมาก คุณมีอะไรกินไหม? ฉันไม่อยากอดตาย”

[ฉันจำได้ว่ายังมีซาลาเปาเหลืออยู่สองชิ้น ฉันจึงหยิบมาหนึ่งชิ้นแล้วแอบส่งให้เธอ

[ฉันแก้เชือกไนลอนที่มือเธอ เธอคว้าขนมปังด้วยมือสกปรก และกินมัน

[ดูเหมือนว่าเธอจะหิวมาก

[เธอกินเร็วเกินไปและสำลักสองสามครั้ง แต่เธอกลัวว่าแฮนสันจะได้ยินเธอ ดังนั้นเธอจึงรีบปิดปากของเธอ และหน้าของเธอก็แดง

[ฉันมัดเธอด้วยเชือกไนลอนอีกครั้ง หลังจากที่เธอกินซาลาเปาเสร็จ เพื่อไม่ให้แฮนสันสังเกตเห็นอะไร

[เธอกลัวว่าฉันจะโกหกเธอ เธอจึงพูดว่า “พี่ชาย คุณหล่อมาก คุณจะรักษาคำพูดจริง ๆ ใช่ไหม?”

[ฉันไม่สามารถตอบเธอได้ เพราะเรื่องนั้นไม่ใช่สิ่งที่คนอายุอย่างฉันจะสามารถจัดการได้

[ตอนนั้นฉันอายุแค่ 17 ปี มันคงเป็นการโกหกถ้าจะบอกว่าฉันไม่ตื่นตระหนกหรือลังเลเลย

[เมื่อเห็นว่าฉันเงียบ เธอเรียกฉันเบา ๆ ว่า “พี่ชาย พี่ชาย? พี่ชาย ฉันกลัวจริง ๆ โปรดพาฉันออกไปจากที่นี่ ฉันจะตอบแทนคุณอย่างแน่นอน”

[ฉันถามโดยไม่คิดอะไรมาก “เธอจะตอบแทนฉันอย่างไร?”

[เธอเปิดปากของเธอ และอึ้งไปครู่หนึ่ง ดูเหมือนเธอไม่เคยคิดว่าฉันจะพูดย้อนจากนั้นเธอก็พูดว่า “พ่อของฉันจะให้เงินพี่เยอะมาก เขาจะให้เงินพี่เป็นตัน พี่จะมีชีวิตที่ดีโดยไม่ต้องเรียนหรือทำงานเลย”

[ฉันแยกตัวออกไป และไม่สนใจสิ่งที่เธอพูด ฉันกำลังคิดอยู่ว่าจะโทรแจ้งตำรวจดีไหม

[เธอคิดว่าข้อเสนอของเธอไม่น่าสนใจพอ เธอทำหน้าบึ้ง และพูดว่า “พี่ชาย ถ้าเงินไม่เพียงพอสำหรับคุณ ฉันจะแต่งงานกับพี่หลังจากที่ฉันโตขึ้น ฉันจะตอบแทนพี่โดยเสนอตัวเองให้พี่เพื่อช่วยฉัน นั้น…นั้นโอเคไหม?”

[เห็นได้ชัดว่าเธอกำลังหลอกฉัน

[เธอจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าฉันเป็นใครหลังจากที่เธอหนีออกไป

[อย่างไรก็ตาม ดวงตาของเธอดูจริงใจและไร้เดียงสา

[ฉันไม่สนว่าเธอจะตอบแทนฉันหรือไม่ เธอไม่รู้ถึงความกังวลของฉัน และเหตุผลที่ฉันลังเลเช่นกัน

[ใครจะไปรู้ว่าเด็กหญิงอายุ 10 ขวบจะเสนอความคิดที่แปลกประหลาดแบบนั้น? เธอมองมาที่ฉันอย่างเขินอาย เธอคิดว่าฉันปฏิเสธเธอเพราะฉันไม่ตอบ

[เธอถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาว่า “พี่ชาย พี่คิดว่าฉันดูน่าเกลียดเหรอ?”

[ฉันพูดไม่ออก

[เธอน่ารัก น่ารักกว่าผู้หญิงทุกคนที่ฉันเคยเจอมา