ตอนที่ 48 เรามาเริ่มต้นกันใหม่ได้ไหม

รถสปาร์คเกอร์ สีดำขับเข้าไปในคฤหาสน์ของครอบครัวฟัดด์ ก่อนที่ ฮีลตัน จะลงจากรถเขาสังเกตเห็น เจลลี่ บีน กำลังตกเป็นอาหารของยุง เธอนั่งอยู่ตรงโถงทางเดิน เขามองเธอผ่านกระจกหน้ารถซึ่งอยู่ไม่ไกลจากตรงนั้นมากนัก

เจ้าตัวน้อย กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ม้าหินอ่อน เธอดูเศร้าและหดหู่ ดูเหมือนว่าเธอกำลังนั่งรอใครบางคนอยู่

หลังจากที่ ฮีลตัน ลงจากรถเขาก็รีบเดินไปที่โถงทางเดินนั้น เขาขมวดคิ้วและถามด้วยน้ำเสียงที่เป็นห่วง “ลูกมานั่งที่นี่ทำไม เจลลี่ บีน? หนูไม่กลัวโดนยุงกัดเหรอลูก?”

"คุณพ่อคะ" เจ้าตัวน้อยเงยหน้าขึ้นมองเขา ใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอเรียก ฮีลตัน ด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลและอ่อนโยน เธอไม่ได้ตั้งใจที่จะเข้าไปอยู่ในบ้าน

ฮีลตัน ระงับอารมณ์ของเขาและอุ้มเธอขึ้นมาจากเก้าอี้ม้านั่งหินอ่อน เขานั่งกับเธอที่โถงทางเดิน ความเหนื่อยล้าและความสงสารหายไป ทันทีที่เห็นได้ยินจากน้ำเสียงของเธอ “ทะเลาะกับพี่ชายเหรอ?”

เจ้าตัวน้อยส่ายหัว ขนตายาวและโค้งงอของเธอ ก่อตัวขึ้นเป็นเงาเล็ก ๆ เธอเงยหน้าขึ้นมอง ฮีลตัน และพูดว่า “หนูไม่ได้ทะเลาะกับพี่ชาย หนูกำลังนั่งรอคุณพ่อ และมอนตี้ กลับมาบ้าน”

รอเขากับ เวอเรียน?

เขาขมวดคิ้วและพูดว่า “มอนตี้ ไปแล้วเหรอ?”

“ใช่ค่ะ เธอออกไปไม่นาน หลังจากที่คุณพ่อออกไป แล้วเธอก็ลากกระเป๋าเดินทางของเธอออกไปด้วย มอนตี้ บอกว่าอยากกลับไปอยู่ที่บ้านสักสองสามวัน แต่หนูมีความรู้สึกว่า มอนตี้ไม่อยากอยู่กับคุณพ่อ อีกต่อไปแล้ว คุณพ่อขา คุณพ่อพา มอนตี้ กลับมาได้ไหม?”

เจลลี่ บีน รู้สึกหดหู่อย่างบอกไม่ถูก เธอไม่รู้ว่าบ้านของครอบครัวมอนท์ นั้นอยู่ที่ไหน ถ้าเธอรู้ เธอคงจะออกไปตามหา มอนตี้ ตั้งนานแล้ว

ดวงตาของ ฮีลตัน หรี่ลง การแสดงออกของเขาไม่สามารถอ่านออกได้จากดวงตา

ไม่น่าเชื่อว่าเธอนั้นมีความกล้าที่จะเดินออกไปจากบ้านของ ครอบครัวฟัดด์ จริง ๆ เหรอ?

เธอไม่สนใจคำพูดของเขาเลยใช่ไหม?

"คุณพ่อคะ? คุณพ่อได้ยินที่ เจลลี่ บีน พูดหรือเปล่า?”

เจ้าตัวน้อยคว้ามือของ ฮีลตัน ด้วยมือสีขาวซีดของเธอแล้วเขย่าเบา ๆ

นั่นทำให้ ฮีลตัน หลุดออกจากภวังค์ของเขา เมื่อเขามองลงไปที่ลูกสาว แววตาของเขาดูอ่อนโยนและเห็นอกเห็นใจ “เอาล่ะพ่อจะรีบพามอนตี้ กลับมาในคืนวันพรุ่งนี้นะจ๊ะ”

เจลลี่ บีน มีแววตาที่เปล่งประกายขึ้นมาทันที เธอมุดตัวเข้าไปในอ้อมกอดของ ฮีลตัน และกอดไปที่คอของเขาด้วยมือเล็ก ๆ ของเธอ เธอหัวเราะอย่างยินดี เธอพูดว่า “พรุ่งนี้ หนูจะได้เจอ มอนตี้ แล้ว!”

ฮีลตัน สังเกตเห็นแขนและขาที่อ้วนของเจ้าตัวดี ถูกยุงกัดจนเป็นตุ่ม หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้นเล็กน้อยและอุ้มลูกเข้าไปข้างในบ้าน “คุณปู่ไม่อยู่บ้านก็ไม่มีใครเป็นห่วงหนูเลยเหรอ? แล้วยังปล่อยให้หนูนั่งอยู่ที่ลานบ้านคนเดียวและถูกยุงกัดอยู่อย่างนั้นได้อย่างไรกัน?”

น้ำเสียงของเขาบ่งบอกถึงความไม่พอใจ เขาไม่แน่ใจว่าเขากำลังโทษใครอยู่

แนนซี่ ที่นำน้ำดื่มมาให้ เซย์ เธอเพิ่งเดินลงมาจากชั้นสอง เธอได้ยินคำพูดของ ฮีลตัน ฟัดด์ โดยบังเอิญ ในมือของเธอถือแก้วน้ำและมองไปที่พ่อและลูกสาว เธออธิบายด้วยน้ำเสียงอันนุ่มนวลว่า “ฉันบอกให้ เจลลี่ บีน กลับเข้ามาในบ้านก่อนหน้านี้แล้วแต่ เจลลี่ บีน…”

ฮีลตัน ตอบกลับด้วยน้ำเสียงทุ้มและเย็นชาว่า “หากคุณไม่สามารถเกลี้ยกล่อมให้เธอเข้ามาอยู่ในบ้านได้ แต่คุณก็สามารถช่วยฉีดสเปรย์ไล่ยุงให้เธอได้”

แนนซี่ ตกตะลึงเพราะนี่เป็นครั้งแรกที่ ฮีลตัน ต่อว่าเธอเกี่ยวกับ เจลลี่ บีน เนื่องจากเธอ เธอรู้สึกอับอายเล็กน้อยและพูดขึ้นมาว่า “ฮีลตัน เจลลี่ บีน ถูกยุงกัดแค่ไม่กี่ตัว นั่นมันคือเรื่องใหญ่มากใช่ไหม? ที่จะทำให้คุณโกรธฉันได้มากขนาดนี้”

แม้แต่แม่ผู้ให้กำเนิดของ เจลลี่ บีน หล่อนเองก็ไม่ได้มาใส่ใจดูแลเธอ และก็คงไม่มีใครนอกจากป้าของ เจลลี่ บีน ในตอนนี้เขาไม่เพียงแต่ไม่ตำหนิ เวอเรียน แต่เขากำลังโทษเธอจริง ๆ

เมื่อใดที่ ฮีลตัน โกรธเขาจะไม่แสดงอารมณ์มากนัก เขาจะมีแค่การแสดงออกที่เย็นชาเท่านั้นและไม่มีใครรู้ได้ว่าเขารู้สึกอย่างไรในตอนนั้น โดยธรรมชาติของเขาแล้วก็ไม่มีใครสามารถรับรู้ได้ว่าเขานั้นโกรธขนาดไหน การบอกว่าเมื่อไหร่ความโกรธของเขาจะบรรเทาลงก็เป็นไปไม่ได้เช่นกัน แนนซี่ รู้ว่าเธอได้ล้ำเส้นในเขตแดนของเธอ เธอเม้มริมฝีปากแล้วพูดว่า “ฮีลตัน ฉันไม่ได้คิดว่า ฉันจะไม่ฉีดสเปรย์ไล่ยุงให้ เจลลี่ บีน เลยจริง ๆ”